Սկսեցինք պատրաստվել միջոցառմանը ամենայն պատասխանատվությամբ և սիրով: Երբ ամեն ինչ պատրաստ էր, սկսեցինք միջոցառման պատվավոր հյուրերի հրավերը: Մեր հրավերը  ոչ ոք չմերժեց: Միջոցառման սկզբում ներկայացրինք Աշոտ Գասպարյանի կենսագրությունը: Պետք է նշեմ նաև, որ Աշոտ Գասպարյանը իր սխրանքներին ավելացրեց նաև ապրիլյան քառօրյա պատերազմին մասնակցելը, որի ժամանակ նա զրկվեց ոտքից: Միջոցառումը անցավ շատ հաճելի մթնոլորտում՝ մասնակիցների վկայությամբ: Միջոցառման վերջում մեր երախտիքի խոսքը հայտնեցինք Աշոտ Գասպարյանին և երկրապահներին, ցանկացանք նրանց առողջություն, երկար տարիների կյանք և անսահման հայրենասիրություն:

Նշեմ նաև, որ Աշոտ Գասպարյանը ևս ձեռնունայն չեր եկել: Նա պատվոգրեր հանձնեց  միջոցառման կազմակերպիչներին` Հասմիկ Ումրշատյանին՝ դպրոցում տարվող մեծ աշխատանքների համար և Լուսինե Ջրաղացպանյանին՝ միջոցառումը  կազմակերպելու համար:

Իսկ վերջում Գասպարյանը «Մայրական» մեդալ հանձնեց մեր դպրոցի տնօրեն Կարինե Շահբազյանին, նաև դպրոցին նվիրեց համակարգիչ:

Հաջորդ օրը՝ վաղ առավոտյան, մենք ճանապարհ ընկանք: Մի քանի ժամ անց, մենք արդեն ինստիտուտում էինք: Սկսվեց մեր անմոռանալի հանդիպումներով լի օրը: Մենք հանդիպում ունեցանք ինստիտուտի սաների հետ, ծանոթացանք նրանց առօրյային: Ամենակարևոր հանդիպումը գեներալի հետ էր: Նա շատ հաճելի և մարդամոտ անձնավորություն էր, մեզ հետ զրուցեց և սիրով պատասխանեց մեր հարցերին:

Այնուհետև այցելեցինք ինստիտուտի թանգարան, որը լի էր ամենատարբեր զինատեսակներով, որոնք մնացել էին արցախյան գոյամարտի տարիներից: Այնտեղ գնտվող յուրաքանչյուր զենք իր պատմությունն ուներ: Թանգարան այցելելուց հետո մենք հրաժեշտ տվեցինք բոլորին և ճանապարհ ընկանք տուն:

Այդ այցելությունից մեծ բավականություն ստացած՝ որոշեցի մի օր վերադառնալ այդ ինստիտուտ, բայց այս անգամ ոչ թե որպես այցելու, այլ որպես այդ ինստիտուտի սան…

-Ախր, ինչո՞ւ, ինչի՞ համար ես ուզում գնալ:

Տատիկս ասաց.

-Հակոբ ջան, կարոտել եմ, ուզում եմ գնալ կարոտս առնել ու էլի հետ գալ: Տատիկիս հասկացա, քանի որ ես էլ էի կարոտով ապրել մոտ երկու տարի Ռուսաստանում և գիտեի, թե ինչ բան էր կարոտը:

Հաջորդ օրը պապիկս աշխատանքից եկավ տուն և ասաց, որ տատիկիս տոմսը գնել է: Տատիկս երկու օրից պիտի մեկներ: Այդ պահից սկսած ժամերը շատ շուտ էին անցնում: Հաջորդ օրը առավոտյան բոլորս շուտ արթնացանք և գնացինք գնումների: Երբ գնումներից վերադարձանք, տատիկս սկսեց հայկական ավանդական գաթա և փախլավա պատրաստել: Իսկ երբ հարցրի. թե ինչու է այստեղ թխում, չէ որ կարող էր այնտեղ էլ թխել, պատասխանեց, որ այստեղի ալյուրը համով է, և դրանից գաթան և փախլավան ավելի համով է ստացվում:

Արդեն իրիկուն էր, տատիկս համարյա թե պատրաստ էր: Ես գնացի քնելու: Առավոտյան սկսեցինք պատրաստվել ճանապարհ ընկնելու: Կեսօրն անց էր, շարժվելու ժամանակն էր: Սովորականի պես, ճանապարհին ամեն եկեղեցի, մատուռ տեսնելիս խաչակնքում էի, բայց այս անգամ իմ ու իմ ընտանիքի առողջության համար չէի խաչակնքում, այլ տատիկիս բարի ճանապարհ էի ցանկանում և Աստծուց խնդրում էի, որ տատիկիս հետ լինի:

Շուտով հասանք օդանավակայան: Արդեն տատիկիս հրաժեշտ տալու ժամանակն էր: Փաթաթվեցի տատիկիս և բարի ճանապարհ ցանկացա: Տատիկս գնաց, իսկ մենք դուրս եկանք օդանավակայանից: Երբ նստեցինք մեքենան, ես սկսեցի մտաբերել օդանավակայանում գտնվող բոլոր մարդկանց տխուր դեմքերը, որոնք եկել էին իրենց հարազատներին ճանապարհելու, և հասկացա, որ մեր երկրում օրեցօր ահագնանում է արտագաղթի խնդիրը: Մարդիկ ապրում են իրարից հեռու և իրար միշտ կարոտելով:

 -Որտե՞ղ ես ծնվել, Սիմոն պապիկ:

-Թոռնիկներ ջան, ես ծնվել եմ Կարմիրգյուղում:

-Որտե՞ղ ես սովորել:

-Տղերք ջան, սովորել եմ Կարմիրգյուղի միջնակարգ դպրոցում մինչև 8-րդ դասարան, այնուհետև աշխատել եմ Երևանի Կիրովի գործարանում որպես եռակցող` «սվարչիկ»:    -Սիրո՞ւմ ես քո մասնագիտությունը:

-Հա, շատ, եթե չսիրես մասնագիտությունդ, չես կարող աշխատել:

-Իսկ բացի քո մասնագիտությունից ուրիշ ինչո՞վ ես զբաղվել:

-Երեխա ժամանակս եղել եմ հովիվ, տարիներ հետո Ռուսատանում աշխատել եմ կոշկակար:

-Իսկ քո մասնագիտության ընտրությունը կապ ունե՞ր ծնողներիդ մասնագիտության հետ:

-Ո’չ, հայրս սովետական տարիներին եղել է գյուղապետ, դաշտավարական բրիգադիր, իսկ կյանքի վերջին տարիներին եղել է ջրաղացպան: Մայրս չի աշխատել, զբաղվել է տնային գործերով:

-Առաջվա համեմատ ի՞նչ է փոխվել գյուղում:

-Է~, բալես, շատ բաներ ա փոխվել. խաղային ակումբը վերանորոգվել ա, ու հիմա մեծերն ավելի շատ են այնտեղ խաղում նարդի, դոմինո, շախմատ և այլն: Մեծերի ժամանակը ավելի լավ է անցնում: Ճանապարհները ասֆալտապատել են, նոր եկեղեցի է կառուցվել, և մի շարք այլ լավ փոփոխություններ են կատարվել:

-իսկ քո մանկության տարիներին ինչո՞վ եք զբաղվել ազատ ժամանակ:

-Մենք մանկության տարիներին համարյա ժամանակ չունեինք խաղերի համար, իսկ երբ խաղում էինք, խաղում էինք «հիլուր փեդ», «ղայիշ»:

-Պա′պ, իսկ դու որտե՞ղես ծառայել:

-Տղերք ջան, ես չեմ ծառայել:

-Ինչո՞ւ:

-Քա՞նի որ եղբայրս կռվի տարիներին գնացել է ու հետ չի եկել, ինձ ազատեցին ծառայությունից:

-Իսկ դու որտե՞ղ ես աշխատել:

-Աշխատել եմ «Սելխոզտեխնիկայում» որպես եռակցող` 50 տարի:

-Ի՞նչ էր «Սելխոզտեխնիկան»:

-«Սելխոզտեխնիկան» գյուղատնտեսական հիմնարկ է եղել, այնտեղ համարյա ամեն գործ արել եմ, ինչը կապված էր զոդողի մասնագիտության հետ:

-Պապիկ, ընկերներ շա՞տ ես ունեցել: Եթե` այո, պահպանե՞լ եք այդ ընկերությունը:

-Է, տղերք ջան շատ-շատ ընկերներ եմ ունեցել, բայց շատ քչերն են մնացել: Ոմանք մահացել են, ոմանք էլ գյուղում չեն:

-Սիմոն պապ, քո կյանքում ի՞նչն ես համարում ամենակարևոր ձեռքբերումը:

-Ընտանիքս` կինս, երկու աղջիկներս և տղաս:

-Բագո՜, Բագո՜, այդ դո՞ւ ես, հաց եմ բերել,- պարզվում է, դրանք Բաշքենդի (այժմ Գեղարքունիք) քուրդ հովիվներ էին: Մտածելով, որ այդ տղան Հովհաննեսի եղբայրը կլինի` ձայն են տալիս.

–Արի՜, արի՜, ես եմ, հացը բեր:

Մամիկոնն առանց կասկածի գնում է այնտեղ: Քրդերը, հարց ու փորձ անելով, իմանում են, որ նա Հովհաննեսի հորեղբոր տղան է: Տղայի գլուխը դնում են մի մեծ քարի վրա, ապա քարով ծեծելով սպանում են և դիակը տեղում թողնելով, հեռանում: Անցնում է երկու օր, Մամիկոնը տուն չի վերադառնում: Սկզբում ծնողները հանգիստ էին, ենթադրում էին, թե մնացել է գոմերում: Հետո սկսում են անհանգստանալ: Ազգ ու բարեկամ խառնվում են իրար, սկսում են փնտրել: Հասնելով Բաշքենդի հողերի սահմանը՝ գտնում են Մամիկոնի դիակը: Այդ մասին հայտնում են շրջանի ոստիկանությանը: Ոստիկանները քրդերից մեկին ձերբակալում են, իսկ մյուսը թաքնվում է: Նրան գտնելու համար Բաշքենդ են գնում Գրիգորն ու Մակարը: Ստուգում են շատ տներ ու գոմեր, սակայն քրդին չեն գտնում: Վերջին մարգն են ստուգում, դարձյալ չեն գտնում: Հուսահատված ուզում են դուրս գալ: Հանկարծ Գրիգորը նկատում է, որ շուռ տված կողովը շարժվում է, վրա է հասնում և դաշույնի հարվածով պատռում է քրդի փորը, և նա տեղն ու տեղը մահանում է:

Մեր գյուղն ունի շատ հին պատմություններ, և ցավոք՝ լի է եղել դաժանություններով…

Արդեն հինգ տարեկան էի: Մանկապարտեզ գնալու ժամանակն էր: Առաջին օրը, երբ գնացի մանկապարտեզ, այսօրվա պես հիշում եմ. բոլորի հետ կռվեցի, և այդ կռիվը իմ ու երեխաների մեջ շարունակվեց մինչև մտերմանալը: Օրերը անցնում էին հետաքրքիր, ու ամեն օրն ուներ իր պատմությունը: Մանկապարտեզում կազմակերպվում էին հանդեսներ, շատ-շատ էինք զվարճալի խաղեր խաղում: Մի օր դաստիարակները հայտնեցին, որ հանդես ենք անելու: Շատ ուրախացա, և ինձ չկորցնելով, հարցրեցի.

-Ինձ ի՞նչ դեր եք տալու:

Դաստիարակը պատասխանեց.

-Հակոբ ջան, քեզ այս անգամ թագավորի դեր ենք տալու:

Շատ ուրախացա, քանի որ թագավոր էի դառնալու այդ հանդեսում: Հանդեսի ժամանակ շատ լավ կատարեցի իմ դերը,  չէ որ պատրաստվել էի մեկ շաբաթ: Անցավ  որոշ ժամանակ: Սեպտեմբերն էր արդեն, և ես պետք է հրաժեշտ տայի դաստիարակներին ու երեխաներին, որովհետև դպրոց էի գնալու: Ուրախացել էի, որ գրել-կարդալ եմ: Ունեի գրքեր, տետրեր, գրիչներ, մի խոսքով, պատրաստ էի դպրոցին:

Դպրոցական առաջին օրը ձեռք բերեցի ընկերներ և ընկերուհիներ, նաև ծանոթացա ուսուցիչների հետ: Սիրեցի բոլոր ուսուցիչներին, բայց ամենաշատը սիրեցի իմ դասվարին: Դասերի վերջն էր: Արդեն գնում էի տուն իմ նոր ընկերների ու ընկերուհիների հետ: Ուրախ-ուրախ մտա տուն, որ պատմեմ իմ դպրոցական կյանքի առաջին օրվա մասին:

Բայց եղբայրս կանչեց ինձ իր մոտ և ասաց:

-Հակ ջան, քեզ խելոք կպահես մինչև գամ:

Միանգամից լրջացա ու հարցրեցի.

