<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>17 &#187; Մանե Դավթյան</title>
	<atom:link href="https://www.17.am/author/c5cea5f157b970ac8bc3b1a14d4e9d6f8f5b2e8d/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.17.am</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000</lastBuildDate>
	<language>hy-AM</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.8.1</generator>
	<item>
		<title>Քաղաքային «մաքրությունը»</title>
		<link>https://www.17.am/%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%b4%d5%a1%d6%84%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%b4%d5%a1%d6%84%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 22 Jan 2017 10:35:35 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Մանե Դավթյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Ինչն է ինձ հուզում]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=15657</guid>
		<description><![CDATA[-Օ՜, նույնիսկ այսպես,- ահաբեկված ասացի ես: -Ման, ի՞նչ պատահեց: -Մի՞թե չես տեսնում, այդ գարշելի աղբը նույնիսկ քաղաքի կենտրոն հասավ: -Հըմ, լավ չէ,- մտահոգ ձայնով պատասխանեց քույրս: -Տեսնում ես, չէ՞, գեղեցիկ տոնական քաղաքից անմիջապես հետո ինչն է հյուրընկալվում հայերիս: -Քաղաքն աղտոտելը դարձել է առաքելության պես մի բան, երեւի նույնիսկ բնավորություն: -Ճիշտ ես, ցավալի է, բայց փաստ: Քաղաքի [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><span style="line-height: 1.5;"><img class="aligncenter size-large wp-image-15659" alt="" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2017/01/20170116_151645-1024x614.jpg" width="474" height="284" />-Օ՜, նույնիսկ այսպես,- ահաբեկված ասացի ես:</span></p>
<p>-Ման, ի՞նչ պատահեց:</p>
<p>-Մի՞թե չես տեսնում, այդ գարշելի աղբը նույնիսկ քաղաքի կենտրոն հասավ:</p>
<p>-Հըմ, լավ չէ,- մտահոգ ձայնով պատասխանեց քույրս:</p>
<p>-Տեսնում ես, չէ՞, գեղեցիկ տոնական քաղաքից անմիջապես հետո ինչն է հյուրընկալվում հայերիս:</p>
<p>-Քաղաքն աղտոտելը դարձել է առաքելության պես մի բան, երեւի նույնիսկ բնավորություն:</p>
<p>-Ճիշտ ես, ցավալի է, բայց փաստ: Քաղաքի զարդարանքները հավաքում էիք, գոնե աղբն էլ վերացնեիք:</p>
<p>-Դե, երեւի օրերից մի օր դա էլ կհավաքեն:</p>
<p>-Հուսանք, բայց պատկերացրու՝ մինչ այդ քանի մարդ կարող է գարշանք զգալ, ու քանի օտարական կհիասթափվի:</p>
<p>-Իսկ հենց այս աղբը ստեղծողներն ի՞նչ են մտածում իրենց մասին:</p>
<p>-Պատկերացում անգամ չունեմ, դե, տեսնում են, որ քաղաքապետարանը չի արձագանքում, չի էլ կազմակերպում մաքրման աշխատանքներ, իրենք՝ «բարեկիրթները», ինչո՞ւ պետք է հարգեն իրենց քաղաքը:<img class="aligncenter size-large wp-image-15658" alt="" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2017/01/20170116_151542-1024x614.jpg" width="474" height="284" /></p>
<p>-Ահա, ամեն ինչ էլ մեծերից կամ «վերեւներից» է գալիս:</p>
<p>Եվ այդպես «գարշելիության սրով մասնատված»՝ շարունակեցինք մեր զբոսանքը, սակայն այդ «աղբային» տեսարանները դրվագ առ դրվագ ուղեկցեցին ինձ մինչեւ տուն, ու անգամ այս նյութը գրելիս՝ դեռ շատ մեծ զայրույթ էր կուտակված ներսումս:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d6%84%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ab%d5%b6-%d5%b4%d5%a1%d6%84%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Նկարչությունը` կատարյալ հանգստություն</title>
		<link>https://www.17.am/%d5%b6%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b9%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8-%d5%af%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%b6%d5%a3%d5%bd%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8/</link>
		<comments>https://www.17.am/%d5%b6%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b9%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8-%d5%af%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%b6%d5%a3%d5%bd%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 26 Nov 2016 09:21:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Մանե Դավթյան]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Ազատ տարածք]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.17.am/?p=13953</guid>
		<description><![CDATA[Ի՜նչ հաճելի է, երբ տանը ունես քույր, այն էլ նկարչուհի: Հերթական անգամ համալսարանից տուն եկա՝ հոգնած ու գրեթե տապալված, տեսա, որ քույրս կրկին նկարում է: -Հըն, Սեդ, հիմա ի՞նչ ես նկարում,- բնավորությանս համաձայն անհամբեր հարցրի ես: Ու նա այնքան էր խորասուզվել նկարչության մեջ, որ ստիպված եղա հարցս կրկնել երկրորդ անգամ: -Հա, Ման, կներես, չընկալեցի: Սանկտ [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><span style="line-height: 1.5;"><img class="aligncenter size-full wp-image-13956" alt="" src="http://mnn17.s3.amazonaws.com/mnn/wordpress/wp-content/uploads/2016/11/IMG_20161125_203106.jpg" width="540" height="540" />Ի՜նչ հաճելի է, երբ տանը ունես քույր, այն էլ նկարչուհի: Հերթական անգամ համալսարանից տուն եկա՝ հոգնած ու գրեթե տապալված, տեսա, որ քույրս կրկին նկարում է:</span></p>
<p>-Հըն, Սեդ, հիմա ի՞նչ ես նկարում,- բնավորությանս համաձայն անհամբեր հարցրի ես: Ու նա այնքան էր խորասուզվել նկարչության մեջ, որ ստիպված եղա հարցս կրկնել երկրորդ անգամ:</p>
<p>-Հա, Ման, կներես, չընկալեցի: Սանկտ Պետերբուրգում մրցույթ է լինելու, ու հիմա քաղաքն եմ նկարում:</p>
<p>Շուտափույթ մոտեցա նկարին. անչափ գեղեցիկ էր դեռևս կիսատ նկարը, բայց հենց նույն պահին իմ ուշադրությունը շեղեց ուրիշ բան: Ո՜նց էր նա իր մատները սահեցնում նկարի վրայով, ի՜նչ թեթև են նրա շարժումները՝ լցված անսպառ հանգստությամբ: Ու ես նորից խոսեցի.</p>
<p>-Սեդ, նկարելը քեզ հանգստացնում է, չէ՞:</p>
<p>-Այն էլ ինչքան:</p>
<p>Ես գիտեմ ու համոզված եմ, եթե նա նկարելիս չլիներ, ավելի մանրամասն կպատմեր իր զգացողությունների մասին: Ես հասկանում էի, որ խանգարում եմ, բայց մեկ է, շարունակում էի հարցեր տալ:</p>
<p>-Ինձ կսովորեցնե՞ս նկարել: Ես էլ եմ ուզում նկարել, թեկուզ քո պես էլ չէ, բայց գոնե ինչ-որ չափով նկարեմ, մտքերս այդպես արտահայտեմ:</p>
<p>-Դու էլ քո տաղանդներն ունես, հիմա ես քեզ ինչպե՞ս նկարել սովորեցնեմ:</p>
<p>-Դե հենց հիմա չէ, մի օր, բայց անպայման պիտի սովորեմ: Ա՜խր, շատ եմ է ուզում նկարել:</p>
<p>-Դե հա, կփորձենք:</p>
<p>Ու ես շարունակում էի նայել նրա հանդարտ ու սահուն շարժումներին, նրա հանգստություն ներշնչող դեմքին: Իսկապես, սա բարձր արվեստ է, հանգստության արվեստ:</p>
<p>Ես անհամբեր սպասում եմ նկարել սովորելուս օրվան, մի՞թե վերջպես ես էլ մասամբ կտիրապետեմ կատարյալ հանգստության արվեստին:</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://www.17.am/%d5%b6%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%b9%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8-%d5%af%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%b5%d5%a1%d5%ac-%d5%b0%d5%a1%d5%b6%d5%a3%d5%bd%d5%bf%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
