<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>17 &#187; Ելենա Շիրոյան</title>
	<atom:link href="https://www.17.am/author/94214a761142f95b2a474fb639d54a961a4f9db2/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.17.am</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000</lastBuildDate>
	<language>hy-AM</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.8.1</generator>
	<item>
		<title>Ո՞ւր է քաղաքն իմ մանկության</title>
		<link>https://www.17.am/%d5%b8%d5%9e%d6%82%d6%80-%d5%a7-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%af%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d5%b8%d5%9e%d6%82%d6%80-%d5%a7-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%af%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 18 Jan 2017 14:21:06 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Ելենա Շիրոյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Ազատ տարածք]]></category>
		<category><![CDATA[Ինչն է ինձ հուզում]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=15464</guid>
		<description><![CDATA[-Մայրի՛կ, հիշում ես, չէ՞, վաղն ինչ օր է: Մայրիկ, կգնանք, չէ՞, վաղը զբոսայգի, կթողնե՞ս նստեմ բոլոր կարուսելները, ուզածիս չափ վազվզեմ, խաղամ,- հիշում եմ ամեն տոնի նախորդող երեկոյի խոսակցությունը մորս հետ, իմ խնդրանքները, մորս մեղմ ու ջինջ ժպիտը: -Մա՛մ, իսկ գեղեցիկ է, չէ՞, մեր քաղաքը, մեր զբոսայգին, մեր լիճը&#8230; Դու էլ ես չէ՞ սիրում մեր հեքիաթային [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>-Մայրի՛կ, հիշում ես, չէ՞, վաղն ինչ օր է: Մայրիկ, կգնանք, չէ՞, վաղը զբոսայգի, կթողնե՞ս նստեմ բոլոր կարուսելները, ուզածիս չափ վազվզեմ, խաղամ,- հիշում եմ ամեն տոնի նախորդող երեկոյի խոսակցությունը մորս հետ, իմ խնդրանքները, մորս մեղմ ու ջինջ ժպիտը:</p>
<p>-Մա՛մ, իսկ գեղեցիկ է, չէ՞, մեր քաղաքը, մեր զբոսայգին, մեր լիճը&#8230; Դու էլ ես չէ՞ սիրում մեր հեքիաթային Սպիտակը, մեծ ու լուսավոր զբոսայգին:</p>
<p>Հիշում եմ նաև, մորս համբերատար հայացքը, ով յուրաքանչյուր հարցիս պատասխանում էր նույն ջերմությամբ. «Այո, փոքրիկս, այո, անպայման կգնանք: Կխաղաս դու սրտիդ ուզածի չափ, կվազվզես,- անկողնուս նստած, մեղմ ժպիտով ու վերմակս խնամքով ուղղելով, ասում էր մայրս,- միայն թե հիմա պիտի շուտ քնես, որ վաղվա օրը շուտ գա»:</p>
<p>Համաձայնվելով մորս հետ՝ արագ փակում էի աչքերս:</p>
<p>-Եթե միայն դու էլ տեսնեիր այն, ինչ մենք ենք տեսել, եթե դու էլ տեսնեիր այն, իսկապես գեղեցիկ ու մշտապես մաքուր ու մարդաշատ զբոսայգին, պատկերացնում եմ, որքան երջանիկ կլինեիր&#8230;</p>
<p>Մայրս սրբեց աչքերը, մեղմ ժպտաց ու դուրս եկավ սենյակից: Այդ օրը ես ոչ մի բառ չհասկացա մորս ասածներից, չհասկացա, թե ինչու հանկած տխրեց:</p>
<p>Հասկացել եմ այժմ: Հասկացել եմ քո բոլոր խոսքերը ու բոլոր հայացքները: Մեկը գողացել է քո երազը, գողացել է բոլոր մեծահասակների երազը&#8230; Այն օրը դու հիշեցիր քո մանկությունը, քո գեղեցիկ քաղաքն իր գեղեցիկ ու մարդաշատ զբոսայգով, որոնք երկրաշարժի ժամանակ, ասես մեկ հարվածով, ոչնչացան:  Ու քանի մանուկ, մեծանալով պիտի կարոտի իր երազը, հասկանալով,որ իր հեքիաթային ու վառ գույներով քաղաքն ու այգին ամենևին էլ այդպիսին չեն, ու որ դրանք գեղեցիկ հուշեր էին, որ մնացին անցյալում:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d5%b8%d5%9e%d6%82%d6%80-%d5%a7-%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%af%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
