ՎԵՐԱԴԱՐՁ
«Վերադառնալը միշտ հաճելի է, եթե սպասող ունես։ Ճանապարհները՝ դժվարանցանելի, քարքարոտ, փշոտ, մեզ հոգնեցնում են, բայց արդեն ֆիզիկական ցավը դադարում է մարմինը թուլացնել, և դու շարունակում ես քայլել։
Եթե մի օր վերադառնաս, հիշիր, թե ճանապարհդ որտեղից ես սկսել և փոխիր դրա ուղղությունը։ Քո ընտրած ճանապարհը մեկ ուրիշի բացթողումն էր, որը պտտվեց քո կողմը, իսկ դու այն վերցրիր։ Այդ ճանապարհը քոնը չէր, այնտեղ դու մոլորվեցիր, իսկ երբ փորձեցիր վերադառնալ, հասկացար, որ ճանապարհը չես հիշում և ստիպված մնացիր այնտեղ։ Փոխարենը որոշեցիր շարունակել քո՝ սխալ ընտրած ճանապարհը և կրկին մոլորվեցիր. Վերադարձ կար, բայց չէր երևում…. »
ԱԿՈՐԴՆԵՐ
«Նոտաները, իրար հրելով, իրար հերթ չտալով առաջ են շարժվում՝ չենթարկվելով երաժշտին։
Իր իսկ ստեղծագործությունը դուրս է եկել իր դեմ, ժանրին ըմբոստանում են նոտաները, չեն հարմարվում մեղեդուն. նեղ է տարածքը, ազատություն են ուզում։
Նոտաները դուրս եկան կիթառից և վազեցին դեպի դաշնամուրը, սև ու սպիտակ ստեղների մեջ հարմար տեղավորվեցին՝ մտածելով, որ նոր կացարանը իրենց համար է։
Բայց եկավ դաշնակահարը, իր երկար մատներով՝ վարպետորեն ճիշտ հերթականությամբ սահեցրեց և ենթարկեցրեց հոգնած ակորդներին…
Դաշնամուրն էլ նրանց տեղը չէր, որոշեցին այդտեղից էլ փախչել և ապաստան գտնել ջութակի մոտ. Ջութակները հպարտանում են Պագանինիի գործերով, բայց նոտաներն էին հոգնած, հոգնել էին ենթարկվելուց։
Նրանք ջութակից էլ հեռացան և ոչ ոք նրանց տեղը չիմացավ….»
Փակեցի գիրքը, էլ չեմ ուզում կարդալ։ Փորձում էի այս ամենին բացատրություն տալ, բայց ոչինչ չստացվեց։ Ո՞վ է իմ փոխարեն գրել այս ամենը, նույն գրքի մեջ իմ գրածը այլ էր, լրիվ այլ։
Մոտեցա պատուհանին, դրսում տեղադրված էր գովազդային պաստառ՝ չհոգնելու մասին։
«Հոգնել» բառը ինձ մի բան հիշեցրեց. ես հենց այդ նույն գրքում ժամանակին մի բանաստեղծություն էի գրել, որի բովանդակությունն այսպիսին էր.
«Հոգնել եմ անվերջ երկար քայելուց,
Երկար լսելուց, երկար սպասելուց,
Հոգնել եմ մտքի բութ հարվածներից,
Հոգու և մարմնի հոգնածությունից,
Եվ քո կեղծավոր անկեղծությունից….»
Որոշեցի ստուգել՝ բանաստեղծությունը գրքում կա՞, թե՝ դա էլ է փոխարինված այլ բովանդակությամբ։ Բացեցի 155-րդ էջը. ես ամեն ինչ հիշում էի, անգիր գիտեի, թե որ էջում ինչ պետք է գրած լինեմ։
Փշրանքներ
«Երկար չքայլես։
Երկար չլսես։
Երկար չսպասես։
Երկար չմտածես։
Չհոգնես»։
Մի պահ ինձ թվաց՝ մոտս սովորական գերհոգնածություն է և շուտով կանցնի, բայց գրքից այն կողմ չէի կարողանում գնալ։
Մտքերս գողացել են, իմ գիրքը փոխարինել են այլ գրքով, կամ էլ երևի քնած եմ և հիմա երազ եմ տեսնում։ Կրկին բացում եմ գիրքը։
(շարունակելի)