<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>17 &#187; Քրիստինե Սաքանյան</title>
	<atom:link href="https://www.17.am/author/b08484d7bc8cbdcca06700920dfa2c871bba74f7/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.17.am</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000</lastBuildDate>
	<language>hy-AM</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.8.1</generator>
	<item>
		<title>Երբ կարոտում ես…</title>
		<link>https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%bd/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%bd/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 12 Dec 2015 17:02:42 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Քրիստինե Սաքանյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Ազատ տարածք]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=4382</guid>
		<description><![CDATA[Լոռու մարզ, գյուղ Բազում&#8230; Իմ գյուղը, իմ մանկության տունը, կարոտել եմ: Բայց&#8230; Կան շատ բայցեր: Յուրաքանչյուր մարդու կյանքում գալիս է մի պահ, երբ պետք է թողնես այն, ինչ ունեցել ես, և գնալ այն ամենի հետևից, ինչ ցանկանում ես ունենալ: Երեք ամիս առաջ ես նույն իրավիճակում էի: Բարձրագույն կրթություն ստանալու նպատակով հեռացա իմ ծննդավայրից: Չէ, չմտածեք, [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><div id="attachment_4390" style="width: 970px" class="wp-caption aligncenter"><img src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2015/12/11749562_886995168060358_1757260840_n.jpg" alt="Լուսանկարը՝ Սաթինե Սաքանյանի" width="960" height="540" class="size-full wp-image-4390" /><p class="wp-caption-text">Լուսանկարը՝ Սաթինե Սաքանյանի</p></div>Լոռու մարզ, գյուղ Բազում&#8230; Իմ գյուղը, իմ մանկության տունը, կարոտել եմ: Բայց&#8230;<br />
Կան շատ բայցեր: Յուրաքանչյուր մարդու կյանքում գալիս է մի պահ, երբ պետք է թողնես այն, ինչ ունեցել ես, և գնալ այն ամենի հետևից, ինչ ցանկանում ես ունենալ: Երեք ամիս առաջ ես նույն իրավիճակում էի: Բարձրագույն կրթություն ստանալու նպատակով հեռացա իմ ծննդավայրից: Չէ, չմտածեք, որ ես դժգոհում եմ: Այստեղ ամեն ինչ շատ լավ է՝ նոր ընկերներ, նոր ծանոթություններ, նոր շրջապատ, նոր ուսումնական հասատություն&#8230; Ամեն ինչ հոյակապ է, սպասվածից շատ ավելի լավ: Բայց ինչքան էլ ամեն ինչ լավ լինի, միևնույն է, կարոտում եմ այն ամենը, ինչը կապված է իմ ծննդավայրի հետ: Կարոտել եմ պարզ ու բարի մարդկանց՝ իմ ընկերներին, հարազատներին: Կարոտել եմ իմ գյուղը` Բազումը, հարազատ դարձած լուսավոր և ոչ լուսավոր փողոցները, մեր տան պատուհանից երևացող մատուռը և սաղարթախիտ անտառները: Նույնիսկ կարոտել եմ այն ամենը, ինչ ինձ անհանգստություն էր պատճառում: Օրինակ՝ փոքրիկ տրանսպորտային միջոցը, որի մեջ հազիվ էինք տեղավորվում, իսկ հիմա այդ ամենը հիշելով ջերմություն եմ զգում:<br />
Կարոտել եմ Լոռվա պարզ ու միամիտ բնակիչներին: Պահ է գալիս, որ ես ինքս ինձ նմանեցնում եմ Թումանյանի Գիքորին, հարցնելով` տեսնես, ի՞նչ է կատարվում իմ գյուղում, ինչպե՞ս են մարդիկ ապրում, ի՞նչ է փոխվել, ամեն ինչ լա՞վ է:<br />
Կարծես թե ցանկանում եմ այս հարցերով փարատել կարոտս:<br />
Իմ գյուղը այն գյուղերից մեկն է, որ պահպանել է հին ժամանակներից եկած ավանդույթները: Այնտեղ մարդիկ բարյացկամ են, հյուրասեր: Մենք գրեթե ճանաչում ենք բոլոր նրանց, ովքեր բնակվում են այնտեղ և, տեսնելով միմյանց, ջերմորեն բարևում ենք, և այդ է պատճառը, որ կարոտում եմ իմ ծննդավայրը:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b8%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%bd/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
