17 » Կարեն Կարապետյան https://www.17.am Sat, 27 Sep 2025 09:21:21 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Խաղաղություն ամենեցուն https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6-2/ https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6-2/#comments Thu, 07 Sep 2023 14:53:29 +0000 https://www.17.am/?p=48670 Քեռիս 1990-ական թվականներին մասնակցել է Արցախի ազատագրական պայքարին: Մի օր հարցրեցի նրան․

-Քե՛ռ, ի՞նչ կլինի, պատմիր էդ ժամանակներից:

-Է՜, բալե՛ս… Պատմելու բան ա՞, որ պատմեմ:

-Լավ էլի, քեռի՛, ի՞նչ կլինի, շա՜տ եմ խնդրում, պատմի՛ր:

Այն, ինչ պատմեց քեռիս, կյանքում չեմ մոռանա.

-Մի անգամ, առավոտ-գիշերով խրամատում կագնած էի, նայեցի ժամին, տեսնեմ՝ 6-ին հինգ է պակաս: Ծխախոտս վառեցի, սկսեցի ծխել ու հիշեցի, թե ինչպես էր ամեն օր առավոտյան 6-ին մերոս տնից դուրս գալիս ու աղոթք անում ամբողջ աշխարհի խաղաղության համար: Կրկին նայեցի ժամին՝ տեսնեմ ուղիղ 6-ն է: Չգիտեմ՝ ինչ կատարվեց հետս, գլուխս բարձրացրի ու մեծ արագությամբ գնդակը ականջիս մոտով անցավ: Աչքերիս դիմաց սևացավ, հասկացա, որ գնդակը ինձ չի դիպել: Սկսեցի լաց լինել.

-Վախ, մերոս հենց հիմա դուրսը կանգնած աղոթում է..․

Ու քեռիս այլևս չկարողացավ շարունակել: Այդ ժամանակ ես նկատեցի նրա արցունքները, որոնք կյանքում առաջին անգամ էի տեսնում: Հիմա էլ, երբ փակում եմ աչքերս, հիշում եմ նրա դեմքի արտահայտությունն ու թաց աչքերը:

Mar 29, 2017 

]]> https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6-2/feed/ 0 Ասե՞լ որ… https://www.17.am/%d5%a1%d5%bd%d5%a5%d5%9e%d5%ac-%d5%b8%d6%80/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%bd%d5%a5%d5%9e%d5%ac-%d5%b8%d6%80/#comments Wed, 17 May 2017 10:48:43 +0000 http://www.17.am/?p=19248 Երկար ժամանակ էր` չէի նստել գրասեղանիս առաջ ու բացել 17.am-ի նվիրած բլոկնոտը: Բացեցի, ու աչքերիս առաջ եկան ճամբարային օրերս: Լավ օրեր էին: Վերցրեցի գրիչս և ուզում էի գրել, բայց ինչի՞ մասին: Թե ինչո՞ւ են իմ սիրելի քաղաքի՝ Սևանի, ծառերը կտրել այնպես, որ գոնե մի ճյուղ չի մնացել վրան, թե ի՞նչ քանդված են ճանապարհները դեպի քաղաք տանող, և ինչու չեն կազմակերպվում շաբաթօրյակնե՞ր, ինչու երիտասարդները չգիտեն, թե ինչպես անցկացնել ազատ ժամանա՞կը: Չկա ժամանցի գրեթե ոչ մի վայր, իսկ եթե ուզում ես ինչ որ մի բան պարապել, թեկուզ սպորտով զբաղվել, պետք է հասնել մոտակա քաղաքները: Դե մոտակա ասելով մեր գյուղից 20-25կմ են հեռու:

Լավ, հերիք է բողոքեմ, մեկ է՝ օգուտ չկա: Ընտրությունների ժամանակ լավ չէ՞ր. ինչ ասում էիր, ասում էին՝ էս ընտրությունները անցնեն, մի քիչ խառն ենք, կզբաղվենք այդ հարցերով: Գոնե հույս կար այդ ժամանակ:

Ընկերս մի շատ լավ խոսք ունի, ասում է. «90-ական թվականերին ոչ լույս կար, ոչ գազ, բայց հույս կար, իսկ հիմա ամեն ինչ կա, բայց հույս չկա»:

Անկախ այս ամենից ես սիրում եմ իմ երկիրը և իմ գյուղը, որը փռված է Սևանա լճի ափին, և չնայած այն բանին, որ արդեն մի քանի տներ մի շաբաթվա ընթացքում դատարկվել են, ես էլի սիրում եմ ու շարունակում ապրել իմ սիրելի Ծովազարդ գյուղում:

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%bd%d5%a5%d5%9e%d5%ac-%d5%b8%d6%80/feed/ 0 Խաղաղություն ամենեցուն https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6/ https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6/#comments Wed, 29 Mar 2017 10:39:51 +0000 http://www.17.am/?p=17626 Քեռիս 1990-ական թվականներին մասնակցել է Արցախի ազատագրական պայքարին: Մի օր հարցրեցի նրան․

-Քե՛ռ, ի՞նչ կլինի, պատմիր էդ ժամանակներից:

-Է՜, բալե՛ս… Պատմելու բան ա՞, որ պատմեմ:

-Լավ էլի, քեռի՛, ի՞նչ կլինի, շա՜տ եմ խնդրում, պատմի՛ր:

Այն, ինչ պատմեց քեռիս, կյանքում չեմ մոռանա.

-Մի անգամ, առավոտ-գիշերով խրամատում կագնած էի, նայեցի ժամին, տեսնեմ՝ 6-ին հինգ է պակաս: Ծխախոտս վառեցի, սկսեցի ծխել ու հիշեցի, թե ինչպես էր ամեն օր առավոտյան 6-ին մերոս տնից դուրս գալիս ու աղոթք անում ամբողջ աշխարհի խաղաղության համար: Կրկին նայեցի ժամին՝ տեսնեմ ուղիղ 6-ն է: Չգիտեմ՝ ինչ կատարվեց հետս, գլուխս բարձրացրի ու մեծ արագությամբ գնդակը ականջիս մոտով անցավ: Աչքերիս դիմաց սևացավ, հասկացա, որ գնդակը ինձ չի դիպել: Սկսեցի լաց լինել.

-Վախ, մերոս հենց հիմա դուրսը կանգնած աղոթում է..․

Ու քեռիս այլևս չկարողացավ շարունակել: Այդ ժամանակ ես նկատեցի նրա արցունքները, որոնք կյանքում առաջին անգամ էի տեսնում: Հիմա էլ, երբ փակում եմ աչքերս, հիշում եմ նրա դեմքի արտահայտությունն ու թաց աչքերը:

]]> https://www.17.am/%d5%ad%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b2%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d5%a5%d6%81%d5%b8%d6%82%d5%b6/feed/ 0 Ավելին, քան ծովը https://www.17.am/%d5%a1%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b6-%d5%ae%d5%b8%d5%be%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b6-%d5%ae%d5%b8%d5%be%d5%a8/#comments Fri, 03 Feb 2017 15:10:02 +0000 http://www.17.am/?p=15984
Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Մի քանի օր շարունակ հետևում էի, թե ինչպես է մեր կապուտաչյա գեղեցկուհին սառցակալում: Դե, մեր Սևանա լիճը, մեր գյուղի ժողովրդի լեզվով ասած՝ ծովը, աչքիս առաջ կամաց-կամաց սառցակալում էր: Ամեն առավոտ, երբ արթնանում էի, վազելով գնում էի սենյակիս պատուհանի մոտ, որտեղից երևում էր լիճը, որ տեսնեի, թե ինչքան է սառցակալել:

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Մի օր էլ մոռացել էի նայել լճին: Երբ դպրոցից վերադառնում էի տուն, նկատեցի, որ լճի կեսն արդեն սառել է: «Ինչ վատ է»,- մտածեցի ես»: Երևի հիմա կմտածեք՝ ի՞նչն է վատ: Չէ՞ որ ես էի ամեն օր նայում և սպասում լճի սառցակալելուն, բայց ձեր մտքով չի անցնի, որ հենց այդ լիճը շատ մարդկանց ապրելու և գոյատևելու հիմնական աղբյուրներից է: Իսկ եթե սառցակալեց լիճը, ապա այդ մարդիկ չեն ունենա աշխատանք: Ինչպե՞ս պետք է ապրեն։ Իսկ եթե լճից վերանան մեր ձկնատեսակնե՞րը: Այդ ժամանակ իսկական աղետ կլինի:

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Հիշեցի, որ ձկնորսները սեղան նստելիս և բաժակ բարձրացնելիս միշտ խմում են լճի կենացը՝ ասելով․«Մեզ առողջություն, ծովին էլ՝ լիություն»։ Իսկ ես հույս ունեմ, որ լճում ձուկը չի սպառվի, և բոլորս կօգտվենք մեր լճի բարիքներից:

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Կարեն Կարապետյանի

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%ab%d5%b6-%d6%84%d5%a1%d5%b6-%d5%ae%d5%b8%d5%be%d5%a8/feed/ 0 Կրկին ուշացած https://www.17.am/%d5%af%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6-%d5%b8%d6%82%d5%b7%d5%a1%d6%81%d5%a1%d5%ae/ https://www.17.am/%d5%af%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6-%d5%b8%d6%82%d5%b7%d5%a1%d6%81%d5%a1%d5%ae/#comments Mon, 05 Dec 2016 14:01:31 +0000 http://www.17.am/?p=14296 Նորից լույսը բացվեց: Դարձյալ զարթուցիչիս ձայնը «հարամ արեց» իմ անուշ քունը: Մի կերպ վեր եմ կենում, անջատում եմ զարթուցիչս ու նորից փորձում տեղավորվել մահճակալիս մեջ: Մի րոպե չանցած մայրս է ինձ արթնացնում:

-Ա՜, մա՛մ, թող քնեմ: Մեկ ա, էսօր առաջին ժամը ֆիզիկա ա, ես էլ անցած ժամին եմ դաս պատմել:

-Վայ, ա՛յ տղա, հել գնա, դասից կուշանաս, հետո նկատողություն կստանաս, հել գնա:

-Մա՛մ, ի՞նչ կլինի, դու էլ գնաս քնես: Թե ասա` ո՞վ ա ձեզ ասում էսքան շուտ վեր կենաք, մի բան էլ` չթողնեք ուրիշները քնեն:

-Լա՛վ, գոնե հել լվացվի, մի բան կեր, նոր գնա: Առանց հաց ուտելու դուրս չգնաս:

Ես մի կերպ ասում եմ` հա, ու մեկ էլ հեռախոսիս զանգը.

-Այո՛:

-Կա՛ր, ո՞ւր ես, չկաս: Դասից տասը րոպե ուշացել ես, գալո՞ւ ես, թե՞ չէ: Ասեմ բացակա դնե՞ն:

Լսում եմ շատ ծանոթ ձայն, բայց չեմ հասկանում, թե ում ձայնն է, բայց, այնուամենայնիվ, պատասխանում եմ.

-Արդեն հասնում եմ, չթողնես բացակա դնի: Ասա` մնացել էր քնած կամ նման մի բան… Լավ, հասա:

Մի կերպ վեր եմ կենում և ուզում եմ հագնվել, բայց շորերս չեմ գտնում:

-Մա՛մ, շորերս ո՞ւր ա, տեսե՞լ ես:

-Հա՛, նոր գնում էին դասի: Ուշացար դասից, արագ մի բան հագի, գնա:

Մինչ մայրս խոսում էր, ես գտա շորերս. աթոռի վրա դրված էին, ուղղակի լավ չէի նայել:

-Մա՛մ, գտա:

Հինգ րոպե անց դուրս եմ գալիս տնից և արագ շտապում դպրոց: Տան բակից դուրս գալով՝ ինձ է դիմավորում մեր հարևան Խաչոյի գամփռը:

-Վայ, տնաշե՛ն, լեղաճաք եղա. էս ո՞վ ա քեզ արձակել:

Ճիշտ է, շունը ինձ չի վնասում, գալիս է ինձ մոտ և քսմսվում ինձ:

-Լավ էլի, Բուչո՛, մի արա, գնա:

Շունը նայում է ինձ, կարծես թե հասկանում է ինձ և գնում: Շարունակում եմ ճանապարհս: Հազիվհազ հասնում եմ դպրոցի դռան մոտ. դուռը էլի փակել են: Մտածում եմ՝ մարդ էլ այդքան տանջվի, գա հասնի դպրոց, որ սովորի, դասերից հետ չմնա ու տեսնի, որ դուռը փակել են: Ու հենց այդ մտքիս վրա նկատեցի, որ բաց պատուհան կա: Նայում եմ շուրջս, տեսնեմ` մարդ չկա, և սողոսկում եմ ներս: Սովորաբար այստեղից ենք կավիճ վերցնում: Ես չորս հատ կավիճ վերցրի և դուրս եկա այդ դասարանից: Դուրս գալիս ինձ դիմավորեց Ալվադ «տոտան»:

-Վայ, ա՛յ տղա, էս դու որտի՞ց ես գալում: Էլի լուսամուտո՞վ ես մտել, քո հետ իմա՞լ գլնի:

-Բարև՛, Ալվա՛րդ «տոտա» ջան, ի՞նչ լուսամուտ, ի՞նչ բան. կավիճ էի եկել տանեմ:

-Լավ, գնա՛, գնա:

Մտածում եմ, որ լավ ազատվեցի, ու հասնում-մտնում եմ դասարան, կարծես թե ոչ մի բան չի պատահել, և ես երեսունհինգ րոպե չեմ ուշացել: Ձեռքիս կավիճները դնում եմ գրատախտակի մոտ և ուզում եմ նստել իմ նստարանին, երբ երեխաները զարմացած նայում են ինձ. ուսուցչուհիս մի պահ կարծես բարկանում է և ասում.

-Կարե՛ն ջան, ո՞ւր ես, դասն արդեն վերջանում է:

-Գնացել էի կավիճ բերելու, ուղղակի սպասում էի մինչև Երևանից բերեին, էն էլ ուշացան:

Եվ այդ պահին զանգը հնչեց. արթնացա, էլի զարթուցիչիս ձայնը:

]]> https://www.17.am/%d5%af%d6%80%d5%af%d5%ab%d5%b6-%d5%b8%d6%82%d5%b7%d5%a1%d6%81%d5%a1%d5%ae/feed/ 0 Ալիքների վրայով սահողները https://www.17.am/%d5%a1%d5%ac%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%be%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%b8%d5%be-%d5%bd%d5%a1%d5%b0%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%ac%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%be%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%b8%d5%be-%d5%bd%d5%a1%d5%b0%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/#comments Mon, 21 Nov 2016 08:52:11 +0000 http://www.17.am/?p=13773 -Դավ, գնում ենք ձեր պարապմունքները նկարենք:

-Հա, շուտ արա, կամերաները վերցրու:

Վերցրեցինք տեսախցիկներն ու ֆոտոխցիկները և ճանապարհ ընկանք: Ուղևորվեցինք դեպի Սևան քաղաք: Ճանապարհներին ձյուն էր, բայց մեզ չխանգարեց, որ հասնենք Հրազդան գետի այն հատվածը, որտեղ թիավարում և կոփվում էին բազմաթիվ երեխաներ, մեծահասակներ և հաշմանդամություն ունեցող երկու պատանիներ, որոնք նույնպես թիավարում էին հատուկ հարմարեցված նավակներով:

Եղանակը չափազանց ցուրտ էր, իսկ նկարահանումները կատարվում էին դրսում: Հասնելուն պես մեզ դիմավորեց Սևանի ջրային սպորտաձևերի մարզիչ Ավետիք Մալխասյանը: Մարզիկները իրենց մկաններն էին տաքացնում, որպեսզի սկսեն թիավարել: Մեր խմբի կեսը վերցնում էր հարցազրույց, մյուս մասը` նկարում ամբողջ ընթացքը:

Լուսանկարը` Կարեն Կարապետյանի

Լուսանկարը` Կարեն Կարապետյանի

Երբ մարզիկները հանեցին իրենց նավակները հին, կարծես ավերված տնակից, մտածեցի, որ այս պայմաններում մարզվող երեխաները ավելի շատ կձգտեն դառնալ աշխարհահռչակ մարզիկներ և հպարտացնել մեզ: Չնայած այս վատ պայմաններին, զարմանալի է, որ դպրոցի տված սաները տարբեր մրցախաղերում բարձր են պահել իրենց դպրոցի պատիվը, աշխատասիրության, մարզիչի անձնվեր աշխատանքի շնորիվ հասել լուրջ արդյունքների:

Նկարահանման ընթացքում սառնամանիքը ու բուքը ինձ ստիպում էին մտածել հաջողության և առաջընթացի ձգտող մարզիկների` թիավարողների դժվարությունների մասին: Ոմանք հիասթափվում են ցրտից և սարցակալած ոտքերից, անհարմար պայմաններից, Հայաստանում մարզաձևի ոչ լայն տարածում ունենալուց, բայց նրանք, ովքեր հավատարիմ են և պայքարող, այդ թվում և իմ ընկեր Դավիթը, մի օր օլիմպիական պատվանդանին են կանգնելու, հնչեցնելու են մեր երկրի օրհներգը ու ժպիտով են հիշելու, թե ինչից են սկսել:

Բայց մինչ այդ հարկավոր է ուշադրություն դարձնել ակումբին, նրա պայմաններին, օժանդակել, որպեսզի քիչ լինեն հիասթափվողները:

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%ac%d5%ab%d6%84%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%be%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%b8%d5%be-%d5%bd%d5%a1%d5%b0%d5%b8%d5%b2%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/feed/ 0 Մի կաթիլ մեղրը https://www.17.am/%d5%b4%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%a9%d5%ab%d5%ac-%d5%b4%d5%a5%d5%b2%d6%80%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b4%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%a9%d5%ab%d5%ac-%d5%b4%d5%a5%d5%b2%d6%80%d5%a8/#comments Sat, 29 Oct 2016 13:41:58 +0000 http://www.17.am/?p=12832 Հարցազրույց հորեղբորս Ավետիք Կարապետյանի հետ, ով զբաղվում է մեղվապահությամբ:

-Ինչպե՞ս սկսեցիք զբաղվել մեղվաբուծությամբ:

-Ցանկացա զբաղվել այդ գործով, որն առաջին հայացքից թվում էր հեշտ, բայց դժվար և հետաքրքիր:

-Քա՞նի տարի է, ինչ զբաղվում եք այդ գործով:

-Ես սկսեցի զբաղվել մեղվապահությամբ 2004 թվականից, և արդեն տասներկու տարի է: Սկզբում ունեի երեք մեղվաընտանիք, իսկ այժմ` 35:

-Իսկ Ծովազարդում վաղո՞ւց են մարդիկ զբաղվում մեղվաբուծությամբ:

-Այո, գյուղում շատ վաղուց են զբաղվել մեղվաբուծությամբ: Դեռ Սովետական Միության ժամանակ մեզ մոտ 3 «բրիգադ» կար, ամեն մեկում` 80-ից 100 փեթակ: Ե’վ մասնավոր են մեղու պահել, և’ պետական:

-Այժմ շատե՞րն ունեն մեղվաընտանիքներ:

-Այո’, շատերն ունեն:

-Իսկ դա Ձեր զբաղմո՞ւնքն է, թե՞ գումար վաստակելու միջոց:

-Դա ինձ համար և’ գումար վաստակելու միջոց է, և ‘զբաղմունք: Տարվա ընթացքում ստանում եմ մոտ 150 կգ մեղր:

-Իսկ հե՞շտ է մեղու պահելը:

-Ես հաճույքով զբաղվում եմ այդ գործով, քանի որ սիրում եմ գործս: Բայց իրականում բավականին դժվար գործ է, քանի որ փեթակների ծանր «կափարիչները» անընդհատ հանել-դնելով հոգնում եմ, կռացած աշխատելիս էլ մեջքս ցավում է. Այդքան էլ հեշտ գործ չէ:

-Ձմռանն ինչպե՞ս եք պաշտպանում մեղուներին սաստիկ ցրտից:

-Վերջին 5 տարում մեղուները ձմեռում են դրսում` բաց երկնքի տակ: Եթե նրանց կերի պաշարը որակյալ է, և փեթակները ճեղքեր չունեն, նրանք դիմանում են ցրտին:

-Ինչպե՞ս են մեղուները բույսից նեկտար հավաքում:

-Մեղուները ունեն երկար փռիկ, որի օգնությամբ էլ կարողանում են բույսից նեկտար հավաքել:

-Ձեզ չե՞ն կծում: Ինչպե՞ս եք խուսափում, և արդյո՞ք մեղվի կծածը վնասակար է մարդու առողջությանը:

-Կծում են, եթե անզգույշ ենք վարվում, պետք է մեղվապահական հագուստ հագնել և ճիշտ ձևով մոտենալ նրանց փեթակին: Պետք է ծուխ տալ նրանց` առանց ավելորդ շարժումների: Եվ պետք է վրայիցդ տարօրինակ հոտեր չգան, օրինակ` բենզինի, սպիրտի, սոխի, սխտորի… Մի խոսքով, սուր հոտեր: Նրանք կատաղում են. պետք է մինչև կեսօր աշխատել մեղուների հետ, կեսօրից հետո չի թույլատրվում: Իսկ մեղվի կծածը վնասակար չէ, այլ օգտակար: Հազվադեպ մարդկանց, որոնք ալերգիա ունեն, վտանգավոր է, նույնիսկ մահացու:

-Իսկ այդ ալերգիան ինչի՞ց է առաջանում:

-Եթե տվյալ մարդը չունի դիմադրողականություն, չի կարողանում մեղվի թույնին դիմանալ: Նրանց մոտ մեղվի կծածը առաջացնում է հևոց:

-Ինչո՞ւ են մեղուներին ծուխ տալիս:

-Այդ հարցը շատերն են տալիս, դա շատ հետաքրքիր հարց է, և շատերն էլ չգիտեն դրա պատասխանը: Երբ որ ծուխ են տալիս մեղուներին, նրանք բնազդաբար կարծում են, թե իրենց փեթակը հրդեհվում է, և արագ, 3-ից 4 օրվա համար կերապաշար են հավաքում իրենց կերապարկում: Նրանք ունեն և դրսից մեղր բերելու կերապարկ, և իրենց սննդի համար կերապարկ: Երբ որ ծուխ են տալիս, մեղուները արագ իրենց պատրաստած շրջանակներից մեղր են քաշում կերապարկի մեջ, որպեսզի փեթակի «վառվելուց» հետո, մինչ նոր բույն պատրաստելը, գոյատևեն այդ կերապաշարով: Երբ նրանք քաշում են մեղրը իրենց կերապարկի մեջ, իրենց որովայնը ուռչում է, և երբ ուզում են կծել, չեն կարողանում, քանի որ չեն կարողանում կռել իրենց պոչիկը, և այդ ժամանակ ավելի հեշտ է դառնում նրանց հետ աշխատելը:

-Պատահո՞ւմ է, որ մեղուները հիվանդանան:

-Այո: Եթե նոր ես սկսում զբաղվել մեղվաբուծությամբ, այդ ժամանակ կարող է շատ հիվանդացնես և չկարողանաս ճիշտ բուժում տալ: Բայց երբ գիտես իրենց ճիշտ բուժելու եղանակները, արդեն ավելի քիչ են հիվանդանում: Հիմնականում ամենահաճախ հանդիպող հիվանդությունը և ամենավտանգավորը «վարատոզ» տիզն է: Մանր ասեղի ծայրի չափ տզեր են, որոնց անզեն աչքով հնարավոր չէ տեսնել` ունեն 8 ոտք և ծծող ապարատներ: Նրանք կպչում են մեղվին և սկսում քաշել մեղվի ուժը, և մեղուն սատկում է: Այդ պատճառով պետք է մեղուներին ճիշտ խնամել և միշտ ժամանակին բուժել:

-Կարողանո՞ւմ եք այլ գյուղերի ու քաղաքների հետ համագործակցել:

-Ոչ, կարելի է ասել: Լինում են մեղրը այլ մթերքով փոխանակելու առաջարկներ, բայց հազվադեպ:

]]> https://www.17.am/%d5%b4%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d5%a9%d5%ab%d5%ac-%d5%b4%d5%a5%d5%b2%d6%80%d5%a8/feed/ 0 Իմ առաջին հաղթանակը https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%b0%d5%a1%d5%b2%d5%a9%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%b0%d5%a1%d5%b2%d5%a9%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a8/#comments Fri, 21 Oct 2016 04:41:29 +0000 http://www.17.am/?p=12552 Կյանքում չեմ կարողանա մոռանալ այն օրը, երբ առաջին անգամ մտա թեքվանդոյի ռինգ, դա 2009 թվականն էր, նոյեմբերի 7-ը: Դա իմ առաջին մրցումն էր: Երբ իմացա, որ մրցելու եմ 6 հոգու հետ՝ լարվածություն զգացի, մտածեցի, որ ես չեմ կարողանա հաղթել եւ հիասթափված նստեցի նստարանի վրա: Մրցումների սկսվելուն մնացել էր մի քանի րոպե, երբ կարդացին իմ անուն ազգանունը, որպեսզի պատրաստվեմ դուրս գալ ռինգ:

Այդ պահին ինձ հետ մի անբացատրելի բան կատարվեց: Կարծես լինեի մի թունելի մեջ, որից դուրս գալու համար պետք է շատ երկար վազել: Ինչ-որ մի ուժ ինձ ուղղորդում էր ռինգ՝ դեպի իմ ապագան: Ամբողջ մենամարտի ժամանակ ես շատ լարված էի, եւ երբ ավարտվեց 1-ին ռաունդը, մենք մոտեցանք մեր մարզիչներին: Մարզիչս ինձ ասաց, որ չլարվեմ եւ փորձեմ առաջ գնալ, եւ ես այդպես էլ արեցի: Մենամարտի վերջում, երբ մրցավարը իմ ձեռքը բարձրացրեց՝ ի նշան հաղթանակի, արդեն երեւում էր թունելից դուրս գալու այդ դժվար ճանապարհը: Երբ իմ վերջին մենամարտն էր, ես ինձ պարտավորված էի զգում, դրանից էր կախված, թե իմ մարզական կարիերան ինչ ընթացք կունենար: Եվ ես դուրս եկա ռինգ: Ճիշտ է, զարմանալի է, բայց ես նրան հաղթեցի 14:0 հաշվով, եւ 2-րդ ռաունդի կեսից մրցավարը կանգնեցրեց մենամարտը ու հաղթանակը տվեց ինձ: Մրցավարը իմ ձեռքը բարձրացրեց որպես հաղթողի, քիչ անց ես կանգնած էի պատվո հարթակի առաջին տեղում: Երբ հանձնեցին ինձ իմ մրցանակը եւ պատվոգիրը, հասկացա, որ ոչ մի հաղթանակ հեշտ չի տրվում: Եվ եթե ունես նպատակ, պետք է ամեն ջանք գործադրես ու անես ամեն ինչ` քո նպատակին հասնելու համար:

]]> https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%b0%d5%a1%d5%b2%d5%a9%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a8/feed/ 0 Իմ առաջին կարթը https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a9%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a9%d5%a8/#comments Tue, 11 Oct 2016 13:55:57 +0000 http://www.17.am/?p=12132 Լուսանկարը՝ Լիլիթ Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լիլիթ Կարապետյանի

Մեզնից շատերն են սիրում ձուկ ճաշակել, բայց քչերն են սիրում ձուկ որսալ: Ես դեռ մանկուց սիրել եմ ձուկ որսալ: Երբ առաջին անգամ տեսա, թե ինչպես է դա կատարվում, ինձ շատ հետաքրքրեց, և ես որոշեցի իմ ձեռքով մի ձկնորսական կարթ պատրաստել: Այն շատ էր տարբերվում իսկական ձկնորսական կարթից, և ես ոչինչ անել չէի կարողանում: Մի անգամ ամառային շոգ օր էր, ես էլ դեռ 7 տարեկան էի, հայրիկիս խնդրեցի, որ ինձ համար մի ձկնորսական կարթ գնի: Նա նայեց ինձ և գնաց՝ ոչինչ չասելով: Հաջորդ օրը վաղ առավոտյան հայրս ինձ արթնացրեց և խնդրեց տաք հագնվել և արագ դուրս գալ: Ես կարծեցի, թե մենք ինչ-որ տեղ ենք շտապում և արագ հագնվելով՝ դուրս եկա և նստեցի ավտոմեքենան: Մենք գնացինք Սևանա լճի ափ, որտեղ և ես տեսել էի, թե ինչպես են ձուկ որսում: Ասեմ, որ մենք լճափին ենք ապրում` Ծովազարդ գյուղում: Հայրս բեռնախցիկից հանեց երկու ձնկորսական կարթ և ասաց.

-Սա էլ քո խնդրանքը, տղաս, հիմա դու ունես քո իսկական ձնկորսական կարթը:

Ես անչափ ուրախացա, և հայրս ինձ սովորեցրեց, թե ինչպես պետք է ձուկ որսալ: Առաջին փորձս անհաջող էր: Ես իմ կարթը նետել էի մամուռների վրա, բայց երկրորդ անգամ կարողացա ճիշտ նետել: Երկար սպասեցի մինչև ձուկը կուլ տվեց խայծը: Ես քաշեցի նրան դուրս, բայց ճանապարհին խայծը նրա բերանից պոկվեց, և ձուկը ընկավ լճի մեջ: Ես շատ տխրեցի, նորից խայծը հարմարեցրի կեռիկի վրա և նետեցի ջուրը: Արևի շողերը ընկնում էին լճի մեջ, և ձկները շատ լավ էին երևում: Տեսնում էի, թե ինչպես են մոտենում խայծին, ինչպես է լողակը շարժվում ամեն անգամ, երբ ձնկերը դիպչում էին խայծին: Այդ պահին մի ձուկ կուլ տվեց խայծը: Ես սկսեցի քաշել, հանեցի նրան լճից դուրս և զգուշությամբ հանեցի կեռիկը նրա բերանից: Ձուկը փոքրիկ կարասիկ էր, և ես նրան բաց թողեցի՝ մտածելով, որ նա կմեծանա, և այդ ժամանակ ես նրան նորից կբռնեմ:

Ես մինչև հիմա մեծ սիրով եմ գնում ձկնորսության, բռնում եմ տարբեր չափի ձկներ: Եվ երբ ձուկը փոքր է լինում, ես նրան բաց եմ թողնում՝ հուսալով, որ մի օր ես նրան նորից կորսամ: Հիմա ունեմ շատ ձկնորսական կարթեր, բայց ինձ համար ամենանշանավորը իմ առաջին կարթն էր: Իմ բռնած ձկները ես բերում եմ տուն, և մայրիկիս խնդրում, որ մաքրի և տապակի: Այն շատ համեղ է ստացվում: Ամեն անգամ, երբ ձուկը պոկվում է և ընկնում լիճը, հիշում եմ, թե ինչպես տխրեցի, երբ առաջին անգամ ձուկը պոկվեց և ընկավ լիճը:

]]> https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%ab%d5%b6-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a9%d5%a8/feed/ 0