<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>17 &#187; Լիլիթ Աթանյան</title>
	<atom:link href="https://www.17.am/author/78be23d256fae9cd9e5b4bca802ca7619b49c123/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.17.am</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000</lastBuildDate>
	<language>hy-AM</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.8.1</generator>
	<item>
		<title>Ծանոթացեք Անիի հետ</title>
		<link>https://www.17.am/%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%b8%d5%a9%d5%a1%d6%81%d5%a5%d6%84-%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d5%bf/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%b8%d5%a9%d5%a1%d6%81%d5%a5%d6%84-%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d5%bf/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 18 May 2016 13:49:01 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Լիլիթ Աթանյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Հարցազրույց]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=7516</guid>
		<description><![CDATA[Իմ զրուցակիցը քսանամյա ուսանողուհի Անի Ժամկոչյանն է` Եղեգնաձոր քաղաքից, որի պատմվածքներից մի քանիսը ընդգրկվել են վերջերս տպագրված «Մի կտոր ինձնից» ժողովածուի մեջ: Իր ստեղծագործությունների պես երազկոտ ու «ֆանտաստիկ» ուսանողուհին սովորում է ՀՊՏՀ համալսարանի Եղեգնաձորի մասնաճյուղի ֆինանսներ բաժնում: -Ինչպե՞ս հասկացար, որ կարողանում ես ստեղծագործել: -Դպրոցում գեղեցիկ շարադրություններ էի գրում: Ուսուցչուհիս առաջարկեց դպրոցական թեմաներից բացի այլ թեմաներով [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><em>Իմ զրուցակիցը քսանամյա ուսանողուհի Անի Ժամկոչյանն է` Եղեգնաձոր քաղաքից, որի պատմվածքներից մի քանիսը ընդգրկվել են վերջերս տպագրված «Մի կտոր ինձնից» ժողովածուի մեջ: Իր ստեղծագործությունների պես երազկոտ ու «ֆանտաստիկ» ուսանողուհին սովորում է ՀՊՏՀ համալսարանի Եղեգնաձորի մասնաճյուղի ֆինանսներ բաժնում:</em></p>
<div id="attachment_7519" style="width: 484px" class="wp-caption aligncenter"><img class="size-large wp-image-7519" alt="Լուսանկարը՝ Լիլիթ Աթոյանի" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2016/05/DSC05254-2-1024x767.jpg" width="474" height="355" /><p class="wp-caption-text">Լուսանկարը՝ Լիլիթ Աթոյանի</p></div>
<p><b>-Ինչպե՞ս հասկացար, որ կարողանում ես ստեղծագործել:</b><br />
-Դպրոցում գեղեցիկ շարադրություններ էի գրում: Ուսուցչուհիս առաջարկեց դպրոցական թեմաներից բացի այլ թեմաներով էլ գրել: Հասկացա, որ ստացվում է: Էդպես սկսեցի գրել, չգիտեմ` ինչքանով է ստացվում, երևի ընթերցողը կասի:</p>
<p><b>-Քեզ համար առավել հոգեհարազատ ժանրերը և թեմաները որո՞նք են: </b><br />
-Սիրում եմ գրել պատմվածքներ, արձակ ժանրի ստեղծագործություններ: Առհասարակ դժվարանում եմ մտքերս չափածո ձևակերպել. արձակում սահմաններ չկան, և դա ինձ դուր է գալիս:</p>
<p><b>-Ունե՞ս սիրելի գրող, որը ոգեշնչման աղբյուր է հանդիսանում:</b><br />
-Սիրում եմ Դեյլ Քարնեգիի վերլուծական ստեղծագործությունները: Ոգեշնչման աղբյուր կարող են հանդիսանալ գրքերում կարդացած էպիզոդները և անգամ բառերը:</p>
<p><b>-Հետագայում կցանկանայի՞ր զբաղվել գրականությամբ, գրող դառնալ:</b><br />
