17 » Տաթև Նուրիջանյան https://www.17.am Sat, 27 Sep 2025 09:21:21 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Առաջին քայլս https://www.17.am/%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ac%d5%bd/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ac%d5%bd/#comments Sun, 24 Sep 2017 05:26:28 +0000 http://www.17.am/?p=23331 11-րդ դասարանում էի սովորում, երբ սկսեցի լրջորեն մտածել մասնագիություն ընտրելու մասին: Մտքիս գալիս էին աշխարհի բոլոր մասնագիտությունները՝ ոստիկանից մինչև բժիշկ, խոհարարից մինչև դերասան, վարսահարդարից մինչև հոգեբան: Դժվարին ու բարդ այդ տարբերակների մեջ կանգ առա «վերամբարձ» ու առաջին հայացքից շատ դժվար թվացող պատմաբանի մասնագիտության վրա:

Պատմությունը միակ առարկան էր, որտեղ ես ինձ զգում էի ինչպես ձուկը՝ ջրում:
Պատմության հանդեպ սեր իմ մեջ արթնացրել է իմ պատմության ուսուցիչը, որը նաև իմ կնքահայրն է: Նա է եղել իմ ոգեշնչման աղբյուրը, ու որքան էլ տարօրինակ էր, նա դեմ էր իմ ընտրությանը: Փորձում էր համոզել հրաժարվել այդ բարդ ուղի ունեցող մասնագիտությունից: Խորհուրդ էր տալիս ընտրել ավելի ժամանակակից մասնագիտություն, բայց ես իմ որոշման մեջ մնացի անսասան: Դա ինձ համար արդեն ոչ միայն երազանք էր, այլև նպատակ:
Հիմա ես Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի ուսանող եմ: Կատարվել է երազանքս, որին հասնելու ճանապարհին ես անդադար աշխատել եմ՝ ոչնչի առաջ կանգ չառնելով, որովհետև գիտեի, որ եթե կատարվի իմ երազանքը, դրանից ինձնից շատ կուրախանան ծնողներս ու կնքահայրս:
Երազանքները միշտ էլ կատարվում են, եթե պայքարում ենք արդեն նպատակ դարձած երազանքի համար:

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ac%d5%bd/feed/ 0 Այս երկինքը միայն մերն է https://www.17.am/%d5%a1%d5%b5%d5%bd-%d5%a5%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6%d6%84%d5%a8-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%b5%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d6%80%d5%b6-%d5%a7/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%b5%d5%bd-%d5%a5%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6%d6%84%d5%a8-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%b5%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d6%80%d5%b6-%d5%a7/#comments Mon, 28 Aug 2017 12:15:38 +0000 http://www.17.am/?p=22505 Լուսանկարը՝ Տաթև Նուրիջանյանի

Լուսանկարը՝ Տաթև Նուրիջանյանի

Ծովի մակերևույթից 2400 մետր բարձրության վրա են գտնվում իմ գյուղը և իմ երկինքը, այո՛, հենց իմ: Շիրակի մարզ, գյուղ Թավշուտ: Չէ՛, դե լավ, չլինեմ այդքան եսասեր, մեր, մեր գյուղն ու մեր երկինքը։

Կյանքի որոշ փուլերում եղել եմ Հայաստանի շատ մարզերում, ու ոչ մեկ-երկու օրով։ Եղել եմ շատ գյուղերում ու քաղաքներում, ու այն, որ բոլոր տեղերում ամեն ինչ տարբեր էր, բնական էր ու հասկանալի, բայց երկի՞նքը: Չէ՞ որ այն նույնը պետք է լինի։ Շարունակ մտածում էի դրա մասին ու ի վերջո հասկացա՝ երկինքն ամեն տեղ տարբեր է, ու բոլոր մարդկանց համար էլ է տարբեր:

Ես սիրում եմ իմ (մեր) գյուղի իմ երկինքը: Ոչ մի տեղ երկինքը այդպիսին չէ, ոչ մի տեղ այդքան գեղեցիկ չէ: Երբ նայում եմ երկնքին (հա, ի դեպ, ես այն եզակիներից եմ, ով երբեք չի երազել թռչելու մասին), մտքերս թռչում են, տարածվում ամենուր, հոգիս խաղաղվում է, ժպտում եմ, տխուր պահերին երկինքն ինձ ուրախություն է պատճառում: Ես սիրում եմ հենց այս երկինքը:
Մի քանի օրից տեղափոխվելու եմ Երևան՝ սովորելու, ու ինձ՝ բացի հայրական տնից հեռանալն ու ծնողներիս կարոտելը տանջում է այն միտքը, որ չեմ տեսնելու այն, ինչը միշտ ինձ հետ է, այն, ինչն ինձ պետք է: Կդիմանա՞մ:

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%b5%d5%bd-%d5%a5%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6%d6%84%d5%a8-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%b5%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d6%80%d5%b6-%d5%a7/feed/ 0