-Ո՞ւր ես գնում, Գևոր:

-Հակոբ ջան, երկու օրից ինձ բանակ են տանում, ու դու պետք է խոսք տաս, որ խելոք կմնաս:
Մի պահ լացեցի, որ եղբորս բանակ են տանում: Հետո պատասխանեցի.

-Խոսք եմ տալիս, ախպեր ջան, որ ինձ խելոք կպահեմ մինչև գալդ:

Ուրախությունս միանգամից ջուրն ընկավ, ես այդ օրը անգամ հաց չկերա տխրել էի, եղբորս բանակ են տանում:

Առավոտյան դպրոց գնալու ժամն էր, հիշում եմ այսօրվա պես, թե ոնց մայրս ձայն տվեց.

-Հակոբ, վեր կաց, գնա դպրոց: Ուշ է արդեն:

Ես քնաթաթախ ասացի.

-Մամ, դպրոց չեմ ուզում գնալ, որովհետև Գևորին վաղը բանակ են տանում:

Մի պահ աչքս բացեցի ու նայեցի մայրիկիս դեմքին: Զգացի, որ մայրս հուզվել էր, և շատ ազդվեցի: Փորձեցի հանգստացնել մայրիկիս:

Հաջորդ օրը  առավոտյան հիշում եմ, բարեկամներով հավաքվել էինք, որ եղբորս բանակ ճանապարհենք: Եղբայրս մեկնեց ծառայության: Մի երկու օր հաց չկերա ու շատ էի տխրել, հետո քիչ-քիչ հասկացա, որ իմ եղբայրը գնացել է ծառայելու Հայոց բանակում, որ ես հանգիստ քնեմ:

Այդ օրվանից ես ասես փոխվեցի: Մեծացա, լրջացա: Օգնում էի տանեցիներին, էլ չարություն չէի անում: Կարճ ասած, արդեն փոքրիկ տղամարդ էի դարձել ու փոխարինում էի եղբորս:

Մանկությունս կարճ տևեց:

Անցավ որոշ ժամանակ: 17.am-ից զանգահարեցին և ասացին, որ մրցույթը անցել եմ, և հրավիրեցին Գավառում լրագրողակլան դասընթացների: Շատ ուրախացա, առավելևս, երբ հայտնեցին, որ մրցույթը անցել է նաև ընկերս: Գնացինք դասերի ու սովորեցինք թղթակցել, լուսանկարել, ֆիլմերի գաղափարներ մտածել:  

Այդ օրերը անցան հիանալի, և երբ արդեն ժամանակն էր հրաժեշտի, ես մտածեցի, թե էլ երբեք չեմ հանդիպելու այդ հիասքանչ և հմուտ լրագրողական խմբին: Տուն գալու ճանապարհին Ռաֆայելի հետ որոշեցինք, որ պետք է ամեն գնով պայքարենք, արդեն իրականություն դարձած մեր երազանքի համար: Հաջորդ օրը, երբ գնացինք դպրոց, զգացինք, որ մեր դասընկերները տեսնելով մեր հաջողությունները, զղջացել էին, որ չէին հայտագրվել 17.am-ին: Ճիշտն ասած, ուրախացա մի պահ, հետո մտածեցի, որ իրենք եթե լինեին, ավելի լավ կլիներ: Եթե անկեղծ, մի քիչ գոռոզացա, հետո ուժ հավաքեցինք, մեզ խոստացանք,  որ պետք է պայքարենք ու հասնենք մեր նպատակին: Հարցազրույցներ վերցրեցինք և ուղարկեցինք 17-ին:

Զգում էինք, որ ինչ-որ բան փոխվել է մեր կյանքում: Մի քանի ժամանակ անց զանգ ստացանք «Մանանա» կենտրոնից, որ պետք է ճամբարի մասնակցենք: Ուրախություններիս չափ ու սահման չկար: Հաջորդ օրը բոլորին ասացի, որ գնում եմ ճամբար 17.am- ի հետ: Զգացի, որ բոլորը մի պահ լրջացան ու երևի մտածեցին, թե ինչու հենց Հակոբը, ով իրենց կարծիքով, ոչ գրել է սիրում, ոչ սովորել, բայց  այդ ամենին հասնելու համար մենք շատ էինք պայքարել:

Ես պետք է հմտանամ ու զբաղվեմ այս գործով: Եվ մի խորհուրդ էլ: Իմ սիրելիներ, եթե դուք ընտրել եք ինչ-որ մասնագիտություն և չունեք համապատասխան կրթություն, էական չի,  միշտ կարելի է սովորել ու դառնալ այն մարդը, որը դու ես երազել ու քո ծնողները:

Եվ ժամանակի ընթացքում իմ օրինակով ես կփորձեմ այդ ապացուցել: Խոստանում եմ կատարել ինձ վրա դրված պարտականությունները: Հուսամ, կյանքում շատ ու շատ հանդիպումներ կունենամ այդ հիանալի անձնակազմի և ճամբարակիցներիս հետ: 

Մենք նկարահանեցինք, թե ինչպես վարպետ Վահագնը, չնայած հաշմանդամություն ունի, սակայն կահույքագործությամբ է զբաղվում: Մենք հարցազրույց վերցրեցինք, ավարտելուց հետո շնորհակալություն հայտնեցինք և նրան առողջություն ցանկանալով, վերադարձանք ճամբար:

Քնեցինք: Արթնացա զարթուցիչի ձայնից: Առաջին բանը, որ ես արեցի, պատուհանից նայեցի դուրս. ձյուն էր: Ճիշտ է, մի պահ ուրախություն զգացի, բայց հետո հասկացա, որ նկարահանման չենք գնա: Քիչ անց արթնացրեցի Ռաֆայելին, իրար հետ սկսեցինք տագնապած մտածել, հետո ձայն տվեցինք մեր սենյակակից տղաներին: Արդեն 9:30- էր, նախաճաշի ժամը, սովորականի պես դուրս եկանք միջանցք` միասին գնալու նախաճաշի, սակայն ասացին, որ նախաճաշը 10:00 է լինելու, քանի որ ճաշարանի աշխատակիցները ձյան պատճառով չեն կարողացել ժամանակին հասնել հանգստյան տուն:

Այս օրը պլանավորած մյուս ֆիլմն էլ, որը Սևանի թիավարության մասին էր, նույնպես չէինք կարող նկարել: Ճանապարհները փակ էին, մարզումները նույնպես հետաձգվել էին:

Նախաճաշի գնացինք տաք բաճկոններով ու ճանապարհին ձնագնդի խաղալով: Դե, առաջին ձյունն է, իսկ մենք ձնագնդի խաղալ սիրում ենք:

Լավ է, որ չնախատեսված իրավիճակների համար կա պահեստային տարբերակ, և թե ինչպես անցավ մեր օրը, ընկերներս կպատմեն:

-Ի՞նչպես դարձաք կահույքագործ:

-Մեր հարևանը նույնպես կահույքագործ էր: Ես մի անգամ տեսա, թե նա ինչպես էր աշխատում և սիրեցի այդ արհեստը: Եկա տուն, տան անդամներին ասացի, որ ցանկանում եմ դառնալ կահույքագործ, բայց նրանք ասացին, որ դա վտանգավոր է, և ինձ չթողեցին սովորել այդ արհեստը: Բայց ես չընկճվեցի և դասերից փախչելով գնում և սովորում էի կահույքագործություն: Վեց ամիս անց, երբ վնասեցի բութ մատս, այդ ժամանակ տանեցիներն իմացան, որ ես նրանց կամքին հակառակ, սովորում եմ կահույքագործություն:

-Շա՞տ բարկացան, երբ իմացան, որ թաքուն սովորել եք այդքան ժամանակ:

-Մայրս նորից դեմ էր, իսկ հայրս ասաց, որ եթե մի բան շատ ես սիրում, ուրեմն պետք է զբաղվես այդ գործով: Նամանավանդ, երբ այսքան նվիրված ես կահույքագործությանը:

-Իսկ քանի՞ տարի է, ինչ զբաղվում եք այս գործով:

-Արդեն 22 տարի է` զբաղվում եմ այս արհեստով:

-Եղե՞լ է մի պահ, որ հոգնեք ձեր գործից:

-Ես միշտ հաճույքով և սիրով եմ աշխատել: Սիրում եմ բոլոր գործերս, որոնք պատրաստել եմ: Բայց մի գաղտնիք ասեմ. մի փոքր ալարում եմ երեխայի օրորոց պատրաստել, որովհետև շատ մանրակրկիտ ու խնամքով աշխատանք է պահանջում:

-Հիմնականում ի՞նչ իրեր եք պատրաստում:

-Պատրաստում եմ սեղաններ, խոհանոցի կահույք, պահարաններ, մահճակալներ, բազմոցներ, բազկաթոռներ, դռներ, լուսամուտներ… Կարճ ասած, բացի աթոռներից պատրաստում եմ փայտի հետ կապված համարյա ամեն ինչ:

-Իսկ ինչո՞ւ աթոռներ չեք պատրաստում:

-Չգիտեմ առանց պատճառի, ուղղակի չեմ սիրում պատրաստել աթոռներ:

-Ներեցեք, որ հարցնում ենք, բայց դուք անվասայլակով եք: Շատերը այդ վիճակում նույնիսկ չեն փորձում տեղաշարժվել, իսկ դուք նույնիսկ կահույք եք պատրաստում: Դժվար չէ՞ ձեզ համար զբաղվել այսքան բարդ արհեստով:

-Արդեն սովորել եմ և, անկեղծ ասած, ուզեմ թե չուզեմ, պետք է համակերպվեմ: Դրա համար էլ ինքս հարմարանքներ եմ պատրաստել, որ կարողանամ աշխատել: Դե արդեն ասացի, որ շատ էի սիրում այս աշխատանքը, և երբ մի բան սիրում ես, դժվարությունները վերանում են: Միշտ չէ, որ այսպես է եղել: Ես քայլելու ունակությունը կորցրել եմ բանակում:

Երկաթյա ձողով հարվածել են իմ ողնաշարին, և ոտքերիս մկանային համակարգը թուլացել է, ու ես դրանից հետո չեմ կարողացել քայլել:

-Իսկ ե՞րբ և որտե՞ղ եք ծառայել: 

-Ծառայել եմ Հայաստանի հյուսիս-արևելյան սահմանում` Նոյեմբերյան, Ոսկեպար, Բաղանիս… 1993-1995 թվականներն էին: Այդ ժամանակ պատերազմային իրավիճակ էր Հայաստանում: Մարտական գործողություններին եմ մասնակցել, ազատամարտիկ եմ:

-Ինչպիսի՞ն էր կյանքը կռվի դաշտում:

-Կյանքը դժվար էր, բայց մենք երիտասարդ էինք, ազատ ժամանակ ընկերներով երգում էինք, շատ զրուցում համարյա ամեն ինչից: Բայց կռիվ էր… Դաժան էր: Առավոտյան նստած նախաճաշում ես մեկի հետ, իսկ երեկոյան այդ մարդը չկա: Թշնամու կրակոցից զոհվել է… Չեմ ցանկանա, որ դուք նման դաժան բան տեսնեք:

Այս հարցերից վարպետ Վահագնը շատ հուզվեց: Մենք էլ մեզ վատ զգացինք, որ մեր հարցերով վատ հիշողություններ արթնացրեցինք, ուստի թեման նորից փոխեցինք: Փայտագործություն. Ահա Վարպետ Վահագնի սիրած թեման: Նա ցույց էր տալիս մեր իր պատրաստած իրերը, սարքավորումները, գործիքները… Շատ ոգևորված էր, որ մեզ հետաքրքրում է իր աշխատանքները: Մենք նաև շատ լուսանկարեցինք: Իսկ զրույցի վերջում ասացինք.

-Դուք լավ կահույքագործ եք:

-Դա պետք է իմ հաճախորդները և այլ մարդիկ ասեն, ես այնքան էլ պարծենկոտ չեմ: Բայց արհեստավորը արդեն լավն է համարվում, երբ ուրիշները ուզում են իրենից սովորեն: Իրեն վարպետ են ասում: Ես հիմա երկու աշակերտ ունեմ, երկու հրաշալի տղաներ, որոնց ցանկանում եմ փոխանցել իմ հմտությունները:

-Իսկ բացի աշխատանքը, մասնակցո՞ւմ եք գյուղի կյանքին:

-Հարսանիքներին չեմ սիրում մասնակցել, ընտրություններին պարտադիր մասնակցում եմ, իսկ գյուղում, երբ մարդ է մահանում, անպայման գնում եմ և իմ ցավակցությունն եմ հայտնում:

-Իսկ վերջում, ի՞նչը կփոխեիք ձեր կյանքում:

-Ամեն ինչ կանեի, որպեսզի նորից քայլեի:

Լուսանկարները` Հակոբ Մելքոնյանի և Ռաֆայել Նաջարյանի