-Չեմ կարող ասել, սա ինձ համար առայժմ հոբի է, երևի հետո-ն ժամանակը ցույց կտա:</p>
<div id="attachment_7518" style="width: 484px" class="wp-caption aligncenter"><img class="size-large wp-image-7518" alt="Լուսանկարը՝ Լիլիթ Աթոյանի" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2016/05/DSC05256-3-802x1024.jpg" width="474" height="605" /><p class="wp-caption-text">Լուսանկարը՝ Լիլիթ Աթոյանի</p></div>
<p><b>-Վերջերս տպագրվեց «Մի կտոր ինձնից» խորագրով ժողովածուն, որում զետեղված էին նաև քո ստեղծագործությունները: Ի՞նչ կարծիք ունես ժողովածուի և առհասարակ նման նախաձեռնությունների մասին:</b><br />
-Հետաքրքիր նախաձեռնություն էր, չէի սպասում, որ իմ ստեղծագործությունները կընտրվեն: Դիմեցի, ընտրեցին, շատ ոգևորված էի:</p>
<p><b>-Կուզենայի՞ր նախաձեռնությունը շարունակական լիներ,ի՞նչ նոր բան կառաջարկեիր նախաձեռնող խմբին</b>:<br />
-Լավ կլիներ շարունակական նախաձեռնություն լիներ, առավել լայն շրջանակներ ընդգրկեր, ավելացվեր տպագրվող էջերի քանակը:</p>
<p><b>-Քո կարծիքով այսօր մեր մարզում կա՞ն երիտասարդներ, որոնք նույնպես ստեղծագործում են, և գրականությունն է իրենց ոգեշնչման աղբյուրը:<br />
</b>-Իհարկե կան, նրանց ստեղծագործությունները առավել իրատեսական են, բայց ինձ դուր են գալիս ֆանտաստիկ ժանրում ստեղծագործողները:</p>
<p><b>-Գիտեմ, որ սովորում ես Տնտեսագիտական համալսարանում: Շատ չե՞ն տարբեր տնտեսագիտությունն ու գրականությունը:<br />
</b>-Ես կասեի` նույնիսկ օգնում է ստեղծագործելու իմ ունակությունը: Մասնագիտական որոշ հարցերի մոտենում եմ ստեղծագործաբար՝ ստեղծելով նորը, սեփականը:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%b8%d5%a9%d5%a1%d6%81%d5%a5%d6%84-%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d5%bf/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Մայրամուտը սիրել սովորել եմ պապիցս</title>
		<link>https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a1%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%bf%d5%a8-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%bd%d5%b8%d5%be%d5%b8%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%ba%d5%a1%d5%ba%d5%ab%d6%81%d5%bd/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a1%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%bf%d5%a8-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%bd%d5%b8%d5%be%d5%b8%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%ba%d5%a1%d5%ba%d5%ab%d6%81%d5%bd/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 07 Feb 2016 11:46:50 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Լիլիթ Աթանյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Իմ գյուղը]]></category>
		<category><![CDATA[Հետաքրքիր մարդիկ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=5528</guid>
		<description><![CDATA[Մանկությանս ամենահիշարժան հիշողությունները կապված են Գարեգին պապիս և նրա տան հետ: Պապս ծնունդով Ախաչ կոչվող գյուղից էր, որտեղ անցել է նրա մանկությունը: Ախաչի բնակչությունը բնակավայրի անբարենպաստ պայմանների պատճառով տեղափոխվել և բնակություն էր հաստատել այժմյան Վայոց Ձորի Արտավան գյուղական համայնքում: Արտավանը գտնվում է Վայոց ձորի մարզում ` Արփա գետի ձախակողմյան վտակ Արտավան գետակի ակունքի շրջանում: Մարզկենտրոնից մոտ 32 կմ հարավ-արևելքում, [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<div id="attachment_5529" style="width: 484px" class="wp-caption aligncenter"><img class="size-large wp-image-5529" alt="Լուսանկարը` Լիլիթ Աթանյանի" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2016/02/sunset-1024x768.jpg" width="474" height="355" /><p class="wp-caption-text">Լուսանկարը` Լիլիթ Աթանյանի</p></div>
<p>Մանկությանս ամենահիշարժան հիշողությունները կապված են Գարեգին պապիս և նրա տան հետ: Պապս ծնունդով Ախաչ կոչվող գյուղից էր, որտեղ անցել է նրա մանկությունը: Ախաչի բնակչությունը բնակավայրի անբարենպաստ պայմանների պատճառով տեղափոխվել և բնակություն էր հաստատել այժմյան Վայոց Ձորի Արտավան գյուղական համայնքում: Արտավանը գտնվում է Վայոց ձորի մարզում ` Արփա գետի ձախակողմյան վտակ Արտավան գետակի ակունքի շրջանում: Մարզկենտրոնից մոտ 32 կմ հարավ-արևելքում, իսկ մայրուղուց մոտ տասը կիլոմետր հեռու: Մինչև 1950 թ. կոչվել է Ջուլ, իսկ 13-րդ դարում կոչվել Աջողք:<br />
17- րդ դարում գյուղի բնակիչները տարհանվել, բռնագաղթի են ենթարկվել, իսկ այստեղ բնակություն են հաստատել օտար ազգի ներկայացուցիչներ, այդ թվում նաև ադրբեջանցիներ:<br />
1940-ականներին խորհրդային կառավարության որոշմամբ այստեղի բնակիչները տեղահանվում են հարևան երկիր, իսկ գյուղում բնակություն են հաստատում Արտավանից 30-35 կմ հեռու գտնվող Ախաչ գյուղի բնակիչները: Ախաչի բնակիչներն էլ գյուղը վերանվանում են Արտավան: Ամառային արձակուրդներս մեծ մասամբ անց եմ կացրել այդ գյուղում`Արտավանում: Պապիս տունը գտնվում էր Արփայի վտակներից մեկի աջ ափին, որտեղից երևում էր գյուղի անտառային զարմանահրաշ բնապատկերը:<br />
Չնայած իր մեծ տարիքին, պապս հոգով միշտ շարունակում էր երիտասարդ մնալ: Անսահման սիրում էր իր գյուղն ու նրան շրջապատող բարձրաբերձ լեռները, ուր չէիր գտնի մի անկյուն, որ պապս եղած չլիներ: Ամեն օր ժամը հինգին, իր սովորության համաձայն, պապս գնում էր տարածքում իր ամենասիրելի վայրը` բլրի գագաթին գտնվող աղբյուրի մոտ: Ամեն օր նույն հետաքրքրությամբ և մտախոհությամբ զմայլվում ու ջերմանում էր արևի վերջին շողերով, որոնք արդեն ութսունհինգ տարի շարունակ առավոտյան ողջույնով և երեկոյան լուռ թախիծով էին լցնում նրա հոգին:</p>
<div id="attachment_5530" style="width: 484px" class="wp-caption aligncenter"><img class="size-large wp-image-5530" alt="Լուսանկարը` Լիլիթ Աթանյանի" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2016/02/sunset1-768x1024.jpg" width="474" height="632" /><p class="wp-caption-text">Լուսանկարը` Լիլիթ Աթանյանի</p></div>
<p>Նայելով նրա խոսուն հայացքին, զգում էիր այն անսահման սերն ու կապը առ բնություն, հարազատ տուն և հող, որտեղ անցել էին պատանեկության, երիտասարդության և ծերության ամենաերջանիկ օրերը: Շատերի մոտ հարց կառաջանա` ինչու ոչ մանկություն: Այդ հարցի պատասխանը թաքնված էր իր խոսուն հայացքի մեջ, որը միշտ նայում էր դեպի մայրամուտ` դեպի մանկություն ու հայրական տուն:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a1%d5%b4%d5%b8%d6%82%d5%bf%d5%a8-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%bd%d5%b8%d5%be%d5%b8%d6%80%d5%a5%d5%ac-%d5%a5%d5%b4-%d5%ba%d5%a1%d5%ba%d5%ab%d6%81%d5%bd/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
