17 » Արմինե Կոստանդյան https://www.17.am Sun, 10 May 2026 16:09:56 +0000 hy-AM hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.8.1 Իմ փշոտ ընկերը https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d6%83%d5%b7%d5%b8%d5%bf-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d6%83%d5%b7%d5%b8%d5%bf-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%a8/#comments Sat, 09 Jul 2016 09:41:49 +0000 http://www.17.am/?p=8736 Լուսանկարը՝ Արմինե Կոստանդյանի

Լուսանկարը՝ Արմինե Կոստանդյանի

]]> https://www.17.am/%d5%ab%d5%b4-%d6%83%d5%b7%d5%b8%d5%bf-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%a8/feed/ 0 Մառախլապատ Օձունը https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%ad%d5%ac%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d5%bf-%d6%85%d5%b1%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%ad%d5%ac%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d5%bf-%d6%85%d5%b1%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/#comments Mon, 15 Feb 2016 10:13:58 +0000 http://www.17.am/?p=5673 Լուսանկարը՝ Արմինե Կոստանդյանի

Լուսանկարը՝ Արմինե Կոստանդյանի

]]> https://www.17.am/%d5%b4%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%ad%d5%ac%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d5%bf-%d6%85%d5%b1%d5%b8%d6%82%d5%b6%d5%a8/feed/ 0 Մեր հայրերը, եղբայրները, մեր ընկերները https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a5%d5%b2%d5%a2%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/ https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a5%d5%b2%d5%a2%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/#comments Thu, 28 Jan 2016 13:42:33 +0000 http://www.17.am/?p=5126 Լուսանկարը՝ Հարություն Հայրապետյանի

Լուսանկարը՝ Հարություն Հայրապետյանի

28-ը հունվարի 2015թվական… Օձունի թիվ 1 դպրոցի 10-11-րդ դասարանների աշակերտներ… Մենք 11-րդ դասարանի աշակերտներով կազմակերպել էինք բանակի օրվան նվիրված միջոցառում: Երբ այդ մասին տեղեկացրեցինք տնօրինությանը, նրանք առաջարկեցին կազմակերպել մեծ միջոցառում, որին հրավիրված էին նաև Վանաձորի  N զորամասի ներկայացուցիչները: Մենք այդ օրը հագել էինք զինվորական համազգեստ, ինչը մեզ ավելի էր ոգեշնչում և մի քանի ժամով մեզ զգացինք այնպես, ասես մենք ևս սահմանին կանգնած զինվորներ ենք:

Հիշում եմ, երբ մեր ջոկատի  կամ դասարանի  հումորային մանրապատումը  ներկայացնելու  ժամանակն էր, ոչ-ոք չէր պատկերացնում, որ դպրոցից դուրս են գալու 9 զինվոր: Ներկայացնեմ, թե քանի շարքային, սերժանտ ու սպա ունեինք մեր ջոկատում: Եվ այսպես, մեր ջոկատում ունեինք 7 զինվոր, 1 կրտսեր սերժանտ և 1 կրտսեր լեյտենանտ:

Մեր զինվորները նորակոչիկներ էին, ովքեր ընդամենը  մի քանի օր էր, ինչ զորակոչվել էին ծառայության: Ես այդ ջոկատի, կամ ավելի պարզ ասեմ, այդ դասակի հրամանատարն էի: Դե երևի հասկացաք, որ ես կրտսեր սերժանտն էի ու  պետք է նրանց սովորեցնեի սպային դիմելու ձևը, նրանց հետ խոսելը, շարքից դուրս գալը: Առավոտյան անվանականչի ժամանակ մեզ մոտեցավ կրտսեր լեյտենանտը, ով ստուգեց տղաների հիգիենան և նրանց դիմելաձևը: Մեր կազմակերպած հումորային ծրագիրը ներկայացնեմ նաև ձեզ, որպեսզի ավելի պարզ և հասկանալի լինի.

Եվ այսպես, կրտսեր լեյտենանտը  դիմում է լոռեցի զինվորին.

-Շարքային  Մելիքյան,- զինվորը չպատասխանեց:

Սպան 2 անգամ նրան դիմելուց հետո, հանկարծ տղան շարքից բղավեց.

-Ա դե,  ես եմ, էլի՜…

Դպրոցի աշակերտները ծիծաղեցին, բայց ինչպես մեզ էր ասված, մենք իրավունք չունեինք անգամ աննկատ ժպտալու:

Մյուս զինվորին ստուգելուց պարզվեց, որ զինվորը մազերը չէր կտրել: Սպան զինվորին.

-Զինվոր, ինչո՞ւ մազերդ կտրած չեն:

Զինվորը պատասխանեց.

- Սենց լավ ա, գլուխս չի մրսում:

Սպան հրամայեց վերացնել թերությունները, և գիտեք ի՞նչ պատասխան տվեց զինվորը կրտսեր լեյտենանտին.

Զինվորը, ով ևս լոռեցի էր, պատասխանեց.

-Ոնց ասես, ցավդ տանեմ:

Բոլոր ծիծաղում էին հումորային դրվագների վրա, սակայն մեզ համար կարևորը զինվորականների կարծիքն էր: Նրանց շատ էր դուր եկել մեր ներկայացումը, անկեղծ ծիծաղում էին, ասես մի փոքրիկ ժամանակահատվածով կտրվել էին բարդ ու լարված ծառայությունից:

Ես ուզում եմ, որ մեր բոլոր զինվորները միշտ իմանան, որ մենք միշտ իրենց կողքին ենք: Չէ որ բանակը հենց մեր եղբայրներն են, հայրերը, մեր ընկերները:

]]> https://www.17.am/%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%b0%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a5%d5%b2%d5%a2%d5%a1%d5%b5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%b4%d5%a5%d6%80-%d5%a8%d5%b6%d5%af%d5%a5%d6%80%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8/feed/ 0 Ով պետք է մտածի https://www.17.am/%d5%b8%d5%be-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84-%d5%a7-%d5%b4%d5%bf%d5%a1%d5%ae%d5%ab/ https://www.17.am/%d5%b8%d5%be-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84-%d5%a7-%d5%b4%d5%bf%d5%a1%d5%ae%d5%ab/#comments Wed, 02 Sep 2015 09:02:43 +0000 http://www.17.am/?p=3305 Լուսանկարը՝ Աստղիկ Դավիթավյանի

Լուսանկարը՝ Աստղիկ Դավիթավյանի

Իմ գյուղը` Օձունը, շատ հին է, դեռ մ.թ.ա. անհիշելի ժամանկներից: Օձունը Հայաստանում իր մեծությամբ երկրորդ գյուղն է: Այստեղ հիմնականում զբաղվում են անասնապահությամբ և գյուղատնտեսությամբ, այսինքն, պահում են կով, ոչխար, հավ և այլ կենդանիներ: Օրինակ, մարդիկ կովերին և ոչխաներին կթում են, կաթը մշակում, պանիր սարքում ու վաճառում, որպեսզի հոգան իրենց օրվա հացի ծախսը, բայց վերջին շրջանի թանկացումների պատճառով, դա արդեն շատ քիչ է: Այդ իսկ պատճառով մարդիկ թողնում են հարազատ գյուղը և մեկնում արտագնա աշխատանքի` խոպան: Այս վերջին շրջանում անընդհատ խոսում էին էլեկտրաէներգիայի մասին: Երիտասարդները իրենց ձայնը բարձրացրեցին, ու առայժմ կարծես թե մենք բարձր չենք վճարում, սակայն երբ գազի գինը բարձրացավ, այդպես միաձայն չբողոքեցին, դրա պատճառով էլ մարդիկ գյուղերում սկսեցին գազից չօգտվել: Որտեղ անտառ կա, ծառահատումների թիվն ավելացավ, որպեսզի դրանով ջեռուցեն տունը: Իսկ որտեղ վառելափայտ չկա, տները ջեռուցում են աթարով: Չեմ հասկանում, ինչո՞ւ ժողովրդի մասին չեն մտածում, մարդկանց սոցիալական վիճակի մասին, թե ոնց են գոյատևելու այս բարդ իրավիճակում:

]]> https://www.17.am/%d5%b8%d5%be-%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%84-%d5%a7-%d5%b4%d5%bf%d5%a1%d5%ae%d5%ab/feed/ 0