17 » Օֆելյա Հովհաննիսյան https://www.17.am Sat, 27 Sep 2025 09:21:21 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Իմ կյանքի միակ առեղծվածը իմ ձեռագիրն է https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%af-%d5%a1%d5%bc%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%be%d5%a1%d5%ae%d5%a8-%d5%ab%d5%b4-%d5%b1%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%a3%d5%ab%d6%80%d5%b6-%d5%a7/ https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%af-%d5%a1%d5%bc%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%be%d5%a1%d5%ae%d5%a8-%d5%ab%d5%b4-%d5%b1%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%a3%d5%ab%d6%80%d5%b6-%d5%a7/#comments Tue, 25 May 2021 16:10:58 +0000 https://www.17.am/?p=43892 Ժամանակակից հայ գրականությունը հանրաճանաչության խնդիր ունի։ Շատ ժամանակակից հայ գրողներ ապրում և ստեղծագործում են մեր կողքին, ներկայացնում մերօրյա կյանքը տարբեր տեսանկյուններից, սակայն նրանց քչերը գիտեն։ Ժամանակակից գրականության մի մասնիկն է Սյուզաննա Նավասարդյանը, ում համար դժվար է բառերի ու մտքերի ճիշտ ընտրությունը, քանի որ ուզում է ընթերցողների հետ անմիջական կապը պահպանել, իր խոհերի ու ծայրահեղությունների մասին նրա խոսքը հնչում է  որպես անկեղծ խոստովանանք.

«Նախ մի բան պիտի ասեմ՝ ես սովորական մարդ եմ, որի զգացածն ու մտացածը, սակայն, անսովոր են շատ հաճախ։ Ես սովորական մարդ եմ, ում երբեմն այնպիսի անսովոր հայացքով են նայում, որ ինքը սկսում է մտածել՝ որևէ առեղծված է թաքցնում բոլորից։ Բայց…ոչ։ Ի սեր Աստծո, ես ոչինչ չեմ թաքցնում։ Իմ կյանքի միակ առեղծվածը (որի հետ անդադար հարց ու պատասխանի մեջ եմ) իմ «ձեռագիրն է»։ Աստված ինձ տողեր է ուղարկում։ Առաջին անգամ սա զգացի, երբ մի գիշեր արթնացա խորը քնից ու սկսեցի թուղթ ու գրիչ փնտրել մթության մեջ։ Աստվածատուր տողերը չի կարելի կորցնել։ Ու ես սկսեցի շնորհակալ լինել Բարձրյալին, որ ինձ սիրել է այնքան, որ… կարողանում եմ գրել։ Ընթերցողի հետ ունեցած կապը իմ հերոսի համար բարձրագույն գնահատանք է, լավին ու բարձրին ձգտելու անբեկելի տենչը»։

Կյանքին սթափ հայացքով նայող Սյուզաննան ոգևորվում է, երբ իրեն արձագանքում են, երբ ասում են, որ լավ է գրում, բայց նա իրեն գրող չի համարում, որը բացատրեց, թե ինչու։

«Ես խենթանում եմ, երբ կարողանում եմ իմ բառերով շատերի սրտից խոսել ու շատերի սրտին դիպչել։ Գերբնական սիրուն պահ է, երբ ընթերցողն ինքն է որոշում գրել քեզ, կապվել հետդ, պատմել իր զգացածն ու ապրածը։ Պիտի խոստովանեմ, որ բոլորին հիշում եմ, որովհետև խորը տպավորվում են մեջս։ Հետո իրենք արդեն իրե՛նց են գտնում իմ տողերում։ Բարձրագույն գնահատանքն է, որին արժանացել եմ երբևէ՝ ընթերցողի սերն է։ Սակայն երբեք ինձ գրող չեմ համարել, թեպետ միշտ թաքուն լավ եմ զգացել ինձ, երբ հիշել եմ մերոնց պատմածը՝ ատամհատիկիս արարողությանը գրիչն եմ ընտրել։ Երևի թե ամեն ինչ հենց այդտեղից սկսվեց և իհարկե՝ հայրիկի մասին դպրոցական շարադրությունից, որը կարդալիս արցունքներս հաղթեցին ինձ։ Երբեք ինձ գրող չհամարելուս պատճառն իմ քսան տարիներն են, որովհետև ես Պետրոս Դուրյանը չեմ և ոչ էլ Մեծարենցը (իմ ամենասիրելի գրողներն են), որ քսան տարեկանում կարողանամ հանճար ցույց տալ ընթերցողին։ Հետո… Կարծում եմ՝ գրող պիտի կարգվել, և կարգողը ոչ այլ ոք է, քան ընթերցողը։ Մի շարք բարդույթներ հաղթահարելով՝ մի օր որոշեցի մի փոքրիկ գրվածք ընթերցողի դատին ներկայացնել։ Սակավամարդ լսարան ունենալն այնքանով է լավ, որ չես խճճվում տարակարծությունների մեջ։ Ստորև թողնում եմ այն տողերը, որոնք ձեզանից շատերին գուցե ծանոթ են․․․»

… Ուզում եմ աշուն,

Անձրև եմ ուզում,

Ուզում եմ աշնան շունչ,

Զգալ, թե ինչպես է քամին գրկում,

Մոռացված մի պատմություն երգում։

Ու լալիս է աշունն իմ մեջ

Ու թրջում է աչքերս անվերջ,

Աշունն ապրում է իմ մեջ։

Ա՜խ, այդ երգը հին օրերի

Ինձ դարձրել է աշնան գերի…

Սյուզաննան նշեց, որ  բանաստեղծությունը շուտով չորս տարեկան կդառնա։ Առաջինն է, որ խենթ տրամադրության մեջ հրապարակել է և չի փոշմանել, որովհետև նրան ասել են, որ տաղանդավոր է։ Մինչև այժմ Սյուզաննան  խուսափել է իրեն բնութագրելուց, բայց շատ է սիրում  այն պահը, երբ  իր գրածները  կարողանում է սիրել ու կարդալ։

Գեղեցիկ պատկերամտածողության հետ միասին, կա նաև ընդվզում, երբեմն՝ ցավ, դժվարություններ, որը ըստ Սյուզաննայի, չի ընկճում իրեն, այլ հակառակը՝ ապրեցնում է, զորացնում։ Բռնկուն բնավորությունը, անհամբերությունը ու անպատասխան ինչուները շատ են խանգարում իմ հերոսին, որոնց մասին խոսելիս նրա խոսքը հնչում է որպես խոստովանանք.

«Բռնկուն բնավորությունն ու անհամբերությունը հաճախ ստիպում են ուղղակի ջնջել կամ այրել այն տողերը, որոնցում մի ստորակետ չեմ դրել։ Այո՛, ծայրահեղությունից ծայրահեղություն են ձգվում իմ ծայրահեղությունները։ Հիմա չափածոների մեջ կետադրություն չեմ անում, որովհետև ուզում եմ՝ ավելի՜ ազատ լինեն, թռչե՜ն, ընթերցողի աչքերից դեպի սիրտ գնան։ Ես միշտ խոսում եմ հետս։ Սա մենակ չմնալու կամ մարդկանց մեջ չգժվելու համար շատ լավ հնարք է։ Ես միշտ հարցեր եմ տալիս ինձ։ Սա ինքնաճանաչման ու ներքին անդորրության հասնելու իմ տարբերակն է։ Իմ ամենամեծ հարցը` ինձ, կյանքին, աշխարհին, Բարձրյալին ու քեզ՝ ինչու՞… Սկզբում պատասխաններ էի փնտրում։ Հետո հասկացա, որ այս ինչուները մեր կյանքն են կազմում, այս ինչուները մեր ապրածի բաղկացուցիչ մասն են ու եթե չլինեն, առաջ շարժվելու, պրպտելու, նոր բան գտնելու ու ճանաչելու ցանկություն չի լինի։ Այդ անպատասխան ինչուները մի օր պատմություն են դառնում։ Հին գզրոցից մի օր կհանենք մեր ինչուները, կսրբենք ժամանակի փոշին ու ծերացած մատներով, հուշացած տեսիլքներով, ուշացած ժպիտներով կթերթենք մեր պատմությունը։ Ես շատ պիտի ուզեի, որ մեր հարցերը պատասխան գտնեին առանց որևէ լուրջ առճակատման կյանքի հետ։ Եվ ես դա վստահաբար կուզեի, եթե մի օր ուժասպառ ստիպված չլինեի ընդունել, որ կյանքն ինքնին առճակատում է (կռիվ, պատերազմ, պայքար, անվանեք ինքներդ)։ Ես կերտում եմ մի «ինչու»-ի պատմություն, որը գուցե պատասխանի նաև քո՛ ինչուներին, սիրելի՛ բարեկամ։ Պիտի խոստովանեմ, որ եթե կարդում ես այս տողերը, ուրեմն կարդում ես ինձ, որովհետև․․․ Տողերիս մեջ բացարձակ անկեղծություն է (ինչպես արդեն գիտեք՝ աստվածատուր են)։

Երբ ես աշխարհ եկա՝ հետս մի մեծ տրցակ «ինչու» բերեցի։ Հետո վերցրի հարցերս, հույզերս, հայացքներս ու ստեղծեցի աշխարհս այնպես, որ հնարավորություն ունենամ ձեր աշխարհին նայել ի՛մ աչքերով։ Անհրաժեշտություն եղավ ոչինչ աչքաթող չանել ու վրիպակներ թույլ չտալ, և ես համբուրեցի Բարձրյալի՝ իմ սիրտն ամուր պահող ձեռքերը։ Երբ ինձ գտա Աստծո մեջ, երևացի նաև աշխարհի երեսին։ Երբ Աստծուն գտա իմ մեջ,  աշխարհը երևաց իմ երեսին։ Ու այսօր ես գրում եմ այն, ինչ թելադրում է Աստված, լսում է սիրտս ու փոխանցում միտքս։ Ես միջնորդ եմ Աստծո, սրտիս ու մտքիս միջև»:

Որպես սրտի աղոթք

Հողմավար հոգիս թող քոնը լինի,

Մոլորված միտքս քեզ թող լսի։

Ճիշտ ուղին կյանքի,

Սխալն իմ վարքի,

Սուրն իմ մտքի

Ցույց տուր ինձ հիմա…

Սյուզին 20 տարեկան է, սովորում էր Բրյուսովի  պետական համալսարանի՝ թարգմանության և միջմշակութային  հաղորդակցության ֆակուլտետի գերմաներեն միջմշակութային հաղորդակցության բաժնում, բայց տուրիզմի հանդեպ ավելի մեծ հետաքրքրություն ունենալու պատճառով՝ փոխեց ֆակուլտետը։ Մոտ ժամանակներս իր գրվածքները մի գրքով կտպագրի, որն էլ կներկայացնի  իր սիրելի ընթերցողի դատին։

]]> https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d5%af%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d6%84%d5%ab-%d5%b4%d5%ab%d5%a1%d5%af-%d5%a1%d5%bc%d5%a5%d5%b2%d5%ae%d5%be%d5%a1%d5%ae%d5%a8-%d5%ab%d5%b4-%d5%b1%d5%a5%d5%bc%d5%a1%d5%a3%d5%ab%d6%80%d5%b6-%d5%a7/feed/ 0 Հայրենյաց անմահ պաշտպանը https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%b5%d5%a1%d6%81-%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0-%d5%ba%d5%a1%d5%b7%d5%bf%d5%ba%d5%a1%d5%b6%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%b5%d5%a1%d6%81-%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0-%d5%ba%d5%a1%d5%b7%d5%bf%d5%ba%d5%a1%d5%b6%d5%a8/#comments Fri, 14 May 2021 17:57:25 +0000 https://www.17.am/?p=43819 Սեպտեմբերի 27-ին սկսած Արցախյան գոյամարտում շատերը ընկան։ Նրանցից յուրաքանչյուրը այս փոքր հայրենիքի մի մասն էր կազմում։ Պատերազմը ոչ ոքի չխնայեց, այն իր հետ տարավ ամենաթանկը՝ բազում մարդկային կյանքեր։ Այդ քաջերի թվում էր նաև Գագարին ավանի նվիրյալներից Ալիկ Իշխանի  Պետրոսյանը, ծնված 1982 թվականին։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև  2000 թվականին անցել է զինվորական ծառայության։ Ալիկի հայրը և եղբայրը նույնպես եղել են զինվորական։ Այս պատերազմին հայրը նրա հետ չէր (մահացել էր հիվանդությունից), սակայն նրա հետ էր եղբայրը, ում աչքի առաջ Ալիկը կատաղի մարտեր էր վարում, և հանուն իր զինվորների ապահովության, առանց ետ նայելու, առաջ էր գնում։ Հենց այդ պայքարի արդյունքում էլ ընկավ։ Ալիկի մասին իր հիշողություններով կիսվեց նրա եղբայրը՝ Էրիկ Պետրոսյանը, ով եղբոր հետ կատաղի մարտեր է վարել Մատաղիսում:

-Ալիկը շատ նվիրված էր հայրենիքին, հայրենիքի հանդեպ սերը մանկուց է եղել՝ պատերազմի դաշտում կռիվ տվող  մեր հոր օրինակը ունեցել ենք միշտ մեր աչքի առջև, այդպես էլ  դաստիարակվել ենք և մենք։ Մեր հայրը լավ կերպար էր մեզ համար, և դրա համար մենք նրա գործը շարունակեցինք։ Ալիկը եղել է դասակի հրամանատար, մինչև վերջին պահն էլ մտածում էր իր ազգի, հայրենիքի, ընտանիքի ու հայ զինվորի մասին։ Ալիկը ավելի քան երեք պատերազմի  է մասնակցել, 2016 թվականի Քառօրյա պատերազմին, 2020 թվականի հուլիսյան մարտերին և 2020 թվականի սեպտեմբերի 27֊ին սկսված պատերազմին, որի ժամանակ էլ զոհվեց։ Մենք կռվում էինք Մատաղիսում, հենց առաջնագծում, և հոկտեմբերի 4-ին եղբայրս` իմ աչքի առաջ, կատաղի մարտեր վարելու ժամանակ քաջաբար ընկավ։

2002 թվականին, երբ Ալիկը վերադառնում է ծառայությունից, որոշում է դառնալ պայմանագրային զինծառայող և 2004 թվականից սկսած մինչև 2020 թվականի հոկտեմբերի 4-ը նա իր աշխատանքով մեծ ծառայություն է մատուցել իր երկրին։ Նա եղել է նաև Երդվյալ ազատամարտիկների միության անդամ, բազմիցս արժանացել է  խրախուսանքների, պատվոգրերի և շնորհակալագրերի։ Ալիկը ամուսնացած էր և ուներ երեք երեխա, իր հիշողություններով կիսվեց նաև Ալիկի կինը:

-Ալիկը հայրենիքին շատ նվիրված էր, շատ էր սիրում իր աշխատանքը, որը ապացուցեց մինչև վերջ։ Լավ հայր, լավ ամուսին, լավ ընկեր…  Ես հպարտանում եմ իրենով, քանի որ նա իր կյանքը տվեց՝ բազում կյանքեր փրկելով։ Իր երկու տղաների համար նա հիանալի օրինակ էր։ Հայրենասիրական մեծ ոգով էր դաստիարակում  երեխաներին, հետևողական էր, ուշադիր, քաջ…

Ալիկի նախաձեռնությամբ Գագարինում պետք է հուշաքար կառուցվեր, որը նվիրված էր լինելու համայնքի ազատամարտիկների և զինծառայողների հիշատակին, հիմքը արդեն դրված էր, բայց իր սկսած գործը թողեց կիսատ, նախքան պատերազմը պատգամել էր, որ այդ այգում հետո իր համար էլ տեղ հատկացնեն…

Ալիկի մասին խոսեց նաև նրա հարևանուհին:

-Հայրենիքի համար պայքարելը նրա կոչումն էր, մեծագույն սիրով և նվիրվածությամբ էր անում իր գործը, ակտիվ մասնակցում էր համայնքի հասարակական աշխատանքներին, անգամ հիշում եմ իր փոքրիկ տղային էր զինվորական գեղեցիկ շորեր հագցնում, եթե տեսներ ծանր տոպրակներ, անմիջապես վերցնում էր, օգնում։ Մեծ է նրա ավանդը։

Հայրենիքի փրկության համար նա չխնայեց ամենաթանկը՝ սեփական կյանքը։

]]> https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%b5%d5%a1%d6%81-%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0-%d5%ba%d5%a1%d5%b7%d5%bf%d5%ba%d5%a1%d5%b6%d5%a8/feed/ 0 Անմահների ընկնելը վախճան չէ, այլ հավերժության սկիզբ https://www.17.am/%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%b6%d5%a5%d5%ac%d5%a8-%d5%be%d5%a1%d5%ad%d5%b3%d5%a1%d5%b6-%d5%b9%d5%a7-%d5%a1%d5%b5%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%b6%d5%a5%d5%ac%d5%a8-%d5%be%d5%a1%d5%ad%d5%b3%d5%a1%d5%b6-%d5%b9%d5%a7-%d5%a1%d5%b5%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80/#comments Sun, 28 Feb 2021 16:00:07 +0000 https://www.17.am/?p=43316 Այս պատերազմի ընթացքում քաջաբար զոհվել է Հովիկ Վերանյանը։ Հովիկը ծնվել է 2001 թվականի հուլիսի 13- ին։ Գագարին գյուղի խիզախ հայորդին, ավարտելով 9-րդ դասարանը, ընդունվել է քաղաք Սևանի բազմագործառության պետական քոլեջ, ծրագրավորման բաժին։ Դեռ 6 ամիս կար, որպեսզի ավարտեր քոլեջը, սակայն 2019 թվականի դեկտեմբերի 16-ին զորակոչվել է բանակ։

Հովիկի եղբորը՝ Հայկին, խնդրեցի պատմել եղբոր մասին։

- Հովս ինձ միշտ շատ ճիշտ խորհուրդներ էր տալիս, եթե մի բան սխալ էի անում, ինչպես նախատում, այնպես էլ հանգիստ բացատրում էր։ Կռվի ժամանակ եղել է Հադրութում, երբ խոսում էի հետը, իր հանգիստ տոնից ես էլ էի հանգստանում։ Հիշում եմ մի անգամ, երբ հարցրի` Հով, ի՞նչ կա, ի՞նչ ես անում, ասաց, թե` ծիտ եմ կրակում (կատակում էր, իրականում խոսքը անօդաչու թռչող սարքերի մասին էր): Հարցրի` հեչ խփե՞լ ես, ասաց` հա՜, էն էլ ինչքան։ Հոկտեմբերի 21-ին Դրախտիկ գյուղից տեղափոխվելու ճանապարհին թշնամին հարձակվել է և սկսել իրենց ուղղությամբ կրակել։ Դիմացից ընթացող երկու մեքենաները հաղթահարել են շրջափակումը ու առաջ անցել, իսկ այն մեքենան, որի մեջ Հովիկն է եղել, չի կարողացել դուրս գալ շրջափակումից։ Մեքենայի մեջ եղել է 5 հոգի։ Բոլորն էլ զոհվել են։

Հերոսի եղբայրը պատմեց նաև, որ երբ դեպքը տեղի է ունեցել, ընտանիքի անդամներին ասել են, որ վիրավոր է, սակայն հունվարի 12-ին  տեղի ունեցավ Հովիկի հոգեհանգստի արարողությունը, իսկ նախքան այդ ընտանիքի անդամները սպասում էին վիրավոր զինվորի վերադարձին և պատրաստություններ էին տեսնում, որպեսզի այլ առիթով, ուրիշ սրահում հավաքվեին՝ ուրախանալու…

Հովիկի մասին վառ հիշողություններով կիսվեց նաև իր դասընկերուհին՝ Լուսինեն:

-Հովիկին գիտեմ դեռ մանկուց։ Միասին հաճախել ենք միևնույն մանկապարտեզը, այնուհետև նաև դպրոց։ Շատ վառ ու խենթ հիշողություններ ունեմ՝ կապված Հովիկի հետ։ Անգամ չէի էլ կարող պատկերացնել, որ կողքիս ապագա հերոս է նստած։ Հիմա այնքան դժվար է հավատալ, որ էլ իրեն չեմ տեսնելու։ Ինքը ուրիշ էր, իրոք, ուրիշ։ Անգամ ծառայության ժամանակ տոն օրերին, միշտ ժամանակ էր գտնում շնորհավորելու ու մանրամասն հարցնելու՝ ո՞նց եմ, դասերս ո՞նց են, ինչո՞վ եմ զբաղված։ Նա չի մահացել, իրոք, չի մահացել։ Հակառակը` անմահացել է։ Շատ մեծ է բացը Հովի՝ մեր կյանքում, դասարանի աղջիկներով շատ կապված էինք իր հետ, որովհետև շատ ընկերական էր, հոգատար։ Հպարտ եմ` նման խիզախ ու լավ եղբայր ունենալու համար։

Դպրոցում Հովիկը իր խելացիությամբ և լավ վարքով առանձնացել է մյուսներից, այս մասին խոսեց Հովիկի դասղեկը՝ Աննա Սիմոնյանը:

-Հովիկը խելացի էր, հարգալից թե՛ ուսուցիչների, թե՛ ընկերների հանդեպ։ Բոլորին հասկանում էր կես խոսքից, կամ ընդամենը հայացքից։ Մեծ հարգանք էր վայելում ընկերների շրջապատում, բարի էր ու պատրաստակամ։ Քաջ էր ու համարձակ, սակայն այս ամենով հանդերձ, շատ համեստ էր։ Ամեն ինչ անում էր մեծ նվիրումով և այդ նվիրումով էլ իր ծաղկուն կյանքը դրեց հայրենիքի փրկության զոհասեղանին։ Աննկարագրելի էր Հովիկի կորստյան ցավը, սփոփանք է միայն այն, որ անմահների ընկնելը վախճան չէ, այլ հավերժության սկիզբ։ Բոլորիս կողմից սիրված, ազնիվ և համեստ մեր Հովիկը, մեր լուսավոր հերոսը հավերժ զինվորագրվեց Աստծո բանակին։ Հովիկ ջան, տղաս, խրոխտ հայորդի, բոլորիս սրտերում կմնաս քո լուսավոր ժպիտով, քո առաքինի կերպարով և քո անմահ սխրանքով։

Այս պատերազմում շատերը հայրենիքին նվիրաբերեցին ամենաթանկը՝ իրենց կյանքը։ Նրանք չմահացան, այլ անմահացան, իսկ անմահների ընկնելը վախճան չէ, այլ սկիզբն է հավերժության, որի մասին խոսվելու է այսօր, վաղը և հավիտյան։

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%b6%d5%b4%d5%a1%d5%b0%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%b6%d5%a5%d5%ac%d5%a8-%d5%be%d5%a1%d5%ad%d5%b3%d5%a1%d5%b6-%d5%b9%d5%a7-%d5%a1%d5%b5%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80/feed/ 0 Հայրենական մեծ պատերազմի հերոսը https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d5%ae-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d6%80%d5%a1%d5%a6%d5%b4%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d5%ae-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d6%80%d5%a1%d5%a6%d5%b4%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/#comments Mon, 21 Dec 2020 15:03:26 +0000 http://www.17.am/?p=42596 Դեկտեմբերի 11-ին 95 տարեկան հասակում կյանքից հեռացավ Գագարին գյուղի բնակիչ, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից Գագիկ Եղիազարյանը։ Գագիկ Եղիազարյանը ծնվել է 1925 թվականին Սևանի շրջանի Դդմաշեն գյուղում։ Դպրոցը դեռ չավարտած՝ իր խնդրանքով զորակոչվել է բանակ։17 տարեկան պատանին  ծառայության անցավ 336-րդ հրաձգային գնդում և, ստանալով սերժանտի կոչում,   1943 թվականին մեկնեց ռազմաճակատ ու մասնակցեց Կուրսկի  ճակատամարտին։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 14-ին մասնակցեց նաև Դնեպր գետի անցմանը՝ Գոմելի մարզում։ Հենց այդ ճակատամարտի ընթացքում էլ  ծանր վիրավոր լինելով հանդերձ, չի լքում առաջնագիծը և մինչև վերջ մարտնչում է։ Դնեպրի աջ ափում գրաված դիրքերը ամրապնդելու համար Գագիկ Եղիազարյանին շնորհվեց Հայրենական մեծ պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանը։ Սակայն մարտերը դեռ շարունակվում էին, և հերոսը չէր նահանջում։ Պարգևատրվեց նաև Փառքի երրորդ աստիճան շքանշանով ու մեդալներով, քանի որ մասնակցել էր մի շարք բնակավայրերի ու քաղաքների ազատագրմանը։

1945 թվականին Գագիկ Եղիազարյանը զորացրվեց բանակից, բայց այսքանով չէր ավարտվում իր սկսած մեծ ու արժանապատիվ գործը։ 1951-1955 թվականներին սովորել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան ինստիտուտի աշխարհագրական ֆակուլտետում։ Ավարտելուց հետո  սկսեց մանկավարժական աշխատանք կատարել Սևանի շրջանի դպրոցներում, սկսած իր հայրենի գյուղից՝ Դդմաշենից։ 1958 թվականին, երբ Գագարին ավանում (գտնվում է Գեղարքունիքի մարզում) բացվեց դպրոց, հայրենի գյուղից  Գագիկ Եղիազարյանը տեղափոխվեց Գագարին և դարձավ դպրոցի տնօրենը։ Նրա երկար ու անխոջ աշխատանքը բազմաթիվ անգամ են գնահատվել պատվոգրերով և շնորհակալագրերով։

Լինելով նույն բնակավայրից, շատ հաճախ էի տեսնում ընկեր Եղիազարյանին (գյուղում բոլորը այսպես էին դիմում նրան)։ Նրան միշտ կարելի էր գտնել իր այգում։ Ակամայից հիշեցի մի դեպք: Մի օր, երբ անցնում էի այգու մոտով, խնձոր էր քաղում և անցորդների հետ էլ երկար-բարակ զրուցում։ Երբ  բարևեցի, ուզում էի գնալ,  ասաց.

-Բարև, Նան ջան (գրեթե բոլորին այսպես էր դիմում): Նայի` հենց նոր եմ էս խնձորներից քաղել, վերցրու: Եթե կուզես` տես, ինչքան ծառեր կան, արի քաղիր, նստիր էն սիրուն ծառի տակ ու կեր։

Կյանքից հեռացավ, բայց թողեց մեծ ժառանգություն։

]]> https://www.17.am/%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b4%d5%a5%d5%ae-%d5%ba%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d6%80%d5%a1%d5%a6%d5%b4%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/feed/ 0 Երբ լույսը մեռնի, մենք լույս կդառնանք… https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d5%bc%d5%b6%d5%ab-%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d6%84-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd-%d5%af%d5%a4%d5%a1%d5%bc%d5%b6%d5%a1%d5%b6%d6%84/ https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d5%bc%d5%b6%d5%ab-%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d6%84-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd-%d5%af%d5%a4%d5%a1%d5%bc%d5%b6%d5%a1%d5%b6%d6%84/#comments Mon, 02 Nov 2020 15:39:36 +0000 http://www.17.am/?p=42196 Ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելու արդյունքում քաջաբար զոհվել է Շանթ Նավոյանը։ Շանթը ծնվել է 2001 թվականի դեկտեմբերի 14-ին քաղաք Երևանում։ 2019 թ-ին ընդունվել էր՝ Հայաստանի ֆրանսիական համալսարան, մեկ կիսամյակ սովորելուց հետո՝ ձմռանը մեկնել էր ծառայության։

Շանթի մասին հիշողություններով կիսվեց ընկերը (անունը չցանկացավ նշել), ով հերոսի մասին մեծ հիացմունքով էր խոսում:

- Շանթը եղել է իմ հին ու անգին ընկերը։ Հիշում եմ նրա ամեն մի բառը, խորհուրդները։ Ցանկացած պահի, երբ դիմում էի նրան, օգնում էր, աջակցում։ Նույնիսկ գաղտնիքներս չէի թաքցնում նրանից։ Յուրաքանչյուր հարց իրար հետ էինք քննարկում, անգամ եթե գիտեր՝ սխալ եմ, մեկ է, ասում էր, որ ուժեղ լինեմ՝ լավ կլինի ամեն բան։ Շատ խելացի էր, մեկ-մեկ էնպիսի մտքեր էր արտահայտում՝ զարմանում էի։

Շանթը ընկերուհի ուներ՝ Էլենը, ում անչափ շատ էր սիրում, մեծ նպատակներ ունեին: Երբ պատմում էր Էլենի մասին, աչքերը փայլում էին։ Շատ ներդաշնակ էին ու տարբերվող։ Նրանց սերը այնքան մեծ էր, որ անգամ այս պատերազմին հաղթեց։ Սակայն ուր էլ լինի Շանթը, միշտ կհիշենք նրան և այն խոսքերը, որը մի առիթով գրել էր. «Երբ լույսը մեռնի հանգիստ կսպասենք նրա ծնունդին խավարի միջից մենք, լույս կդառնանք, որ երբ որ պետք գա՝ հանգենք, առանց հարցնել ինչից, կամ ինչի»:

Մերօրյա հերոսները կերտում են մի նոր պատմություն։ Հանուն հայրենիքի նրանք զոհաբերում են ամենաթանկը՝ իրենց կյանքը։

]]> https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d5%bc%d5%b6%d5%ab-%d5%b4%d5%a5%d5%b6%d6%84-%d5%ac%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%bd-%d5%af%d5%a4%d5%a1%d5%bc%d5%b6%d5%a1%d5%b6%d6%84/feed/ 0 Մեր օրերի հերոսը https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d6%85%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d6%85%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/#comments Tue, 27 Oct 2020 14:18:39 +0000 http://www.17.am/?p=42145 Արյան կանչը, ինչպես Հայաստանի ցանկացած բնակավայրում, այնպես էլ Գագարին գյուղում ծնված հայորդուն, տարավ Արցախ։ Արցախի ազատության վեհ գաղափարի համար ապրեց և անմահացավ Տիգրան Ղարիբյանը։ Երեք ամիս էր մնացել, տուն պիտի գար։ Սովորել է հենց Գագարին գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ Հաճախել է նաև տեղի նկարչական դպրոցը։

Խոսելով Տիգրանի դասընկերուհու` Մերի Սաղաթելյանի հետ, (նա նաև ազգակցական կապ ունի Տիգրանի հետ) խնդրեցի մի փոքր պատմել նրա մասին։

-Շատ կատակասեր էր մեր Տիգրանը։ Նրան անվանել էին հորեղբոր անունով, քանի որ հորեղբայրը ևս մասնակցել էր Արցախյան մարտերին և անհայտ կորել։ Տիգրանը ընտանիքի սփոփանքն էր։ 9-րդ դասարանից բոլորս դուրս եկանք (քանի որ շատ քիչ էինք) ամեն մեկս մեր ճանապարհով գնաց, բայց կապը միշտ մնաց։ Ի դեպ, Տիգրանը շատ լավ էր նկարում: Դպրոցում, եթե որևէ միջոցառում կամ բաց դաս էր լինում, մեր դասարանի մոտ հերթեր էին գոյանում։ Բոլորի համար նկարում էր, ոչ մեկին չէր մերժում: Անչափ աշխատասեր էր, սիրում էր աշխատել, գումար վաստակել, տանեցիներին օգնել։ Երբ դուրս էինք գալիս զբոսնելու, հանկարծ տեսներ մի մեծահասակի, ով ծանր տոպրակները հազիվ էր տանում, արագ վազում էր օգնելու։ Տիգրանի հետ լինել, նշանակում էր միշտ ուրախ լինել։ Մեծ ցավ է, որ այսօր նա մեզ հետ չէ, բայց ես նրա ուրախ կերպարն եմ միշտ հիշում։ Մեր խաղերը, կատակները մոռանալ չի լինի։

Մերին հետաքրքիր մի պատմություն ևս պատմեց։ Տիգրանի մայրիկը, երբ զանգել է նրան, շատ ուժեղ քամու ձայն է լսել, հարցրել է` ո՞ւր ես, Տիկ ջան։ Տիգրանն էլ պատասխանել է` մամ ջան, ներսում տաք նստած եմ: Մայրը ասել է` իսկ էդ ի՞նչ ուժեղ քամու ձայն է, ասել է` վայ՜,մամ, բայց դու ի՞նչն ես…

Այն,  ինչ անում  են հայ զինվորները այս պահին, գրվում է ոչ միայն հայերիս, այլ նաև ամբողջ աշխարհի պատմության էջերում։

]]> https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d6%85%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%ab-%d5%b0%d5%a5%d6%80%d5%b8%d5%bd%d5%a8/feed/ 0 Ես Արոյի աղջիկն եմ` Սյուզաննա Արայիկի Նավասարդյանը https://www.17.am/%d5%a5%d5%bd-%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%b5%d5%ab-%d5%a1%d5%b2%d5%bb%d5%ab%d5%af%d5%b6-%d5%a5%d5%b4-%d5%bd%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%a6%d5%a1%d5%b6%d5%b6%d5%a1-%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%af%d5%ab-%d5%b6/ https://www.17.am/%d5%a5%d5%bd-%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%b5%d5%ab-%d5%a1%d5%b2%d5%bb%d5%ab%d5%af%d5%b6-%d5%a5%d5%b4-%d5%bd%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%a6%d5%a1%d5%b6%d5%b6%d5%a1-%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%af%d5%ab-%d5%b6/#comments Mon, 05 Oct 2020 12:31:07 +0000 http://www.17.am/?p=42006 Դեռ չէր հայտարարվել զորահավաք, երբ Սյուզիի հայրը ՝Վարսեր գյուղից, (այն գտնվում է Գեղարքունիքի մարզում) շտապեց առաջնագիծ։ Հայրը գնաց իր պարտքը կատարելու, դուստրն էլ հոր թիկունքում իր գործն է շարունակում։ Սյուզին իր շուրջն է հավաքել արցախցի երեխաներին և որոշ չափով փորձում է նրանց օգտակար լինել։ Սյուզիի հետ խոսելիս խնդրեցի, որ մի քիչ պատմի երեխաների մասին։

-Լսի,՛ էնքան լավ երեխեք են, չես պատկերացնի: Էնքան ուժեղ, կյանքով լեցուն։ Մեր հարկի տակ ընդունեցինք, ինչքան որ հնարավոր էր շոր ու սնունդ հասցրինք, մի քիչ խոսեցինք, խաղացինք, որ ցրվեն երեխեքը։ Իսկ էս իրավիճակի հետ կապված ոչինչ չուզեցինք հարցնել, որովհետև չէին կարողանում իրենց տեսածը պատմել, մենք էլ չուզեցինք կրկնակի ցավ պատճառել։

Լուսանկարը Սյուզաննա Նավասարդյանից (Սյուզին ՝ձախ կողմի աղջիկն է)

Նրա շուրթերից ոչ մի տրտունջ չլսեցի միակ բանը, որ անընդհատ կրկնում է, հետևյալն է.

-Ես Սյուզաննան եմ Արայիկի Նավասարդյան։ Ես Արոյի աղջիկն եմ։

Սյուզին 19 տարեկան է, սովորում է Բրյուսովի  պետական համալսարանի ՝ թարգմանության և միջմշակույթային  հաղորդակցության ֆակուլտետի գերմաներեն միջմշակութային հաղորդակցության բաժնում։   Նա նաև ստեղծագործում է։ Գրում է տարբեր թեմաներով։ Այս օրերին ավելի շատ  է գրում ստեղծված իրավիճակի ու հերոս հոր մասին։

Մի տեսակ սառել է օդը

Ու խեղդում է ինձ կարոտը,

Ուզում եմ գալ մոտդ,

Բայց ասում են «պատերազմ»:

Թող լինի լավ գրքի վատ կազմ,

Ընդամենը թվացյալ երազ,

Որ արթնանամ`  դու գաս

Ու երբեք էլ չգնաս։

]]> https://www.17.am/%d5%a5%d5%bd-%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%b5%d5%ab-%d5%a1%d5%b2%d5%bb%d5%ab%d5%af%d5%b6-%d5%a5%d5%b4-%d5%bd%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%a6%d5%a1%d5%b6%d5%b6%d5%a1-%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%af%d5%ab-%d5%b6/feed/ 0 Թող ամեն ինչ առաջվանը լինի https://www.17.am/%d5%a9%d5%b8%d5%b2-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6-%d5%ab%d5%b6%d5%b9-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%be%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ac%d5%ab%d5%b6%d5%ab/ https://www.17.am/%d5%a9%d5%b8%d5%b2-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6-%d5%ab%d5%b6%d5%b9-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%be%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ac%d5%ab%d5%b6%d5%ab/#comments Tue, 31 Mar 2020 09:45:30 +0000 http://www.17.am/?p=39684 Արդեն հոգնել եմ այս օնլայն կյանքից։ Առանց այն էլ համացանցը և սոցիալական կայքերը ամենուրեք մեզ հետ են։ Առանց այս ամենի՝ մեզ համար չկա հետաքրքրություն։ Չնայած ամենօրյա դասերին և ընթերցանությանը՝ համցանցն էլ իր նշանակությունը ունի։ Բայց հիմա այն սկսել է ինձ շատ հոգնեցել։ Հիմա ստիպված ես չեմ գնա համալսարան, որովհետև դասերս արդեն օնլայն եմ անում, կարիք չկա գրադարան գնալու, հիմա օնլայն եմ կարդում գրքերը և ընկերներիս, որոնց վաղուց չեմ տեսել, հիմա էլ չեմ կարող տեսնել, կամ ավելի վատ՝ կարող ես տեսնել, բայց ստիպված եք միմյանց հեռվից բարևել ու անցնել, որովհետև կորոնավիրուսի պատճառով դու նրանց հետ էլ պետք է օնլայն շփվես և գրկելու սմայլներ ուղարկես։ Այն օրից, երբ դադարեցին դասերը և առհասարակ հայտարարվեց արտակարգ իրավիճակ, օրերս անցնում են միօրինակ։

Հիշում եմ՝ ամեն առավոտ, երբ շտապում էի կանգառ, սպասում իմ տրանսպորտին, հաճախ չէի հասցնում, լարված մյուսին էի սպասում։ Հետո համալսարանում տեսնում էի ընկերներիս, քննարկում դասերը, գնում գրադարան և դասերս վերջացնելուց հետո կրկին շտապում կանգառ ու անհանգստանում, որ տրանսպորտս մի քիչ ուշացավ։ Իրականում ինձ համար մի փոքր դժվար է երկրորդ հերթը, բայց կարոտում եմ այդ օրերը, քանի որ ամեն ինչ այնքան հանկարծակի փոխվեց։ Հիմա ես չեմ շտապում կանգառ և չեմ սպասում տրանսպորտի, արթնանում եմ քնից և միանգամից նստում համակարգչի առաջ, հեռախոսս՝ ձեռքիս, որ ոչ մի դաս բաց չթողնեմ։ Ընկերներիս միայն ձայներն եմ լսում դասի ժամանակ, դասախոսիս լավ է՝ գոնե տեսնում եմ լսելուց բացի։ Օնլայն գրքեր արդեն դադարել եմ կարդալ, քանի որ անհնար է օրվա վերջում հեռանալ համակարգչի մոտից և չբողոքել տեսողությունից։

Ահավոր է հատկապես այն երևույթը, երբ նայում եմ պատուհանից ու դրսում ամայություն է։ Պատուհանը անգամ բացելիս, քույրս տագնապում է՝ ասելով․

-Օֆ, փակի, վիրուսը տուն կգա։

Հոգնել եմ կորոնավիրուսի մասին արդեն կարդալուց։ Ուզում եմ դուրս գալ, մարդկանց տեսնել, դիպչել ու զգալ, որ առաջվանն է կրկին։ Վայր դնել հեռախոսս ու հեռանալ համակարգչի դիմացից, որ գնամ՝ համալսարանում բուռն քննարկումերով անցկացնենք դասը և հետո, թեև շատ հոգնած, բայց հաճելի օրվա ավարտից հետո վերադառնամ տուն։ Եվ վերջապես ընկերներիս տեսնելուց կարողանամ գրկել, ոչ թե զուտ ձեռքով անեմ և ասեմ.

-Չմոռանաս չաթ մտնել։

Հոգնել եմ այս օնլայն կյանքից ու մեկուսացումից։ Ուզում եմ, որ բոլորս վերադառնանք մեր բնականոն կյանքին։

]]> https://www.17.am/%d5%a9%d5%b8%d5%b2-%d5%a1%d5%b4%d5%a5%d5%b6-%d5%ab%d5%b6%d5%b9-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%be%d5%a1%d5%b6%d5%a8-%d5%ac%d5%ab%d5%b6%d5%ab/feed/ 0 Մեծանա՞լ է պետք https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%9e%d5%ac-%d5%a7-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84/ https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%9e%d5%ac-%d5%a7-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84/#comments Mon, 17 Feb 2020 11:41:07 +0000 http://www.17.am/?p=39134 Դպրոցը ավարտեցի, հիմա արդեն ուսանողուհի եմ: Ուզում ես ինքս իմ մեջ որևէ բնավորության գիծ կամ մի բան նկատեմ, որ այս ընթացքում փոխվել է, բայց ապարդյուն։ Սկզբից դա ինձ մի փոքր անհանգստացնում էր, բայց հետո հասկացա, որ ես կառչած եմ  այն երեխայից, որ ապրում է իմ մեջ։ Ամեն կերպ փորձում եմ պահել նրան և բաց չթողնել։ Երբ արդեն դառնում ես չափահաս, էլ ավելի է մեծանում պատասխանատվությունը այն ամենի նկատմամբ, ինչ դու անում ես։ Այնպես չէ, որ առաջ ես չէի կարողանում պատասխան տալ արարքներիս համար, պարզապես, եթե անգամ մի բան այն չէր լինում, հաճախ էի լսում հետևյալ արտահայտությունը.

-Դե երեխա ա…

Իսկ հիմա էլ այդպես չէ: Շատ բաներ են փոխվում, զգում եմ, որ դժվարություններ կան, որոնց միջով  պետք է մենակ անցնեմ։ Սակայն հետաքրքիրն այն է, որ կյանքումս հայտնվում են այնպիսի մարդիկ, որոնք մտածում են այնպես, ինչպես ես, կամ գոնե կիսում են այդ ամենը ինձ հետ։

Մեծանալ է պետք, բայց արդյո՞ք դա ինձ համար է։ Գրեթե ամեն օր ես կրկնում եմ այդ խոսքերը: Հիմա հասկացել եմ, որ քանի դեռ ապրում է իմ մեջ աշխույժ երեխան, ես նրան վանդակի մեջ չեմ դնի: Կան արարքներ, որոնք ես անելով իհարկե գիտակցում եմ, մի փոքր մանկական է: Սակայն ուրախալին այն է, որ իմ շրջապատում ինձ հենց այդպես են սիրում և չեն փորձում փոխել։

]]> https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d5%ae%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%9e%d5%ac-%d5%a7-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84/feed/ 0 Շատ կարևոր խորհուրդը https://www.17.am/%d5%b7%d5%a1%d5%bf-%d5%af%d5%a1%d6%80%d6%87%d5%b8%d6%80-%d5%ad%d5%b8%d6%80%d5%b0%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%a4%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b7%d5%a1%d5%bf-%d5%af%d5%a1%d6%80%d6%87%d5%b8%d6%80-%d5%ad%d5%b8%d6%80%d5%b0%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%a4%d5%a8/#comments Thu, 06 Dec 2018 11:32:20 +0000 http://www.17.am/?p=32459 Երբեք չէի պատկերացնի, որ շատ դժվար կկողմնորոշվեմ մասնագիտության ընտրության հարցում: Որոշել էի, որ պետք է դերասանուհի դառնամ, հետո՝ չէ, մտափոխվեցի, զգում էի, որ ինձ համար չէ: Մտածեցի ռեժիսոր դառնալ, բայց ինձ նաև մտահոգում էր այն, թե սովորելուց հետո որտեղ պետք է աշխատեմ: Հետո հաստատ որոշել էի, որ պետք է գերմաներենի ուղղությամբ գնամ, բայց կրկին զգում էի՝ մի բան այն չէ, իմ սրտով չէ: Ավարտում էինք 11-րդ դասարանը, բոլորը արդեն որոշել էին, թե ինչ են ուզում դառնալ, իսկ ես դեռ մտահոգ էի, դեռ տատանվում էի: Հաշված օրեր էին մնացել ամառային արձակուրդներին, երեխաների մեծ մասը էլ դասի չէր գալիս, իսկ վերջին օրը միայն 4 հոգով էինք գնացել: Աշխարհագրության ժամն էր, մենք պետք է դաս պատմեինք, բայց ոչ ոք դասը չէր սովորել:

Ընդամենը մի անգամ էի դասը կարդացել, ոչինչ չէի հիշում, ի՞նչ պատմեի: Մեզանից ոչ մեկը դասը չպատասխանեց, բայց անբավարար չստացանք, թեև այդ անբավարարը, անգամ եթե ստանայի, ինձ համար ոչ մի արժեք չէր ունենա այն խորհրդի դիմաց, որը ինձ ընկեր Գալոյանը տվեց: Պատմում էինք, թե ինչ մասնագիտություններ ենք ընտրել, երբ ես ասացի՝ ինչ եմ որոշել, ընկեր Գալոյանը ինձ ասաց.

-Այ օրինակ՝ ինչո՞ւ լրագրությամբ չես ուզում շարունակել, ես միշտ կարդում եմ քո նյութերը, լավ ես գրում: Աշխատանք ավելի հեշտ կգտնես:

Դրանից հետո, երբ տուն եկա, անընդհատ մտածում էի այդ մասին և ի վերջո որոշեցի, որ պետք է լրագրող դառնամ: Ես սկսեցի սիրել այս մասնագիտությունը, այն էլ՝ շատ: Իմ մասնագիտության վերաբերյալ ես լսեցի ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական կարծիքներ, օրինակ․

-Ի՞նչ ես գտել էդ անտեր մասնագիտության մեջ, կարո՞ղ ես իրենց նման աներես լինել:

Այդ ժամանակ ես ինձ այնքան վատ զգացի: Բայց ոչ, ես այս անգամ վստահ էի իմ որոշման մեջ, բնականաբար, կան մարդիկ, որոնք միշտ կցանկանան կոտրել քեզ, բայց պետք է, այն էլ ճակատագրական որոշումներում, միշտ հաստատակամ լինել: Դա էլ անցավ, քանի որ իմ շրջապատում այնպիսի մարդիկ կան, որոնք դրական կարծիք արտահայտելուց բացի՝ սատարում են ինձ: Ինչպես կարող եմ մոռանալ իմ դասղեկի մասին, երբ պատմում էի նրան իմ մտահոգությունների մասին, և ասացի, թե ինչ կարծիք են արտահայտել իմ մասնագիտության վերաբերյալ, նա ինձ հանգստացրեց՝ ասելով.

-Իհարկե, շատ ճիշտ որոշում ես կայացրել: Մի մտածիր, շատ լավ բան ես որոշել, հաստատ կկարողանաս։

Եվ ապագա մասնագիտությունս օգնում է ճշգրիտ, արագ ու համակողմանիորեն իրազեկել հանրությանն այն ամենի մասին, ինչն այդ պահին մարդկանց տեսադաշտից դուրս է, վարագույրից այն կողմ:

]]> https://www.17.am/%d5%b7%d5%a1%d5%bf-%d5%af%d5%a1%d6%80%d6%87%d5%b8%d6%80-%d5%ad%d5%b8%d6%80%d5%b0%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%a4%d5%a8/feed/ 0