Ու հաջորդ օրը չշտապեցինք այնտեղ, միայն մնացին հիշողություններ, որոնք հազիվ էլ հիշենք: Դրա համար ես փորձում եմ ապրել ներկայով, վայելել պահը, քանի դեռ դրանք չեն մոխրացել հիշողություններում:

Ես, բացի դրանից, ավելի շատ կանոններ ունեմ իմ կյանքում: Օրինակ՝ ինձ համար կյանքը մի գիրք է, իսկ կյանքի փուլերը՝ այդ գրքի էջերը:

Իրավիճակները շատ անցողիկ են թվում. թե քեզ շատ վատ ես զգում, ու էլ իմաստ չկա ապրելու, բայց թերթելով այդ օրը՝ կարդում ես ավելի լուսավոր օրվա էջը: Եվ այդպես շարունակ կյանքում ոչինչ մնայուն չէ՝ ո՛չ ուրախությունը, ո՛չ տխրությունը: Մարդը, այս ամենը հասկանալուց հետո, տխրության պահին վարվում է խիզախորեն, քանի որ գիտի, որ դրան հաջորդելու է ուրախությունը, և հակառակը՝ ուրախությանը՝ տխրությունը: Ինչպես նշեցի, երևի հիմա ապրում եմ իմ կյանքի տխուր կամ բարդ էջերից մեկը: Կամ էլ դեռ բարդը առջևում է, չգիտեմ: Համենայն դեպս, ուզում եմ խոսել ստեղծված բարդ իրավիճակից: Չեմ սիրում երկերեսանի մարդկանց, քանի որ դա իմ կյանքում հանդիպած ամենատհաճ մարդկային տեսակն է: Հնարավոր է՝ ես նոր եմ նկատում, բայց պետք չէ ոչ ոքի վստահել. ես վստահում եմ միայն ինձ և իմ Աստծուն:

Ես իմ շրջապատի շատ մարդկանցից եմ երես թեքել և խորապես հիասթափվել:

Հիասթափվել՝ շատ ճիշտ բառ է, հատկապես երբ արմատը «սթափվելն» է: Սթափվել սեփական երազանքներից․․․ Ես, որ միշտ շփվել եմ անկեղծ, անմիջական և խոսել եմ միայն ուղիղ ու ճիշտը, սպասել եմ նույնը դիմացինից: Այնինչ դիմացինս, սատիրայի տակ, իր ինքնագնահատականը հասցրել է մինչև երկինք, բայց երկնքում Աստված է, ում չի կարող հավասարվել ոչ մի էակ աշխարհի ոչ մի անկյունից:

Ես սպասում եմ ձեր ողբերգական թռիչքի վայրէջքին, բայց նայելու եմ վերևից՝ ոչ Աստծուն հավասար, և ոչ էլ անդունդից: