Միլենա Սեդրակյանի բոլոր հրապարակումները

milena sedrakyan

Նոր գույներ իմ քաղաքում

Լուսանկարը` Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը` Միլենա Սեդրակյանի

Անհետաքրքիր ու անգույն քաղաքում իմ հասակակիցների համար չկա ոչ մի հետաքրքիր զբաղմունք։ Դու ստիպված ես գամվել համակարգչի ու հեռախոսի առջև ու տեղափոխվել վիրտուալ աշխարհ, որտեղ զգացմունքներդ արտահայտում են էմոջիները, իսկ ժամանակդ վատնում ես անիմաստ։ Բայց կան և մարդիկ, որոնք փորձում են քշված ու հանգած Արմավիրին գույներ տալ՝ թեկուզ և ֆոտոխցիկի էկրանի չափերով։

Պատմում եմ մի մարդու մասին, ով քայլում է Արմավիրի անտարբերության ալիքին հակառակ։ Դեռ 18 տարեկանից նա եղբոր հետ բարձրանում էր լեռներ ու սարեր, և ապրում էր մի ակնթարթ, որը պիտի անմահացվեր։ Սկզբում նա նկարում էր թվային ֆոտոապարատով ու տասնյակ օրեր էր օգտագործում դրանք մշակելու համար։ Ամեն բան սովորում էր ինքնուրույն ու ժամանակ առ ժամանակ հիասթափվում էր, բայց նրա նպատակասլացությունն ու երազանքին հասնելու ցանկությունը անսահման է։ Կարենը որոշեց մեկնել Ռուսաստան՝ գումար աշխատելու։ Նա օգնում էր ծնողներին, հետո էլ գնեց այն ֆոտոխցիկը, որն անհրաժեշտ էր իրեն։ Արմավիրում չկար ոչ մի լուսանկարիչ, և Կարենը Արմավիր բերեց իր ոճն ու ինքնատիպ լուսանկարներ ունենալու հնարավորությունը՝ առանց քաղաքից դուրս գալու։ Կարենը հասավ իր նպատակներին, ու 6 ամիս է, ինչ լուսանկարում է։ Մեծ հաջողությունների է հասել, ու բացի լուսանկարելուց՝ Արմավիրի սկաուտական խմբապետերից մեկն է։ Իր խմբի աշակերտներին սովորեցնում է լինել հայրենասեր, ստեղծագործել ու հասնել իրենց նպատակներին։

Հիմա Կարենը մտադիր է ստեղծել ֆոտոստուդիա, որտեղ ոչ միայն կլուսանկարվեն, այլ կկարողանան նաև հետաքրքիր անցկացնել ժամանակը քաղաքի ներսում։

Արմավիրում ապրում է 28800 մարդ, եթե նրանցից գոնե 1000-ը մտածեն Արմավիրի երիտասարդության ու պատանիների օգտակար ու միևնույն ժամանակ հետաքրքիր ժամանցի մասին, միգուցե ես դադարեմ բողոքել իմ քաղաքից։

Արմավիրը բոլորի հետ է

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Առավոտյան ուշացած հասա դպրոց ու բակում տեսա մի քանի աշակերտների: Նրանք նստել էին դպրոցի բակում ու բղավում էին՝ դասադուլ։ Ինձ կոչ արեցին միանալ, ու ես, բնականաբար, չմերժեցի։ Նստեցինք բակում, մինչև ուսուցիչների հետ միասին իջան մյուս աշակերտները, ու միասին շարժվեցինք Արմավիրի Մշակույթի տուն՝ Կարմիր ակումբ։ Առավոտյան շատ քիչ էինք, ու ես հույս չունեի, որ այս ցույցը ինչ-որ նշանակություն կունենա, սակայն շարունակում էի բղավել ու բոլորին կոչ էի անում միանալ։ Հասանք Կարմիր ակումբ, այնտեղ արդեն մեզ սպասում էին։ Գնալով ավելի շատ էին մոտենում մարդիկ՝ պաստառներով և նկարներով, բոլոր վարորդները ազդանշան էին տալիս, ոստիկանները ժպտում էին ու օգնում հավաքվել ու միասին շարժվել առաջ։

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Քիչ հետո ես տեսա 17.am-ի թղթակից Անուշ Հովհաննիսյանին, ու մենք որոշոցինք միասին աշխատել ու ձեզ ներկայացնել Արմավիրում կատարվող բողոքի ակցիաները։

Մեծ ու փոքր, աշակերտ ու ուսուցիչ, բոլորը պահանջում էին ՀՀԿ-ի հրաժարականն ու բղավում՝ ազատ, անկախ Հայաստան։

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Մենք շրջեցինք Արմավիրի բոլոր փողոցներով, հետո իջանք կամրջի տակ ու փակեցինք Երևան-Արմավիր ճանապարհը։ Մեծ բեռնատարներ կային ու բավականին շատ մեքենաներ, սակայն նրանք չէին տրտնջում, որ խանգարել ենք իրենց առօրյա աշխատանքը։ Մեքենաներից իջել էին, պարում էին մեզ հետ ու անդադար կրկնում․

-Ինչ լավ սերունդ ա, է, հալալ ա ձեզ։

Ցույցի կազմակերպիչները որոշեցին, որ պիտի գնանք մարզպետարան ու պահանջենք ՀՀԿ-ի հրաժարականը։ Մենք նստել էինք շենքի դիմաց ու բղավում էինք։ Ոստիկանները միայն ժպիտով էին արձագանքում մեր գործողություններին, հաճախ նրանց չէինք էլ տեսնում։

Ցուցարարներից մի քանիսը ոստիկանների կողքով անցնելիս բղավեցին․

-Ոստիկանը մերն ա, ոստիկանը մերն ա։

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Իսկ ոստիկաններից մեկը ժպտաց ու բղավեց․

-Ոստիկանը ձերն ա, ոստիկանը ձերն ա։

Այդ պահին մենք հասկացանք, որ մենք իրոք կարող ուժ ենք, ու բոլորիս նպատակը մեկն է։

Ոչ ես, ոչ Անուշը չէինք պատկերացնի, որ միշտ պասիվ ու հանգած Արմավիրը մի օր կկանգնի ոտքի ու այդքան միասնական ու հանդուրժողական կդառնա։

Մեզ հետ, մեր կողքին, մեր ուսուցիչներն էին ու դպրոցի տնօրենը։ Նրանք մեզ աջակցում էին ու մեզնով հպարտանում։ Երբ հոգնած ու արևահարված ցուցարարներին սկսեցին հովացնել ավտոլվացման կետի աշխատակիցները, սկսվեց ամենահետաքրքիրը։ Բոլորս շարժվեցինք Կարմիր ակումբ ու դհոլ-զուռնայով, քոչարիով ու բարձր պահած եռագույններով տոնեցինք մեր միասնական դառնալը։

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

 

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Տեսնելով Անուշի և իմ աշխատանքն ու այս ու այն կողմ վազելը՝ մեզ հաճախ հյուրասիրում էին։

Հետո շարժվեցինք Արմավիրի կենտրոն ու սկսեցինք հարցազրույց վերցնել Արմավիրի տարբեր քաղաքացիներից։

Արման Գալստյան 

-Խնդրում եմ, մի երկու բառով ներկայացրեք Ձեր տեսակետը տվյալ իրավիճակի մասին։ 

-Մենք Հայաստանի ազատ և անկախ Հանրապետության քաղաքացիներ ենք, Արմավիրի մարզում իրականացնում ենք խաղաղ ցույցեր, որպեսզի ՀՀԿ-ն հասկանա, որ եկել է իր հրաժարականի հերթը։ Ես կարծում եմ, որ հենց Նիկոլ Փաշինյանը պետք է դառնա երկրի վարչապետ։

-Իսկ մինչև ե՞րբ եք պատրաստվում շարունակել այս պայքարը։ 

-Մենք շարունակելու ենք այնքան, մինչև ՀՀԿ-ն ամբողջովին կլքի ԱԺ-ն։

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Հայկ Հովհաննիսյան 

-Ձեր կարծիքը ներկայիս իրավիճակի մասին։ 

-Լավ են անում, վաղուց պետք ա անեին, մենակ թե՝ ամեն ինչ ճիշտ անեն։

-Իսկ ինչո՞ւ Դուք չեք միանում քայլերթին, կողմ չե՞ք գործադուլներին ու դասադուլներին։ 

-Դեմ չեմ, միանում ենք, ուղղակի այս պահին աշխատում եմ։ Ցույցերն ինչքան շուտ ավարտվեն, այնքան լավ կլինի, բոլորը կվերադառնան իրենց աշխատանքին։

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Քրիստինե Զադոյան 

-Ինչո՞ւ եք միացել այս ցույցերին։

-Միացել եմ, որովհետև բոլորս կողմ ենք այս հեղափոխությանը և պայքարում ենք, որ ՀՀԿ-ն հրաժարական տա։

-Դուք պատրա՞ստ եք մինչև վերջ պայքարի։ 

-Իհարկե, մինչև վերջ։

 

Անահիտ Ստեփանյան 

-Տեսնում եմ, որ Դուք դպրոցական եք և շատ ակտիվ պայքարում եք։ 

-Այո, ես պայքարում եմ հանուն իմ ապագայի։

-Ի՞նչ եք կարծում՝ երկա՞ր կտևի այս իրավիճակը, և ո՞րն է հիմա Ձեր պահանջը։ 

-Կարծում եմ՝ երկար չի տևի, քանի որ գլխավոր քայլն արդեն արված է, իսկ հիմա իմ պահանջն է՝ ՀՀԿ հե-ռա-ցիր։

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Լուսանկարը՝ Անուշ Հովհաննիսյանի

Դավիթ Ավետիսյան

-Դուք առաջնորդում եք շարժումը և բավականին ոգևորված եք ո՞րն է Ձեր գերագույն նպատակը։ 

-Հիմա բոլորիս նպատակը մեկն է՝ վերջ ՀՀԿ-ի իշխանությանը։

-Իսկ ի՞նչ կմաղթեք բոլոր նրանց, ովքեր դուրս չեն գալիս պայքարելու։ 

-Ուզում եմ, որ բոլորը ռիսկով լինեն և ավելի ակտիվ, որպեսզի մենք մի հզոր բանակ դառնանք, մենք բոլորս մի ուժ ենք։

«Դխկլը-դմբըլի» շեֆն էլ «Սարդարապատ» համահայկական հիմնադրամի նախագահ Կարեն Մարտիրոսյանն է։

Նյութը պատրաստեցին Միլենա Սեդրակյանը ու Անուշ Հովհաննիսյանը

Milena sedrakyan

Մածունը

Մեծ հորաքրոջս տանը միշտ էլ հավես էր անցնում, արկածներով լի, հետաքրքիր: Ամեն անգամ մի դաս քաղում էինք: Երբ փոքր էի, ամառային արձակուրդներին նրանց հյուր էի գնացել՝ Երևան:

Երեք որդի ունեն, բայց այդ ժամանակ երկուսն էին՝ Մարգարը և Գոռը:

Շատ լարված և խաղերով լի օրվա վերջում որոշեցինք մի բան ուտել: Սառնարանը բացելուն պես մեծ տարայով մածունն ընկավ աչքներովս: Իսկույն վերցրինք, ագահաբար լցրինք ինչքան կարող էինք, վրայից էլ՝ շաքարավազ և լավաշ:

Հորաքրոջս ամուսինը մտավ խոհանոց: Տեսնելով մեր ձեռքի գործը՝ ասաց.

-Եթե մինչև վերջ չուտեք, խոհանոցից դուրս չեք գալու:

Այ քեզ բան, դրանից էլ հեշտ բա՞ն: Հիմա կուտենք:

Կերանք, կերանք, չի վերջանում և վերջ: Մեկ գդալ մածուն էինք ուտում, երեք բաժակ ջուր խմում, որ կուլ գնա:

Լավ, էլ ինչ անենք, չենք կարողանում: Ես և Մարգարը Գոռից խորամանկ էինք. մածունը լցրինք անձեռոցիկների մեջ և պատուհանից դուրս նետեցինք: Իսկ Գոռը մինչև վերջ կերավ ու չէր կարողանում շարժվել ստամոքսի ցավից:

Այդ դեպքից վեց տարի է անցել, բայց ես մինչև հիմա ատում եմ մածունը:

Փոքր քույրս՝ Եվան, ուղղակի խելագարվում է մածունի համար: Երբ ծննդյան տարեդարձին տիկնիկ էի գնել, նայեց աչքերիս մեջ և ասաց.

-Միլ, էս գումարին քանի՞ բանկա մածուն կգնեինք:

Հիմա տանը բոլորը սիրում են մածուն, նստում և միասին ուտում են, իսկ ես, անգամ, երբ հոտն եմ առնում, սիրտս խառնում է:

Գոռն էլ չէր ուտում մածուն, երեկ խոստովանեց, որ արդեն սկսել է ուտել, բայց ես չեմ կարողանում և վերջ:

Սրանից դաս քաղեցի, որ պետք է զուսպ լինել, էլ երբեք ագահություն չեմ անի:

milena sedrakyan

Հանցագործը երկու շենք այն կողմ

Երեկ մեր շենքից երկու շենք այն կողմ կատարվում էին իրադարձություններ, որոնք ցնցեցին ամբողջ Հայաստանը:

Ոչ ոք չգիտեր՝ ինչ կլինի, ոչ ոք չէր սպասում, որ երեխային մանկապարտեզ ուղարկելն անգամ կարող է վտանգ պարունակել իր մեջ, որ ընտանեկան հարցերն ու միջադեպերը կարող էին ազդել երեխաների վրա: Չեմ ուզում պատմել Արմավիրում երեկ պատանդ վերցված մանկապարտեզի երեխաների շուրջ ծավալված դեպքերի մասին, քանի որ անգամ ուղիղ եթերով բոլորը հետևում էին դրանց: Փառք Աստծո, որ երեխային էլ վտանգ չի սպառնում, և հանցագործը չեզոքացվել է:

Ասել, որ արմավիրցիները մեծ շոկ ապրեցին, նույնն է, թե ոչինչ չասել: Տղամարդիկ բոլորը դրսում էին, շրջապատել էին մանկապարտեզի շենքը: Հայրիկս էլ դեպքի վայրում էր: Ծանոթ-անծանոթ, բարեկամ ու հարևան բոլորն այնտեղ էին և բոլորն էլ պատրաստ էին ամեն վայրկյան ներս մտնելու և օգնություն ցուցաբերելու, զայրացած ու լարված ամբոխը դեմ գնալով հորդառատ անձրևին, համառորեն սպասում էր: Երկու կրակոցներից հետո ուժգին ծափողջյուններով դիմավորեցին ողջ ու առողջ դուրս հանված փոքրիկին: Ոչ մեկին էլ չէր հետաքրքրում. ով է ճիշտ, ով է մեղավոր: Կարևոր էր միայն մեկ բան. ոչ ոք իրավունք չունի երեխաների կյանքը վտանգել, ընտանեկան հարցերը երեխաների կյանքի հաշվին քննարկել:

Փառք Աստծո, ամեն բան լավ վերջացավ, սակայն պարապ մարդիկ մինչև ուշ գիշեր կանգնած էին մանկապարտեզի տարածքում, խանգարելով փրկարաների աշխատանքը և վտանգելով իրենց իսկ սեփական կյանքերը՝ հայկական ձևերով քննարկելով եղածը: Ոստիկանության աշխատանքը, խոստովանեմ, բավականին ծանր էր, որովհետև մի կողմից՝ փորձում էին վնասազերծել հանցագործին, մյուս կողմից էլ՝ պարապ ամբոխին փորձում էին հեռու պահել հանցագործության վայրից, որպեսզի չխանգարեն աշխատանքներին: Եվ երևի ամենաշատը դրա վրա էին չարչարվում…

Հիմա, երբ ամեն բան հետևում է, ես էլ ուշ գիշերին գրում եմ այս մասին, մտածում եմ, որ կարող էր այսպես չլինել, եթե…

Եթե իսկապես մեծահասակներն այդքան մտածում են երեխաների մասին, ինչո՞ւ մանկապարտեզների անվտանգությունը չեն ապահովում: Եթե փորձես մտնել որևէ վարչական շենք, որտեղ պաշտոնյաներ են աշխատում, ապա հազար ու մի արգել պետք է հաղթահարես, հաճախ չես էլ կարողանա հաղթահարել: Իրենք իրենց լավ պաշտպանում են: Իսկ մանկապարտեզ, խնդրեմ, մտեք, բաց է, որ անկյունն ուզում եք, պահա՞կ, ի՞նչ պահակ… Չգիտեմ՝ ուրիշ մանկապարտեզներն ինչպես, բայց հենց այդ մանկապարտեզը, որը մեզնից երկու շենք այն կողմ է գտնվում, վաղուց վթարային է, չվերանորոգած, կոտրված պատուհաններով: Սակայն ծնողները իրենց երեխաներին ստիպված են այս մանկապարտեզ բերել, որովհետև ի վիճակի չեն վճարելու ավելին, ցավոք անգամ այս դեպքից հետո էլ:

Ինչո՞ւ է այսպես, ինչո՞ւ ենք ասում՝ ամենալավը երեխաներին, բայց նրանց մասին մտածում ենք վերջին հերթին: Հիմա շատերը մտածում են՝ լավ է, ամեն բան լավ վերջացավ, ոչ մի երեխայի վնաս չեղավ: Բայց վա՞խը, չէ որ այդ երեխաները հոգեկան մեծ ապրումներ ունեցան, և այդ տարիքում դրանք շատ երկար հիշվելու են:

Կասեք՝ էլի բողոքում ես, բայց ինչպես չբողոքեմ, երբ վտանգն ինձնից մի քանի մետր էր հեռու: Համ էլ գոնե հիմա մեծերը դասեր քաղեն:

Լուսավոր փրկարարը

Ուրեմն տանը գրչատուփս էի ման գալիս, մեկ էլ լույսերն անջատվեցին:

«Չէ, էլի, չէ…»,- մտածում եմ ես: Ինչ անհետաքրքիր ժամեր են սպասվում մեզ:

Այնինչ հետաքրքիրն առջևում էր:

Լույս չկա, ասացի՝ գնամ ընտանիքիս անդամների հետ ծանոթանամ:

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Հենց այդ պահին լսեցի մայրիկի ձայնը.

-Էդ ի՞նչ ԱԻՆ-ի մեքենա ա կանգնած մեր շենքում, հո բան չի՞ եղել:

-Հո հոսանքի գիծը չի՞,- ասաց հայրիկը:

-Հո գազի վթար չի՞,- ասաց մայրիկը:

Մեկ էլ մեր դուռը թակեցին փրկարարները:

-Բարև, ախպեր, կարա՞նք ձեր տանից իջնենք երրորդ հարկ. դուռը փակվել ա, երեխեք կան տանը,- ասաց փրկարարը:

-Հա, եթե պետք ա՝ ինչի չէ,- ասաց հայրիկս:

5-6 տղամարդ մտան ներս, ու մեկը մյուսից առաջ ընկնելով ասում էին, որ հենց իրենք են ցած իջնելու: Այդ ժամանակ ինձ այնքան ապահով ու պաշտպանված զգացի, որ նման հայրենակիցներ ունեմ:

Փրկարաներից Արմենը, իր կյանքը վտանգելով, չորրորդ հարկից իջնում էր երրորդ հարկ:

-Այ տղա, կարո՞ղ ա ցած գցեք,- կատակով հարցրեց Արմանը:

-Քիչ խոսա, մենք քեզ ցած գցողը չենք:

Պարանը ամուր բռնել էին ու զգում էին, որ Արմանը վերջին շաուրման պիտի չուտեր…

Չէ, լավ, կատակում եմ:

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի

Փրկարարներից մեկը հարցրեց ինձ.

-Ուղիղ եթեր ո՞նց են մտնում:

Ասացի, որ ինտերնետ չկա, տխրեց ու ասաց.

-Էհ, ոչ նկարեցինք, ոչ էլ ժողովուրդը տեսավ:

Չէ, դուք լրագրողի տանն եք, մտածելու ոչինչ չունեք:

Հենց Արմանը ոտքը դրեց հարևանի պատուհանի գոգին, լույսերը միացան:

Ու ես նրան կոչեցի «լուսավոր փրկարար»:

milena sedrakyan

Երկրորդ մայր

Հենց այս պահին դու շատ սխալ ես մտածում, հոդվածս ուսուցիչների մասին չէ, այլ հենց իմ: Չէ, ես ամենևին չեմ որոշել ուսուցչուհի դառնալ, արի՝ ես պատմեմ, դու որոշիր մասնագիտությունս:

Եվան՝ փոքր քույրիկս, միայն կենսաբանորեն է մայրիկիս աղջիկը, Եվային մեծացրել ու շարունակում եմ մեծացնել ես: Չէ, ես մայրիկիցս չեմ բողոքում, նա հիանալի մայր է, միայն թե իր աշխատողների համար: Դե, նա մեզ համար է աշխատում, ու ես նրան շատ եմ սիրում:

Հիշում եմ, երբ իմացա, որ երկրորդ քույրիկն եմ ունենալու, լաց եղա, իսկ հիմա ուրախությունից եմ լաց լինում, որ տան դատարկությունը լցնում է իր ժպիտով և իր հումորներով, որոնք ամենևին էլ ծիծաղելի չեն:

Առավոտյան արթնանալուն պես բղավում է.

-Մա՛մ,- բայց ձայն չկա:

-Մինենա՛,- ու ես վազում եմ իր մոտ:

Տուն-տունիկից սկսած մինչև շունիկ-շունիկ խաղում եմ հետը: Ու հետո էլ հարցնում են՝ ո՞նց է Եվան քեզ այսքան շատ սիրում: Մեկ-մեկ շփոթվում ու ինձ է ասում «մամ»:

Մի քանի օր առաջ ջերմությունը կտրուկ բարձրացավ, կարծես թե աշխարհը շուռ էր եկել: Ոչ մի դեղ չէր օգնում, հիշեցի՝ ինչ էր ասել հայրիկս. պիտի արագ սառը ջրով լոգանք ընդուներ: Իսկ ես ստիված էի նրա հետ հավասար սառը «վարդավառ» խաղալ: Ճաշեցինք, և Եվան արդեն լավ էր զգում:

Պապիկս մեր տանն էր, նայում էր մեզ ու ասաց.

-Միլ, տեսնես Եվան քո պարտքի տակից ո՞նց ա դուրս գալու:

Արդեն դուրս է եկել. իմ ուրախությունն է…

milena sedrakyan

Սլանալուց առաջ

Երբ ասում էին, որ ժամանակը թռչում է կամ արագ է անցնում, ինձ համար ծիծաղելի ու անհասկանալի էր հնչում: Ժամանակը չէր անցնում, ես էի գլորում օրս, օրը տարի էր թվում ու կարծում էի՝ հավետ մնալու եմ 6 տարեկան:

Հիշում եմ՝ խոսում էի մտերիմ ընկերուհուս՝ հայելու միջի Միլենայի հետ.

-Պատկերացնո՞ւմ ես՝ դառնանք չորրորդ դասարան: Արդեն մեծ, տարրական դպրոցն ավարտած, ինչքան շատ բան կիմանանք:

Տառերը կիմանայի ու հաշվել մինչև հարյուրը: Ու ինքս ինձ սթափեցնում էի.

-Հե՛տ արի, դա այնքան հեռու է:

Հիշում եմ, որ միշտ չեմ սիրել մեծանալը, փոքր լինելը ահագին հարմար է:

Իսկ հիմա՞: Տասներորդ դասարանում եմ ու հիշում եմ, որ ասում էին՝ աչքերդ թարթես, կյանքդ կանցնի: Ինձ թվում էր` հիշում եմ մանկությունս:

Տատիկի ու պապիկի հետ էինք ապրում, տան փոքրն էի, բայց, չգիտես ինչի, բոլորն իմ երեխաներն էին ու ես՝ մայրիկը:

-Բալես, արի հաց ուտելու,- ասում էի ես ու բոլորին հատ- հատ կերակրում՝ հեքիաթներ պատմելուն համընթաց:

Մի քանի օր առաջ հասկացա, որ իրականում չեմ հիշում, այլ ձայնագրության մեջ եմ տեսել: Ախր, ոնց կարող եմ հիշել հենց իմ պատկերը. իմ աչքերից չնայել, այլ նայել իմ աչքերին: Շատ նեղվեցի, ախր, ուզում եմ հիշել: Ժամանակը չի անցնում. վազում է, սլանում:

Արթնանում եմ՝ մի երկու գործ, երկու երգ, ֆիլմ, ու գիշեր է: Չէ, ախր կանգնի՛ր, ո՞ւր ես գնում, ես դեռ լիքը բան ունեմ անելու:

milena sedrakyan

Լվացքագիտություն

-Միլեն, Միլենա, լսո՞ւմ ես:

-Մամ ջան, եթե վերցրել եմ, լսում եմ:

-Միլեն, լվացքը կանես, չեմ հասնում ես, աղջիկ ջան:

-Լավ էր, էլի, մամ ջան, ի՞նչ լվացք, չեմ կարող ես հաստատ:

-Միլ ջան, կանես:

Ու անջատվեց հեռախոսը: «Ի՞նչ լվացք, է՞, ես՝ ուր, լվացքը՝ ուր,- մտածում եմ ես,- լավ է, սպասի՝ փորձեմ, թե չէ տուն գալուն պես կսկսվի. «Միլենա, դու մեծ աղջիկ ես: Մենք պահածո էինք փակում քո տարիքում: Ես հիմա տուն գամ, գործ պիտի չլինի, որ գնամ ու քնեմ: Ինձնից բոյով աղջիկ ունեմ, մի հատ էլ ես, հա՞, պիտի գործ անեմ»:

Սև, սպիտակ, գունավոր հագուստները լցրեցի իրար մեջ, փոշին ավելացրեցի և ուղղակի սեղմեցի լվացքի մեքենայի ռեժիմներից մեկը, իսկ լվացքն ավարտվելուն պես այն տարա պատշգամբ՝ փռելու: Ծուռ ու շիտակ, թաց ու չոր, երկար ու կարճ՝ առանց նայելու փռեցի, որ մայրիկիս ասածը կատարած լինեմ: Ինձնից գոհ նստել էի հյուրասենյակում ու սպասում էի, թե երբ պիտի դուռը թակեն, որ գլուխ գովեմ: Դուռը բացվելն ու մամայի՝ «Աղջի, դու խայտառակ ես»-ը, մեկ եղավ:

-Մամ, բայց ինչի՞:

-Միլենա, հագուստը հավասար են փռում, հագուստը գույներով են փռում, երկար հագուստները առջևում, կարճերը՝ վերջին պարանին, գեղեցիկ, թարս են փռում, որ ամրակի հետքը չմնա:

-Մամ, լվացք փռելը մշակույթի նոր ճյո՞ւղ ա, չեմ հասկանում, ես լվացքագիտություն չեմ անցել:

-Բա հարևաննե՞րը, այ խայտառակ, պիտի մտածեն՝ ես եմ փռել, վայ, Միլենա…

Երեք-չորս օր անընդմեջ մայրս դժգոհ էր՝ անհավասար է, երկար է, կարճ է, սխալ ես փռում:

Հերթական օրը կարծում էի, որ մայրս մտնելուն պես պիտի բողոքի:

-Մամ, գույները չէին սազում էս անգամ,- ասացի ես հենց նա բացեց տան դուռը:

-Չէ, աղջիկ ջան, էդ ինչ սիրուն էիր փռել, այ, ապրես դու, հիացած էինք ես ու հայրդ, շենքի են ծայրից տեսանք, հա:

Հիմա կարող եմ հանգիստ գրել՝ ժողովուրդ, ես լվացք եմ փռում:

milena sedrakyan

Ձմեռ, կարոտել եմ քեզ

Չէ, չմտածեք, թե ամառ է, դրա համար եմ ասում, որ կարոտել եմ ձմռան շունչն ու հաճելի ցուրտը: Ես միշտ էլ սիրել եմ այդ եղանակը ու տանել չեմ կարողանում ամռան անհարմար ու տհաճ շոգն ու անհավեսությունը:

Շոգից թմրում ես, թուլանում, անհավես դառնում ու տրամադրությունդ ընկնում է՝ ջերմաստիճանին հակառակ: Ձմռան սառնությունը սթափեցնող է, ձմռան մեջ սեր կա, և վերջապես՝ ձմռանը այնքան շատ են գրկախառնություններն ու համբույները թանկ ու հարազատ մարդկանցից, իսկ հիմա չգիտեմ էլ՝ ինչ անեմ, որ չգրկեն ու չբազմապատկեն շոգի տհաճությունը:

Բոլորն անհավես են ու անտրամադիր, շոգը գորշացրել է կյանքի գույները, իսկ ձյան ճերմակությունից աչքերդ բացվում են: Հա, ձմռանը ցուրտ է, բայց ցրտի դեմ կան միջոցներ: Մրսո՞ւմ ես՝ տաք հագնվիր, իսկ հիմա հակառակ գործողության դեպքում առանձնապես տարբերություն չենք զգում:

Լավ, լավ, արի չբողոքենք ու փորձենք փնտրել ամռան առավելությունները: Մարդիկ քիչ են գումար ծախսում, մրսկանները չեն մրսում, ամեն դեպքում՝ հարազատներիս գրկախառնությունները հաճելի են, ամենալավը՝ ամառը վերջանում է, ու շուտով ձմեռ է:

Ձմե՛ռ, կարոտել եմ, հետ արի:

Milena sedrakyan

Խորովածը

Հայրական գերդաստանս բավականին ահագին մեծ է: Երբ հավաքվում ենք, ու պապիկս ու իր յոթ երեխաները՝ Զարուհին, Հայկը, Քրիստինեն, Սուրենը, Սամվելը, Տիգրանն ու Եսթերը, սկսում են պատմել իրենց մանկությունը, չարաճճիությունները, չգրել ուղղակի չի ստացվում: Տան մեծը՝ Զարուհի հորաքույրս, տատիկիս օգնականն էր ու վեց երեխաների երկրորդ մայրը, աջ ձեռքը:

Հորաքույրներս ու հորեղբայներս պատմում են, որ չնայած հորաքրոջս խստությանն ու պահանջկոտությանը, շատ է սիրել կատակել:

Մի անգամ Զարուհին իր մոտ է կանչում փոքրիկ Եսթերին.

-Եսթիկ, արի հլը…

-Հա, Զար…

-Սովա՞ծ ես, խորոված չե՞ս ուտի:

-Իյա, Զար, էդ ի՞նչ հարց ես տալիս, ո՞նց չեմ ուտի:

Փոքրիկ Եսթերը կանգնում է ավտոտնակի մեջտեղում, փակում աչքերը ու արդեն պատկերացնում, թե ինչպես է ուտելու այդքան սպասված խորովածը:

Իսկ մսի փոխարեն Զարուհին պղպեղ ու սմբուկ էր խորովում, և իրոք դա խորոված էր, չէր ստում:

Վերջապես խորովածը պարաստ էր: Եսթերը բացում է աչքերը ու լաց լինելով գնում:

Մտածում եք՝ ինչ վատ վերջացավ, չէ ՞:

Անցել էին տասնյակ տարիներ: Երկուսն էլ ամուսնացած էին, ու Զարուհին դեռ հիշում էր քրոջ արցունքները:

-Եսթիկս, հագնվի՝ տեղ ենք գնում:

-Ո՞ւր, Զարս:

-Խորոված ուտելու:

Խորոված ուտելու՝ ամենաթանկարժեք ու բարձրակարգ ռեստորաններից մեկում:

Ուղղակի հիանում եմ այն սիրով, որ կա Սեդրակյանների գերդաստանում: Տարիների ընթացքում նրանք ոչ թե ամեն մեկն իր հոգսերի եջ մոռացել է մյուսներին, ընդհակառակը, ավելի են մտերմացել իրար հետ, և ընտանիքը դարձրել իսկական գերդաստան: