17 » Նարե Սարգսյան https://www.17.am Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Սկսել եմ կարոտել https://www.17.am/%d5%bd%d5%af%d5%bd%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%a5%d5%ac/ https://www.17.am/%d5%bd%d5%af%d5%bd%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%a5%d5%ac/#comments Sat, 03 Sep 2016 13:11:36 +0000 http://www.17.am/?p=10936 Առավոտ էր: Արթնացա հեռախոսիս ձայնից.

-Ալո՜:

-Ալո, Նա՞ր, ու՞ր ես, քեզ ենք սպասում, արագացրու:

-Մար,  լավ էլի, ժամին նայե՞լ ես: Առավոտվա 6-նա, ու՞մ ես կորցրել էս ժամին:

- Յա՜՜, մոռացա՞ր, գնում ենք վազելու արագացրու:

-Լավ էլի, էսօր առանց ինձ գնացեք, չեմ գալիս:

-Վախենում ես նիհարե՞ս: Արագ-արագ: 2 րոպեից բակում լինես:

Հասկացա, որ «պրծում չունեմ»: Գնացինք, վազեցինք, ու ի՞նչ: Ոնց որ միշտ, եկա ու քնեցի:

Արթնացա արդեն ցերեկ էր, սովորության համաձայն առաջին գործս դուրս իջնելն էր: Էրեխեքը դուրսն են, ջա՜ն: Նորից աղմուկ, աղաղակ:

-Մենակ չասեք` նորից սկսել էր:

-Հա, էս անգամ էլ խնձորների կռիվն էր: Տեսնես` էս կինը չի՞ հասկանում, որ իրա խնձորներից մեր տանն էլ կա:

-Լավ, հանգիստ, մեկ ա` մենակ խոսելն ա:

Նստեցի ու նայեցի շուրջս: Նույն փողոցը, նույն հոգսերով նույն մարդիկ: Ամեն ինչ նույնն է, չի՞ լինի` մի օր մի բան ուրիշ լինի: Արդեն երեկո էր, խաղացինք մեր թաղի հայտնի պահմտոցին, հետո կիթառի ու երգ ու պարի ժամանակն էր: Արդեն մի կերպ ոտքիս վրա կանգնելով տուն բարձրացա:

-Մամ, ուժասպառ եմ: Գնում եմ քնելու:

Հաջորդ առավոտ նորից… Զընգ… Զընգ…

Հիմա, երբ դասերն սկսել են, կարոտով եմ հիշում ամռան խաղերով լեցուն այս օրերը:

]]> https://www.17.am/%d5%bd%d5%af%d5%bd%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%a5%d5%ac/feed/ 0