17 » Մերի Հակոբյան https://www.17.am Sat, 27 Sep 2025 09:21:21 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Ազատության շունչը https://www.17.am/%d5%a1%d5%a6%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6-%d5%b7%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b9%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%a1%d5%a6%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6-%d5%b7%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b9%d5%a8/#comments Fri, 21 Oct 2016 04:28:01 +0000 http://www.17.am/?p=12550 Նորից… Նորից աշուն ու նորից արդեն սովորական դարձած մելանխոլիկ տրամադրություն: SOAD-ի «Lonely Day»-ը, մի բաժակ տաք թեյ, փափուկ անկողին, Տերյանիս տխրությունն էլ գիրկս: Էս ամենին էլ գումարենք աշնան կարմիր ու դեղին գույները: Հրաշք է, չէ՞: Պատուհանիցս դուրս աշունն է թագավորում, Տերյանս էլ իր բանաստեղծություններով նույն աշունը, բայց իր տարբերակով, ներարկում է երակներիս մեջ: Ու էդպես հասնում է մինչև ուղեղ:

Չեմ դիմանում աշնան հմայքին: Ուզում եմ թողնել ամեն ինչ ու վազել դուրս: Վերցնում եմ Տերյանիս գիրքը ու դուրս գալիս տանից: Իմ սիրած տեղն եմ գնում: Ծառեր, ամենուրեք տերևներ ու մի քանի նստարան:

Ընթերցանության համար ավելի լավ միջավայր չես գտնի: Ինչ լավ է, երեխաներ էլ չկան, ձայներ չեմ լսի ու կլինեմ լրիվ մենակ: Կարդում եմ գիրքը ու զգում, թե ոնց է թախիծը կամաց-կամաց մոտենում: էհ, թող գա, ինչ անեմ: Երկար ժամանակ նույն տեղում մնացի, հետո վեր կացա, որ տուն գնամ: Էնքա՜ն հաճելի քամի է բարձրանում: Մնում եմ նույն տեղում կանգնած, երկու ձեռքով պինդ բռնում եմ գիրքս ու փակում աչքերս: Արևի շողերը հաճելի կերպով ջերմացնում են: Ըհը, մեկ էլ անձրև էր պետք կատարելության համար: Դե, չուշացավ: Առաջին կաթիլը փափուկ իջավ դեմքիս ու սկսեց սահել: Այնքան հաճելի էր, որ ակամայից ծիծաղս եկավ:

Աշունը հասցրել էր խելագարության: Գույները, անձրևը, արևը, քամի՜ն… Ազատության շունչն էի զգում: Միշտ ցանկալի ու միշտ հեռու ազատության: Հերթով կաթիլներն իջնում էին վրաս: Չեմ ուզում գնալ, ուզում եմ վայելել ամեն մի րոպեն, ամեն մի կաթիլը: Քամին ալիքների պես մազերս հետ ու առաջ է տանում: Տերևները հերթով օդ են բարձրանում: Ես ինձ զգում եմ բնության մի մասնիկ: Այ, կուզեի ես էլ տերևի պես լինեի: Թեթև՜, ազա՜տ… Սկսում եմ վազել: Տերևի պես եմ հիմա: Թեթև ու ազատ: Ու թքած, որ հաջորդ օրը ջերմություն եմ ունենալու, կարևորը Այս օրն է: Այսօր հոգիս լցրի բերկրանքով, զգացի ազատության շունչը ու հենց դա էր ինձ պետք:

]]> https://www.17.am/%d5%a1%d5%a6%d5%a1%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%a1%d5%b6-%d5%b7%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%b9%d5%a8/feed/ 0 Կորուստներ https://www.17.am/%d5%af%d5%b8%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%bf%d5%b6%d5%a5%d6%80/ https://www.17.am/%d5%af%d5%b8%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%bf%d5%b6%d5%a5%d6%80/#comments Thu, 15 Sep 2016 12:56:22 +0000 http://www.17.am/?p=11275 «Ու ես հասկացա, որ աշխարհում ոչինչ չես գտնի երկրորդ անգամ  և դրա համար ուզեցի գոռալ իմ  ծաղկային ամբողջ ձայնով. «Մի կորցրեք, մարդի՛կ»:

    Վարդգես Պետրոսյան

Պետրոսյանի այս խոսքերն էլ կդառնան նախաբան: Կորուստները տարբեր են լինում: Մեկը կորցնում է քույր, մեկը` եղբայր, մեկը` ընկեր, մեկն էլ ինձ պես` տատիկ ու պապիկ: Միգուցե կորուստդ ապրում է նույն քաղաքում, որտեղ դու ես ապրում, իսկ միգուցե ուրիշ աշխարհում: Մեզանից յուրաքանչյուրն ինչ-որ մեկին կորցրել է: Մենք կորցնում ենք մեզ հարազատ, սիրելի մարդկանց: Կորցնում ենք միշտ: Կյանքի չգրված օրենքն է այդպես թելադրում: Կորցնում ենք առհավետ և առհավետ էլ պահում ենք մեր սրտի մի փոքրիկ անկյունում:

Տատիկն ու պապիկը առիթների ժամանակ միշտ երգում էին: Երգում էին տխուր երգեր, որոնք ինձ դուր չէին գալիս: Հիմա երազում եմ գեթ մի անգամ լսել նրանց ձայնը: Իմ հիշողության մեջ տատիկն ու պապիկը որպես վառ աստղ միշտ շողում են: Երբեք նրանց չեմ ասել, թե ինչ կարևոր դեր են կատարում իմ կյանքում: Երբեք: Ու ինչքա՜ն եմ ափսոսում: Ու ինչքա՜ն կուզեի, որ մի սարք լիներ, ինձ տաներ հասցներ երկինք, նրանց մոտ, որ ամուր գրկեի ու ասեի, որ շատ եմ սիրում, ասեի, թե ինչքան եմ զգում իրենց կարիքը, ինչքան կուզեի կողքիս լինեին: Մի փունջ բարություն, լույս ու ջերմություն հետ կբերեի ինձ հետ:

«Կյանքում միշտ կորցնում ենք հենց ամենաթանկը»,- ու նորից  Պետրոսյանին եմ հիշում:

Կորցնելով քեզ թանկ մեկին դու պարտավորվում ես ապրել երկու կյանքով՝ քո և նրա, ում կորցրել ես: Պետք է ապրես հանուն նրա, նրա երազանքներով, ցանկություններով ու նպատակներով: Պետք է շարժվես առաջ` նրան պահելով սրտումդ: Պետք է հասնես բարձունքների, որ նա, երկնքից  դիտելով Քեզ, հպարտանա:

Տատիկը երգում էր. «Ճամփորդ ե՜մ»…

Պապիկն էլ շարունակում. «Ճա՜մփիդ ղուրբան»:

Հետ Գրություն. Եկեք բարություն սփռենք այսօր աշխարհում: Ասացեք ձեզ սիրելի մարդկանց, որ սիրում եք նրանց: Ասեք, քանի ուշ չէ, քանի դեռ ունեք դրա հնարավորությունը: 

]]> https://www.17.am/%d5%af%d5%b8%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%bf%d5%b6%d5%a5%d6%80/feed/ 0 Թե ինչպես սիրեցի հասակս https://www.17.am/%d5%a9%d5%a5-%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d5%ba%d5%a5%d5%bd-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d6%81%d5%ab-%d5%b0%d5%a1%d5%bd%d5%a1%d5%af%d5%bd/ https://www.17.am/%d5%a9%d5%a5-%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d5%ba%d5%a5%d5%bd-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d6%81%d5%ab-%d5%b0%d5%a1%d5%bd%d5%a1%d5%af%d5%bd/#comments Sun, 10 Jul 2016 11:37:07 +0000 http://www.17.am/?p=8753 «Չեմ սիրում բոյս, շատ եմ կոլոտ», – արտահայտություն, որը կարող էր փոխարինել իմ ամենօրյա «Բարի լույս»-ին: 15 տարեկան եմ, բոյս էլ 1մ 53սմ: Կմտածեք, ի՞նչ է որ, ավելի ցածրահասակներ էլ կան: Ես էլ այդպես կմտածեի, եթե փոքր տարիքից էլ այդպիսին լինեի: Դե, խնդիրն էլ հենց դա է: Ախր, փոքր ժամանակ ամենաբոյովն էի դասարանում: Ինչևիցե: Ես միշտ չեմ սիրել իմ հասակը, միշտ ինձ վատ եմ զգացել դրա համար: Բայց եկավ մի պահ, երբ կարծիքս փոխեցի, սկսեցի մտածել, որ կարճահասակությունն էլ ունի լավ կողմեր:

Ուրեմն, 13 տարեկանում ընդունվեցի պարի խմբակ: Երբ ուղիղ գիծ էինք կանգնում, շարքի մեջ ես նախավերջինն էի: Հենց այդ ժամանակ ավելի ու ավելի էի ատում կարճահասակությունս: Մերոնք միշտ ինձ մխիթարում էին, ասելով. «Հիշի՛ր, նախավերջինն ես, ոչ թե վերջինը»: Դիպուկ է, ինչ խոսք: Բայց չէր օգնում: Պարի ժամանակ, շարքի հետևում, ավելի ճիշտ բարձրահասակների հետևում, ես միշտ տանջվում էի, որ պարել սովորեմ: Չնայելով այն փաստին, որ անգամ հայելու մեջ չէի կարողանում ինձ տեսնել:

Հիմա հետ եմ նայում ու զարմանում, թե ինչու եմ այդքան վատ զգացել հասակիս համար: Խմբակ ընդունվելուցս շատ չանցած, ես արդեն պարում էի բարձրահասակների հետ: Իհարկե շարքի վերջում, բայց ամեն դեպքում նրանց հետ: Իսկ երբ արդեն նախավարժանքի ժամանակ ուսուցիչս կանգնեցրեց ինձ առաջին շարքում, հասկացա, թե ինչ լավ է ցածրահասակ լինելը: Կմտածեք, չնչին բան է, բայց հենց դրանից հետո սկսեցի սիրել իմ հասակը: Ես վերջապես կարող էի տեսնել ինձ հայելու մեջ, տեսնել, թե ինչ եմ պարում:

Եվ վերջում, խորհրդի կարգով. ցածրահասակ աղջիկներ, միշտ հիշե՛ք, ադամանդն էլ է փոքր:

]]> https://www.17.am/%d5%a9%d5%a5-%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d5%ba%d5%a5%d5%bd-%d5%bd%d5%ab%d6%80%d5%a5%d6%81%d5%ab-%d5%b0%d5%a1%d5%bd%d5%a1%d5%af%d5%bd/feed/ 0