17 » Նվեր Ավագյան https://www.17.am Thu, 30 Apr 2026 08:38:07 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Բաղանիսն իմ գյուղն է https://www.17.am/%d5%a2%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%bd%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%a3%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b2%d5%b6-%d5%a7/ https://www.17.am/%d5%a2%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%bd%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%a3%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b2%d5%b6-%d5%a7/#comments Mon, 02 May 2016 10:23:51 +0000 http://www.17.am/?p=7171 Իմ հայրենի գյուղը սահմանապահ Բաղանիսն է:  Գյուղս ունի ավելի քան հազար տարվա պատմություն: Բաղանիս անվան ծագման վերաբերյալ կան երկու հիմնական վարկած: Ըստ առաջին վարկածի, մեր գյուղի տարածքում դարեր առաջ սփռված են եղել շատ այգիներ: Այգին մեր բարբառով բաղն է: Այնպես այգենիստը վարափոխվում է ու դառնում Բաղանիսի: Երկրորդ վարկածն ասում է, որ մեր գյուղով անցնող համանուն գետում ժողովուրդը հաճախ է լողացել կամ բաղնիք է ընդունել: Այդ բառից էլ ծագել է մեր գյուղի  անունը:

Մեր գյուղում տեսարժան վայրերը շատ են, սակայն Հարսնաքար  սարը թերևս ամենագեղեցիկն է: Սարը նույնպես ունի իր պատմությունը: Անունը կապված է պատմության հետ, որը տեղի է ունեցել Հայաստանում թաթար-մոնղոլական գերիշխանության ժամանակ: Մի ավանդական հայկական հարսանիքի ժամանակ թաթար ավազակները փորձել են փախցնել հարսին: Աղջիկը  չէր կարող անձնատուր լինել, և փախչելով  բարձրացել է լեռան բարձր ժայռերը: Չունենալով փախուստի ճանապարհ՝ աղջիկը իրեն նետել է քարից և մահացել՝ գյուղին թողնելով պատմություն, սարին` անուն:

Սահմանամերձ գյուղերում ապրող բնակիչները միշտ ապրում են թշնամու կրակոցների տակ: Բաղանիս գյուղը նույնպես այդ ամենի ականատեսն է: Կրակոցների հետևանքով զոհվում են գյուղացիներ, ավերվում են տներ: Գյուղի դպրոցականները ու ուսուցիչները հաճախ դպրոց չեն գնում կրակոցների պատճառով:

Մի օր մենք տանը նստած ճաշում էինք և հանկարծ լսեցինք կրակոցներ: Գնալով այդ կրակոցները ավելի էին շատանում ու շարունակվում, ձայները ավելի բարձր էին լսվում: Մենք լսում էինք տների պատուհանների ջարդվելու, ծառերի ճյուղերի պոկվելու և գյուղացիների ձայները: Հանկարծ մի բարձր ձայն լսեցինք, որը շատ մոտ էր մեր տանը: Ես շատ վախեցա, մտածեցի` հաստատ մեր  տանը խփեցին: Եվ իսկապես, փամփուշտները մեր տանն էին դիպչել:

Վաղ առավոտյան ես արթնացա, հագնվեցի և դուրս վազեցի: Մեր տան մոտ գտա մի փամփուշտ ու ցույց տվեցի հայրիկիս: Հայրիկս շատ բարկացավ: Ես այդ փամփուշտները պահեցի:  Հիմա էլ հավաքում եմ բոլոր իմ գտած փամփուշտները՝ ամեն օր համալրելով իմ հավաքածուն: Ես արդեն հարմարվել եմ այդ ամենին և  էլ չեմ վախենում:

]]> https://www.17.am/%d5%a2%d5%a1%d5%b2%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d5%bd%d5%b6-%d5%ab%d5%b4-%d5%a3%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b2%d5%b6-%d5%a7/feed/ 0 Ընկեր Ալավերդյանը https://www.17.am/%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a1%d5%ac%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80%d5%a4%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a1%d5%ac%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80%d5%a4%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8/#comments Fri, 18 Mar 2016 11:49:47 +0000 http://www.17.am/?p=6202 Սամվել Ալավերդյանը մեր դպրոցի` Բաղանիսի տնօրենն էր և պատմության ուսուցիչը: Ճշգրիտ չեմ հիշում, մոտավորապես 58-ից  63 տարեկան կլիներ: Շատ խելացի մարդ էր նա: Ընկեր Ալավերդյանը նաև պատմաբան էր և առաջ էր քաշել մեր գյուղի անվան վերաբերյալ հետաքրքիր վարկած: Ըստ վարկածի, մեր գյուղը հիմնել են Արևմտյան Հայաստանի Անի քաղաքից տեղափոխված գաղթականներ: Փորձելով ստեղծել հարազատ միջավայր, գյուղը սկզբնական շրջանում սկսել են կոչել Անիի բակ: Հետագայում անունը փոփոխվելէ և դարձել Բաղանիս:

Լուսանկարը՝ Դավիթ Ալեքսանյանի

Լուսանկարը՝ Դավիթ Ալեքսանյանի

Ընկեր Ալավերդյանը շատ լավ գիտեր նաև աշխարհագրություն, ռուսերեն խոսում էր վարժ և գլուխ էր հանում նաև մյուս առարկաներից: Նրա դասաժամերը միշտ ուրախ էին անցնում: Տեսնելով երեխաների հոգնած վիճակը, սկսում էր կատակել, այսպես ասած, ծիծաղի դադար էր անում, հետո բոլորին կարգի էր հրավիրում ու շարունակում դասը:

Նա հաճախ էր շեղվում դասից և սկսում էր պատմել իր կյանքից, դպրոցական և բանակային տարիներից: Պատմում էր, թե ինչպես է դարձել տանկային անձնակազմի անդամ և հմտանալով դարձել տանկի վարորդ: Նրա` այս դասից շեղվելու թերության մասին գիտեին և դա հմտորեն «օգտագործում էին» աշակերտները: Որպեսզի դասը չպատասխանենք, մենք նրան հարցերով շեղում էինք դասապրոցեսից: Դրա համար, իհարկե, մենք էինք մեղավոր, ոչ թե մեր ուսուցիչը:

Ընկեր Ալավերդյանի հետ աշակերտները կարողանում էին մտերմանալ: Նրա տնօրինության շրջանում դպրոցը բարձր առաջադիմություն էր գրանցում: Նա աշխատասեր, արագաշարժ ու անհամբեր մարդ էր: Մի անգամ պատահմամբ փակված դասասենյակից դուրս է եկել պատուհանով, չէր համբերել, որ գային, դրսից բացեին: Հումորի զգացում էլ ուներ: Մի անգամ, երբ նրան հարցրել են, թե մի ժամում որքան տարածքի խոտ կարող է հնձել, նա պատասխանել է. «Տղա ջան, ես երկու հեկտարի համար դաշտ չեմ հասնի»:

Տնօրենի ընտրության ժամանակ նա չվերընտրվեց իր պաշտոնում և թողեց աշխատանքը: Չհաշտվելով գործազուրկ վիճակի հետ, մեկնեց Ռուսաստան:

Մենք հաճախ ենք հիշում ու կարոտում ընկեր Ալավերդյանին ու նրա հումորով ու ոգևորությամբ հարուստ դասերը:

]]> https://www.17.am/%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80-%d5%a1%d5%ac%d5%a1%d5%be%d5%a5%d6%80%d5%a4%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%a8/feed/ 0