Ինչքան մեծանում եմ, այնքան կյանքը ավելի բարդ է դառնում: Մեծանալ չի նշանակում` «ինչ ուզել` անել», այլ վերցնել սեփական կյանքի պատասխանատվությունը ձեռքդ: Հուլիսին լրացավ 17 տարեկանս, բայց ես էլ չեմ շտապում մեծանալ, ուղղակի ժամանակը կանգնեցնել անզոր եմ: Երեկ էր, որ ընդունվել էի դպրոց, իսկ հիմա մնաց մեկ տարի: Ափսոս, մենք այն օրը չգիտեինք, որ վերջին անգամ ենք թաղի ամեն անկյունից հավաքված՝ մի թիմ կազմել ու խաղում էինք, խաղում էինք ու շատ լրջորեն նախատում նրան, ով խախտել էր խաղի կանոնները, իբր մեր կյանքի ամենակարևոր հարցն ենք քննարկում: Մի վայրկյան, հաստատ կյանքի ու մահվան հարցից ոչ պակաս լրջությամբ էինք վերաբերվում: Ու տուն ցրվեցինք, երբ երկնքում ոչ մի բաց երանգ չէր մնացել: Պայմանավորվել էինք՝ «Վաղը նույն ժամին, նույն տեղում, գնդակն էլ չմոռանաք», հնչեց մեր ընկերներից մեկի շուրթերից ու բոլորս գնացինք տներով:
Ու հաջորդ օրը չշտապեցինք այնտեղ, միայն մնացին հիշողություններ, որոնք հազիվ էլ հիշենք: Դրա համար ես փորձում եմ ապրել ներկայով, վայելել պահը, քանի դեռ դրանք չեն մոխրացել հիշողություններում:
Ես, բացի դրանից, ավելի շատ կանոններ ունեմ իմ կյանքում: Օրինակ՝ ինձ համար կյանքը մի գիրք է, իսկ կյանքի փուլերը՝ այդ գրքի էջերը:
Իրավիճակները շատ անցողիկ են թվում. թե քեզ շատ վատ ես զգում, ու էլ իմաստ չկա ապրելու, բայց թերթելով այդ օրը՝ կարդում ես ավելի լուսավոր օրվա էջը: Եվ այդպես շարունակ կյանքում ոչինչ մնայուն չէ՝ ո՛չ ուրախությունը, ո՛չ տխրությունը: Մարդը, այս ամենը հասկանալուց հետո, տխրության պահին վարվում է խիզախորեն, քանի որ գիտի, որ դրան հաջորդելու է ուրախությունը, և հակառակը՝ ուրախությանը՝ տխրությունը: Ինչպես նշեցի, երևի հիմա ապրում եմ իմ կյանքի տխուր կամ բարդ էջերից մեկը: Կամ էլ դեռ բարդը առջևում է, չգիտեմ: Համենայն դեպս, ուզում եմ խոսել ստեղծված բարդ իրավիճակից: Չեմ սիրում երկերեսանի մարդկանց, քանի որ դա իմ կյանքում հանդիպած ամենատհաճ մարդկային տեսակն է: Հնարավոր է՝ ես նոր եմ նկատում, բայց պետք չէ ոչ ոքի վստահել. ես վստահում եմ միայն ինձ և իմ Աստծուն:
Ես իմ շրջապատի շատ մարդկանցից եմ երես թեքել և խորապես հիասթափվել:
Հիասթափվել՝ շատ ճիշտ բառ է, հատկապես երբ արմատը «սթափվելն» է: Սթափվել սեփական երազանքներից․․․ Ես, որ միշտ շփվել եմ անկեղծ, անմիջական և խոսել եմ միայն ուղիղ ու ճիշտը, սպասել եմ նույնը դիմացինից: Այնինչ դիմացինս, սատիրայի տակ, իր ինքնագնահատականը հասցրել է մինչև երկինք, բայց երկնքում Աստված է, ում չի կարող հավասարվել ոչ մի էակ աշխարհի ոչ մի անկյունից:
Ես սպասում եմ ձեր ողբերգական թռիչքի վայրէջքին, բայց նայելու եմ վերևից՝ ոչ Աստծուն հավասար, և ոչ էլ անդունդից:
