Լուսանկարը՝ Հռիփսիմե Բալոյանի

Մի  օր դպրոցից  բարկացած տուն եկա: Ինչպես միշտ տանը ոչ ոք չկար. միայն տատիկն էր, ով վաղուց չի կարողանում քայլել: Նա թեև 78 տարեկան է, բայց  պահպանել է իր կանացի նրբությունը, ունի լավ տեսողություն ու լսողություն: Ցավալին միայն այն է, որ նա դժվարանում է տեղաշարժվել: Տատիկս լավ խորհրդատու է և լավ զրուցակից: Երբ փոքր-ինչ բարկացած եմ լինում, անմիջապես դիմում եմ տատիկիս օգնությանը:

Մի օր նա մի հետաքրքիր պատմություն պատմեց, որն ինձ շատ հետաքրքրեց:

Տատիկիս բազմանդամ ընտանիքի հոգսը ընկած է եղել տատիկիս մոր ուսերին (հայրը մեկնել էր ռազմաճակատ): Մեծ տատիկս շատ դժվարությամբ է իրենց հանապազօրյա հացը վաստակել, բայց եղել է շատ բարի ու առատաձեռն:

Մի անգամ նրանց տուն մի ծեր կին է եկել ՝ մի կտոր հացի խնդրանքով, իսկ  իրենց այդ օրվա ճաշը մի բոքոն է եղել: Բայց տատիկս առանց վարանելու իրենց ունեցած կես բոքոնը տվել է այդ ծեր կնոջը: Ծեր կինն  օրհնել և հեռացել է:

Հաջորդ օրը, երբ մեծ տատիկս, հերթական անգամ գնացել է շուկա ծաղիկ վաճառելու (նա գեղեցիկ վարդեր էր աճեցնում և վաճառում), հանկարծ նկատել է, որ ճանապարհին գումար է ընկած՝ իր մեկ օրվա ապրուստի չափով:

-Տատի՛կ, ես կարծում եմ, որ դա Աստված է տեսել և վարձահատույց եղել:
-Իհարկե՛, թոռնիկս, չէ  որ Աստվածաշնչում գրված է՝ «Տուր, և կտրվի քեզ»:

Այս պատմությունը ինձ շատ հուզեց, քանի որ այն իմ մեջ շատ բան փոխեց: Հիմա իմ շրջապատում շատերն են դժգոհում, որ ապրելը դժվար է, հաճախ այսպես պատճառաբանելով չեն փորձում օգնել ոչ մեկին: Իսկ շատ հաճախ բարություն անելը այնքան էլ բարդ չէ, միայն ցանկություն է պետք: