Դայանա Ամիրխանյանի բոլոր հրապարակումները

dayana amirkhanyan

Մեդիագրագիտության շաբաթը Վանաձորում

Մեդիան ամենահետաքրքիր հարթակն է, որտեղ պետք է ցանկացած անձ կարողանա կառավարել գիտելիքները, օգտագործել այն և փորձել հաղթահարել միևնույն ժամանակ հեշտ թվացող, մեդիադաշտի խրթին «ճանապարհները»:

ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավորությամբ աշխարհի տարբեր երկրներում ամեն տարի նշվում է Մեդիագրագիտության շաբաթ` կրթական տարբեր ծրագրերով ու միջոցառումներով։ Այս տարի Հայաստանն անմասն չմնաց։ ՀՀ Կրթության և գիտության նախարարությունը և Մեդիա նախաձեռնությունների կենտրոնը նոյեմբերի 5-9-ը հայտարարել էին Մեդիագրագիտության շաբաթ Հայաստանի բոլոր դպրոցներում:

Վանաձորի պետական համալսարանին կից հենակետային վարժարանում նույնպես մեդիաշաբաթ էր:

Ամենագլխավորը՝ քննարկում-դասընթացն էր, որի դասընթացավարը տողերիս հեղինակն էր: Դասընթաց-քննարկման ժամանակ 10, 11 և 12-րդ դասարանի  աշակերտները, ովքեր հետաքրքրված են մեդիայով  կամ ապագայում իրենց աշխատանքն են ծավալելու մեդիա ոլորտում, ծանոթացան մեդիայի կենսագրությանը, որը ինչպես և մարդը, գալիս է անտիկ ժամանակներից։

Իմ կարծիքով, ամենամեծ հարցը, որ տրվում էր կենսագրության մեջ, դա հայերի պատմության հետ նույնականացվող հարցն էր. որտեղից է գալիս մեդիան և ուր է գնում։ Մեդիայի ճանապարհն անհասկանալիորեն գնում է այնտեղ, որտեղ մեզնից շատերը չեն էլ լինելու։ Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ համընթաց զարգանում և վերելք է ապրում նաև մեդիան։ Սակայն ինչպես ամենուր, մեդիայում ևս առավելությունների կողքին կան նաև թերություններ։

Մեդիագրագիտության շաբաթվա հիմնական նպատակը թերություններին ծանոթանալն էր, դրանք կանխելը և մի շարք կարևոր գործոններ, որոնք պետք են ցանկացածիս։ Դասընթացի ժամանակ փոքրիկ թեստերի միջոցով փորձում էինք ավելի ամրապնդել ստացած տեսական նյութը, և ինչու չէ, նաև դրանք ապագայում օգտագործել գործնականում։ Հարց ու պատասխանի շնորհիվ պարզ էր դառնում, թե նոր` 21-րդ դարի սերունդը, այդքան ծանոթ լինելով նոր տեխնոլոգիաներին, սոցցանցերին, և ընկղմված լինելով դրանց մեջ, որքանով է տիրապետում անվտանգության կանոններին, որքանով է տեղեկացված  լուրերի կամ կայքերի կեղծ կամ իրական լինելուն, ինչպես է տարբերում դրանք, և իհարկե ամենակարևորը, թե ինչպես են վերլուծում  լուրերը։ Դասընթացի ժամանակ վերլուծություններ արեցինք, քննարկեցինք մի քանի նյութեր։

Դասընթացի երկրորդ մասն ավելի հետաքրքրեց աշակերտներին, քանի որ այն վերաբերվում էր սոցիալական մեդիային։ Խոսեցինք դրա վտանգների մասին, և իհարկե, ինչպես զերծ մնալ դրանցից։ Կարևորն այն է, որ երիտասարդները կարողանան զերծ մնալ  պրովոկացիոն և մանիպուլյացիոն լուրերից, տարածեն միայն ճիշտ և գրագետ լուրեր և նյութեր։

Իրազեկված լինելը շատ կարևոր է, քանզի  այդպես մենք մեզ որոշ չափով պաշտպանված ենք զգում։ Կարևորը գիտելիքն է, որ ստացան աշակերտները, և իհարկե, իրազեկված լինելով, կփորձեն խուսափել կեղծ կայքերի, լուրերի և ինտերնետային վարակներից:

«Ավրորայի» արձագանքները

Դեռևս շաբաթներ առաջ տեղի ունեցավ  «Ավրորա» մարդասիրական նախաձեռնությունը, որի այս տարվա դափնեկիրն էր ակտիվիստ, իրավաբան Չո Լա Աուն:

Պատմել ու խոսել «Ավրորայի» նպատակների, հիմնադիրների, անցյալի, ներկայի ու ապագայի մասին, նրա մասը կազմող մարդկանց ջանասիրության ու պատրաստակամության մասին, կարելի է անվերջ: Սակայն տեղեկությունը, որ մենք լսում ու կարդում ենք՝ կարող ենք անել միշտ, բայց այսօր ուզում եմ պատմել այն աշխատանքի ու մարդկանց մասին, որոնք «կուլիսների հետևում են»:

2018 թվականի մարտ ամիսն էր, երբ Facebook սոցցանցի հարթակում տեսա հայտարարություն, որ կարող եմ դիմել ու միգուցե դառնալ «Ավրորայի» մի մասը որպես կամավոր: Լրացնելով դիմում-հայտը, անհամբեր սպասում էի արդյունքներին:

Մայիս ամիսն էր, երբ արդեն  հուսալքված էի, որ չեմ ընտրվել ու չեմ «հաղթահարել» հայտադիմումը: Ինչևէ, տխրեցի, քանի որ ինձ համար դա իսկապես մեծ փորձառություն կլիներ, նոր ծանոթությունների ու ձեռքբերումների կարևոր հնարավորություն:

Եվս մի քանի օր սպասելուց հետո հասկացա, որ հուսալքությունս տեղին չէր, և ես հրավիրված եմ հարցազրույցի: Շատ լարված և հուզված էի, սակայն այնտեղ տեսնելով կամավորների համակարգող Մարիա Ալոյանին, զգալով նրա անմիջականությունն ու մարդամոտությունը՝  լարվածությունն անմիջապես անհետացավ: Առցանց փոքրիկ թեստ, և այսպիսով, դարձա ամենաբարի ու կարևոր նախաձեռնության կամավոր:

Սկզբում վախենում էի, որ չկարողանամ արդարացնել, սակայն տեսնելով այդքան բարի ու ժպտացող դեմքեր, ովքեր ամեն կերպ փորձում են քեզ օգնել ամեն հարցում, որոնք առաջանում էին կամավորության օրերին, ներսից արդեն ուսումնասիրելով «Ավրորայի» գործունեությունը, պատմությունն ու հենց այս տարվա դափնեկրի կատարած աշխատանքը, ով կյանքի գնով պայքարել է մի ամբողջ ազգի, նրանց բարեկեցության ու իրավունքների համար, հասկանում էի, որ իսկապես, մարդկությունը դեռ չի «մահացել» ու կարծես թե, չի էլ «մահանալու» այսպիսի մարդկանց շներհիվ:

Ինչ խոսք, արդեն պարզ է, որ ծանոթացա բազմաթիվ խելացի ու տաղանդավոր մարդկանց հետ: Ամենակարևոր բաներից մեկն այն էր, որ նոր փորձ ու գիտելիքներ ձեռք բերեցի, որն առաջիկայում օգտագործելն անխուսափելի է:

Անվանս հետ կապված շատ հաճախ էր լինում, որ լսում էի մեկ Դայանա մեկ էլ Դիանա: Դա արդեն սովորական էր դարձել ինձ համար, ամեն Դ տառով սկսվող անվան հետ ես կենտրոնանում էի….  Միգուցե, էլի՞ շփոթմունք է.

Հա, ի դեպ, հաճելի էր այնտեղ տեսնել 17.am-ցիների, թե ինչպես դա ստացվեց…. Ինչպես միշտ «հայու գենին» բնորոշ ձևով՝ «Ձեր դեմքն ինձ ծանոթ է» արտահայտությամբ:

-Բարև Դայան, լա՞վ է անցնում: Սկզբից շատ էիր վախենում, հիմա, ոնց հասկանում եմ, ամեն բան լավ է: Բայց քանի դեռ ազատ ժամանակ ունենք, մի բան եմ ուզում հարցնել: Հենց առաջին օրվանից ինձ թվում էր՝ մենք միմյանց ճանաչում ենք: Միգուցե… Հըմմ… Դու, 17-ի՞ց ես…

Իմ այո պատասխանից անմիջապես հետո, նա միանգամից հիշեց հենց առաջին նյութս՝ Ապրիլյան պատերազմի մասնակից զինվորի մասին: Մենք փոքր ինչ «քչփչալուց», այդ օրերի մեր փորձն ու գործը միմյանց հետ կիսելուց հետո անցանք գործի՝ օգնելու մյուսներին:

Կամավորության ընթացքում հանդիպած դեպքերն ու դեմքերն անհնար է երբևէ մոռանալ։ Ես համարվում էի հյուրանոցի թիմի անդամ: Այնքան հաճելի էր, մեծ ճանաչում ունեցող մարդկանց, ովքեր «բարության տիտղոս ունեն»,  տեսնել մոտիկից: Այն վերաբերմունքը, որ ստանում էր ցանկացած կամավոր հյուրերի կողմից, իսկապես հաճելի էր, և մանավանդ, հենց դափնեկիրների կողմից: Չէ՞ որ նրանք էլ հենց կամավորական աշխատանքի շնորհիվ են հասել այդչափ հարգանքի ու սիրո:  Անչափ տպավորիչ էր հյուրերից մեկի խոսքը. «Դուք գիտեք, որ գտնվում եք այնտեղ, որտեղ ձեզ համար լուսավոր ճանապարհ է կերտվում, և օգնելով մյուսներին, օգնում եք ինքներդ ձեզ ու ձեր ապագային»:

Ամենագեղեցիկ օրերից մեկը Մատենադարանի բակում էր։ Կամավորները պետք է մեծ պատվով ընդունեին երեք տարիների դափնեկիր դարձած անձանց,  և իհարկե, հիմնադիրներին։

Այդ օրն ամենաանմոռանալին էր, երբ ծանոթանում ու ճանաչում ես մեկը մյուսից խելացի ու բարի մարդկանց հետ։ Միակ խանգարող հանգամանքը, իհարկե՝ կիզիչ արևն էր։ Ինչևէ, մենք դիմանում էինք անգամ արևին։ Այդ օրը կամավորներն ավելի ու ավելի լավ ճանաչեցին միմյանց, քանի որ ազատ ժամանակն ավելի շատ էր: Միմյանց հետ խոսելով մեր ապագա նպատակներից, թե ինչն է մեզ համար առաջնային, փոխանակելով միմյանց հետ մեր սիրելի գրքերն ու ֆիլմերը, երգերն ու նախասիրությունները՝  անչափ տպավորիչ էր դառնում այն փաստը, որ կամավորների մեծ մասն ունեն նույն ճաշակը, իսկ աշխարհայացքների նմանությունը շատ ակներև էր՝ ցանկացած քննարկած հարցի շուրջ խոսելիս:

Կամավորությունը գաղափար է, իսկ «Ավրորա»-ն բացառիկ հնարավորություն էր ինձ համար ու շատ մեծ ուժ՝ նոր գաղափարների առաջացման:

Սա լավագույն միջոցներից մեկն էր ինձ համար՝ բացահայտել ինքս ինձ, հարմարվողականությունս ու ճկունությունս տարբեր բնավորության, մշակույթների ու տարբեր լեզուներով խոսող մարդկանց հետ շփման մեջ:

Ցանկացած կամավոր պարտավոր էր ամեն ինչ անել ժպիտով…  Ողողված լինել ժպիտներով. դա ամենահաճելի «պարտադրանքն» էր կամավորության օրերին:

Ու ո՞վ կարող է ասել, մի օր էլ կամավորներից ինչ-որ մեկը չի՞ դառնա դափնեկիր, կամ էլ բարեգործ՝ ներշնչվելով հենց այս նախաձեռնությունից։

dayana amirkhanyan

Վանաձոր, Canyon Park

Վանաձոր։ Շատերի համար փոքր-ինչ քուն մտած այս քաղաքում արդեն բավականին երկար ժամանակ է՝ երիտասարդները ձգտում են արթնացնել բոլորին:

Բնությունն է այստեղ արթուն, ինչ գեղեցիկ կլինի, երբ այն իր շունչը տա բոլորին։

Վանաձորցի երկու խելացի և հնարամիտ տղաներ, մտահոգված լինելով քաղաքի խնդիրներով, որոշեցին իրենց ներդրումն ունենալ քաղաքի զարգացման գործում:

ԵՊԲՀ նախկին ուսանող Դավիթ Ամիրյանի, և ՎՊՀ ուսանողական խորհդի նախագահ Արեն Հովհաննիսյանի շնորհիվ ստեղծվեց «Canyon Park» արկածային տուրիզմի կենտրոնը:

Այն հարցին, թե ինչպես, երբ ստեղծվեց «Canyon Park»-ը, և որն է դրա նպատակը՝ հիմնադիրներից Դավիթը պատասխանեց.

-Գաղափարը դեռևս կար 2017 թվականին, սակայն այն գործի դրվեց 2018 թվականի հունվարից: Նպատակները շատ են, սակայն ամենագլխավորը՝ ստեղծել ինչ-որ մի բան, որ դեռևս չկա Լոռու մարզում, որ կլինի նորություն, և այն էլ՝ միակը: Մենք ցանկություն ունենք Լոռու մարզը դարձնել ամենաակտիվ տուրիստական մարզը:

Արենը, շարունակելով միտքը, ասաց.

-Մեր մյուս ոչ պակաս կարևոր նպատակն է միավորել երիտասարդներին մեկ հարկի տակ: Միավորել նրանց գաղափարները, մտքերը, և գործի դնել մեր բոլոր ուժերը՝ մարզը տուրիզմի տեսանկյունից ավելի հետաքրքիր դարձնելու համար:

Ըստ հիմնադիրների՝ ծրագիրը նաև տարածում կգտնի մարզի սահմաններից դուրս՝ միավորելով այլ մարզեր և մայրաքաղաք Երևանը:

70 և ավելի երիտասարդներ հանդիսանում են «Canyon Park»-ի կամավորներ: «Canyon Park»-ում դասավանդվում է նաև անգլերեն՝ հատուկ արշավների և տուրիզմի համար:

Հուսով ենք «Canyon Park»-ն իրեն կարդարացնի, իսկ այն, որ մեծ արդյունքի կհասնի, արդեն երևում է նրանց աշխատանքից և ջանասիրությունից:

“Youth club”-ը՝ Վանաձորում

Մի խումբ մարդիկ կան, ովքեր գտնում են մի անկյուն՝ այն լուսավորելու ու գիտելիքով լեփ-լեցուն դարձնելու համար:

Շատ հաճախ եմ լսել, երբ ասում են, որ ուսանողական տարիներն ամենագեղեցիկն են: Անկեծ ասած, դպրոցական տարիները՝ նույնպես: Ես դեռևս չեմ զգացել ուսանողական տարիներ կոչվածի «համն ու հոտը»: Ինչևէ, քիչ մնաց: Սակայն այն, երբ տեսնում ես, թե շա՜տ ուսանողներ ինչպես են հետաքրքիր դարձնում իրենց առօրյան՝ ակամայից դու նույնպես ուզում ես լինել նրանց փոխարեն:

Երիտասարդներ, ովքեր կօգտագործեն ամեն ուժ, որ այսօրը վաղվա համար հենարան դառնա:

Պատրաստակամությունը նույնպես ապավեն է շատերի համար: Շատերն էլ ամեն ինչ անում են, որ ոչ միայն իրենց օրը հետաքրքիր անցնի, այլ այդ օրում ներգրավված լինեն նաև բազմաթիվ այլ նորաաճ երիտասարդներ:

Ահա և Վանաձորում՝ Ամերիկյան անկյունում, տեղի ունեցավ դասընթաց, որը մի մեծ շտեմարան էր մեզ՝ ապագա ուսանողներիս համար:

Ամերիկյան խորհուրդները Ֆլեքս շրջանավարտ Լիլիթ Նալբանդյանի և ՎՊՀ ուսանող Արփինե Փարեմուզյանի հետ համատեղ կազմակերպել էին երիտասարդական ակումբ, որը օգնեց մեզ զարգացնել մասնագիտական հմտություններ՝ մեր ապագա կարիերայի համար: Մենք նաև հյուրընկալեցինք ոլորտի մասնագետների, ովքեր մեզ հետ կիսվեցին իրենց փորձով:

Դասավանդվող հմտությունները հետևյալն էին. հաղորդակցում, գրավոր խոսքի հմտություններ, ժամանակի կառավարում, առաջնորդություն, հրապարակախոսություն:

Ինչպես նաև մասնակիցները լսեցին սեմինարներ՝ կամավորության, արտասահմանյան կրթության և ինքնագիր (CV) գրելու մասին:

Մենք՝ մասնակիցներս, պարգևատրվեցինք վկայականներով, որն էլ հետագայում կփաստի մեր մասնակցությունն այս կարճաժամկետ, սակայն հետաքրքիր ու բովանդակալից ծրագրում:

Բաց գրադարան Վանաձորում

Լուսանկարը` Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը` Դայանա Ամիրխանյանի

Գրքասե՞ր ես, սիրում ես անվերջ կարդա՞լ, գրքեր նվիրել ու ի ցույց դնել մարդկանց, որ հենց այդ զարմանահրաշ գրքե՞րն են, որ մարդուն կորով ու ամրություն են տալիս ու մի մեծ միտք…..

Դե ուրեմն, արի Վանաձոր, կամ ինքդ փորձիր անել այն, ինչ արեցին մի շարք երիտասարդներ:

Մի փոքրիկ անկյուն, հենց Վանաձորի սրտում:

Մի փոքրիկ անկյուն, բայց մի մեծ գանձարան զմրուխտյա քաղաքում:

Վանաձորի պետական համալսարանի մի խումբ ուսանողների և «Ջինիշյան հիշատակի հիմնադրամի» ուսանողական ծրագրային թիմի նախաձեռնությամբ «Արցախ պուրակում» «Բաց գրադարանն» արդեն մեր աչքերի առջև է:

Ընտրման փուլն անցավ հաճելիորեն լարված, որին մասնակցում էին մի խումբ ուսանողներ իրենց ծրագրերով: Արդյունքում ժյուրիի կողմից հավանության արժանացան ընդամենը երկու ծրագիր, որոնք էլ երաշխավորվեցին ֆինանսավորման:

Լուսանկարը` Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը` Դայանա Ամիրխանյանի

Երկու ամիս տևած նախապատրաստական աշխատանքների արդյունքում ապրիլի 19-ին «Բաց գրադարան»-ն արդեն «Արցախ պուրակում» էր: Գրքերի հավաքման գործընթացն ընթացել է նախապատրաստական աշխատանքներին զուգահեռ: Տարածված հայտարարությունների արդյունքում մի շարք կամավորներ տրամադրել են բազմաթիվ գրքեր:

Ծրագրի ղեկավարը Վանաձորի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ուսանողուհի Շուշան Ներսիսյանն է:

Գրադարանն ունի օգտվելու կանոնակարգ, որի գլխավոր պայմանը գրադարանը երբեք դատարկ չթողնելն է: Յուրաքանչյուրն այնտեղից կարող է վերցնել կամ փոխանակել ցանկացած գիրք: Գրադարանը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու առկա գրականությանը, ընթերցելու այն մոտակա այգում կամ սրճարանում, վերադարձնելու գրադարանին կամ ցանկության դեպքում անվճար ձեռք բերելու այն՝ սեփական գրքերից որևէ մեկը նվիրելով գրադարանին:

Դե ինչ, գաղափարնեով լեցուն հասարակության մեջ, այլոց մնում է միայն աջակցել, և պահպանել այն, ինչ արդեն ստեղծվել է:

Լինել քաղաքացի

Լուսանկարը՝ Վահե Խաչիկյանի

Լուսանկարը՝ Վահե Խաչիկյանի

Ասում են՝ մեկ բան է ասել, որ դու քաղաքացի ես, մեկ այլ բան է՝ լսել դրա մասին: Լսելով այլոց խնդիրները, մենք ավելի հստակ ենք հասկանում, թե ինչպես և ինչ եղանակներով կարելի է լուծել որոշ խնդիրներ: Սակայն տեսնելով շատերի պայքարը հանուն ինչ-որ բանի, դա առավելապես մեզ զգոնացնում է և ստիպում ավելի պահանջատեր լինել:

Ահա և մայիսի 10-ին ՀԿ Կենտրոնը Վանաձոր ԻնֆոՏուն ծրագրի շրջանակներում կազմակերպեց հերթական ֆիլմի դիտումը։

Այս անգամ դիտեցինք «Լինել քաղաքացի» փաստավավերագրական ֆիլմը։

Մասնակից լինել քեզ վերաբերող որոշումների կայացմանը, նվաճել սեփական իրավունքները, ինքնակազմակերպվել, հաստատել սեփական տեսակետը` լինել քաղաքացի: Վերջին տարիներին գործող քաղաքացիական նախաձեռնությունները որակապես նոր տիպի հասարակություն են ձևավորում Հայաստանում: Ֆիլմը պատմում է իրականացված ակցիաներից մի քանիսի մասին, որոնք քաղաքացիների համառ պայքարից հետո հաջողությամբ են ավարտվել:

Ֆիլմը մասնավորապես պատմում է «Ժամանակավորապես անաշխատունակ անձանց իրավունքների պաշտպանության» (հղիների պայքար), «Բանակն իրականում» նախաձեռնության, «Պահպանենք Կինո «Մոսկվայի» ամառային դահլիճը», «Անհատ տաքսու վարորդների իրավունքներ», «Պահպանենք Թռչկանի ջրվեժը» և այլ քաղաքացիական նախաձեռնությունների պայքարի ու հաջողությունների մասին։

Քաղաքացին է, որ պարտավորված է լինել երկրի կարևոր մասնիկ ու առաջնորդ, պետք է սա ընդմիշտ հիշել ու «ղեկը» միշտ մեր ձեռքում պահել:

21-րդ՝ ոսկե երիտասարդության դարաշրջան

Բոլորիս հայտնի է, թե ինչու է 5-րդ դարը համարվում Ոսկե դար: Մենք բոլորս գիտենք, սակայն երբևէ մեզնից ոչ ոք ականատես ու ներկա չի եղել:

Իմ կարծիքով 5-րդ դարից բացի, մենք՝ հայերս, ունենք նաև 21-րդ դար՝ ոսկե դարը, որտեղ և՛ ներկա ենք, և՛ ականատես, և՛ մասնակից:

Անասելի զգացողություն է հեղափոխությունը, և այն էլ՝ հաջողված: Հայաստանն աշխարհին ապացուցեց, որ սուրն ու թուրը չեն որոշում այսօրն ու վաղը, դրանք ընդամենը ուժի գործոններ են, որոնք վայր դրվեցին՝ սիրո ու համերաշխության ոտքերի առաջ: Համայն աշխարհը թնդում էր, ինչպե՞ս… Ինչպե՞ս կարողացավ հայն առանց զոհի հեղափոխություն անել: Դարեր շարունակ բազմապիսի երկրներ արել են հեղափոխական քայլեր, բայց առանց արյուն չի եղել ոչինչ, կամ էլ տանջանքներից հետո անգամ՝ ամեն ինչ նույնն է մնացել:

Ուզում եմ ասել ու հպարտանալ, հպարտանալ ու էլի ասել… Քիչ են բառերը՝ բնութագրելու համար այն ամենը, ինչ տեղի ունեցավ գրեթե մեկ ամիս շարունակ:

Հայրենասիրությունս քառապատկվեց…

Երբ տեսնում ես ազգիդ ուրախությունը, ակամայից ոտքերդ ավելի ու ավելի են ամրանում հողիդ, ու այլևս չես ուզում զգալ օտարության «բույրը»: Երբ տեսնում ես աշխարհի հրճվանքն ու թշնամի կոչվող պետության երազանքը, ինչը կարդացել եմ սոցիալական ցանցերում՝ մեկնաբանություններում. «Բա մարդ հայի նման չլինե՞ր, մարդավարի ցույց աներ», «Մենք վախենում ենք, որ հայերն այսքան համախմբված են», «Դուք առանց զենք հեղափոխությո՞ւն եք անում», «Զարմանալի ազգ են հայերը, այնպես կուզեի պատմության մեջ եղած դեպքերը վերանայեին, ու բարեկամ՝ քույր ու եղբայր լինեինք հայերին»…

Ես այնքան ուրախ եմ, որ այլևս վերացավ վախի մթնոլորտը, երբ խոսեմ իրավունքից ոչ ոք չի ասելու. «Ո՞ւմ է պետք իրավունք կոչվածը», երբ խոսեմ ապագայից, մտքումս միայն. «Ի՞նչ անեմ երկրիս համար» արտահայտությունը կլինի….

Մինչ այս ամենը, ես պատրաստվում էի Վանաձորի երիտասարդների հետ քննարկում անել, վեր հանել խնդիրներ, խոսել մեր իրավունքներից ու պարտականություններից, և գործի դնելով մեր ողջ կարողությունը, ազդեցություն ունենալ քաղաքի կյանքի վրա: Ամեն ինչ պատրաստ էր, օրը՝ որոշված: Սակայն քննարկումը ձախողվեց համահայկական շարժման պատճառով, բայց… Սկիզբ դրվեց ամենակարևորին՝ մեր քայլին, հանուն մեր ապագայի, հանուն  այն Հայաստանի, որի մասին լսում էինք միայն երգերում ու բանաստեղծություններում, որի մասին երազում էինք փակ աչքերով, սակայն մեգի միջից արդեն մեզ ԲԱՐԵՎ-ում է։

Մեկ ամսվա ընթացքում Հայաստանը մեկ ընտանիք դարձավ: Ես արդեն ունեի իմ անկյունն ու այդ անկյուն կոչվող փողոցի անդամներին՝ ընկերներիս ու բազմաթիվ անծանոթների:

Այլևս չեմ ուզում լինի այն կարծրատիպը, թե Քո տունն ավարտվում է ինչ-որ դուռ փակել ու այդ վայրից հեռանալով, հիմա մեր տունն ավարտվում է Հայաստանի սահմաններից անդին:

Այս օրերին ինձ մի հարց էր տանջում. եթե հայը կարող է հազարավոր մարդկանցով մեկ մարդ դառնալ, ապա ինչո՞ւ, ինչո՞ւ է լինում շատ հաճախ այնպես, որ քաղաքացին քայլելիս արհամարհում է գրեթե ամեն ինչ, ու սրտացավ չի լինում այն ամենին, ինչ կատարվում է իր շուրջը: Այն մեկի համար, ով այդ պահին օգնության կարիք ունի:

Ամեն ինչ սկսվում է մեզնից ու մեր արած քայլերից: Ահա այս թավշյա, սիրո ու խաղաղության հեղափոխությունն էլ ապացույցն էր այն բանի, որ Հայաստանն ունի աննկարագրելի սերունդներ, ու հենց այս պահին իր երիտասարդությունը վայելող սերունդ: Մենք՝ 21-րդ դարի ոսկե երիտասարդությունն ենք: Ինչպես ժողովուրդը սիրում է ասել՝ մենք էլ մեր երեխաներին պատմելու բան կունենանք, մենք՝ հեղափոխական ու պայքարի ուժը մեր սրտում կրողներս:

 

Բոլորը լաց են լինում, բայց ուրախությունից…

Դե, իմ քաղաքն էլ՝ Վանաձորս, ինքնատիպ էր, ինչպես միշտ, իր «կարևոր», ու երբեք բացակա չստացող մռայլ, բայց սիրով, անձրևոտ՝ արևի շնչով, «դբա լավը» գնացող եղանակներով:

Հա, մոռացա ասել, վանաձորյան ոչ մի անձրև դեմ չի եղել այս շարժմանը, ուղղակի դա մեզ համար արդեն դարձել է խորհրդանիշ:

Մենք ուրիշ ենք, մեր մեջ սեր ու կյանք է, խաղաղություն ու բարություն: Սիրում եմ հայ ազգս: Պաշտում եմ հողս, ու հարգանքի խոսք եմ հղում  այն մարդկանց, որոնց շնորհիվ ոտքի ելավ մի ամբողջ ազգ: Մենք Հայաստանի Հանրապետության ՀՊԱՐՏ ՔԱՂԱՔԱՑԻ ԵՆՔ…

«Բյուրեղապակե մարդը» մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել

Լուսանկարը՝ Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը՝  Արմինե Դանիելյանի

Միշտ երազել եմ ապրել այն քաղաքում, որտեղ մարդկանց բազմություն տեսնելիս՝ ոչ ոք չի մտածի, թե ինչ-որ վատ բան է պատահել: Միշտ երազել եմ լինել մի քաղաքում, որտեղ կտիրի արվեստանման ջերմություն, որտեղ կծնվեն նոր գրքեր, որոնց մեջ տեղ գտած ցանկացած բառ ու տառ իր մեջ կունենա խորը իմաստ, որը կունենա մեծ կարևորություն: Ծննդավայրս՝ Վանաձորը, ենթադրում եմ, որ իր մեջ ունի գերբնական ուժ: Այսքան տաղանդավոր, շնորհաշատ մարդիկ ինչպե՞ս կարող են ապրել միևնույն քաղաքում՝ ջերմ ու բարի մթնոլորտում:

Լուսանկարը՝ Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը՝  Արմինե Դանիելյանի

 

Ահա և կրկին գրքի շնորհանդես: Վանաձորում՝ Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի ճեմասրահում, նշվում էր գրող, արտիստ Էլֆիք Զոհրաբյանի բազմաթիվ մրցանակների արժանացած հեքիաթների՝ «Բյուրեղապակե մարդը» գրքի շնորհանդեսը: Ներկա էին Գուգարաց թեմի առաջնորդ Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանը, փոխմարզպետ Տիգրան Բադոյանը, ավագանու անդամներ, մտավորական-արվեստագետներ, գրքասեր հյուրեր Երևանից և Գյումրիից: Միջոցառումը վարում էր «Ֆորտունա» հեռուստաընկերության լրատվական ծառայության ղեկավար Սարգիս Գոքորյանը: Կենդանի կատարմամբ հանդես եկան Կոմիտասի անվան արվեստի դպրոցի ուսանողները, ինչպես նաև Էլֆիք Զոհրաբյանի ղեկավարած դրամատիկական ստուդիայի սաները՝ ներկայացնելով մեկ դրվագ հենց «Բյուրեղապակե մարդը» հեքիաթից: Ըստ գրականագետ, դոցենտ Գայանե Մալումյանի՝ Էլֆիք Զոհրաբյանը հանճարեղ լուծում է տվել հենց «Բյուրեղապակե մարդը» հեքիաթին, ստեղծել է բավականին հետաքրքիր ժամանակակից հեքիաթներ: Վանաձորի պետական համալսարանի մագիստրանտ Կարեն Մանուչարյանը նշեց, որ այս հեքիաթները նորույթ են հայ հեքիաթագրության մեջ։ Բանաստեղծ-թարգմանիչ Խորեն Գասպարյանն ասաց, որ լավ գրել կարողացող երիտասարդները պետք է շարունակեն արժեքավոր գործեր ստեղծել: Թե՛ Երևանում, թե՛ Վանաձորում մեծ արձագանք է առաջացրել հեքիաթների այս գիրքը և արագորեն սպառվում է գրախանութներից: Գիրքը նախատեսված է 7-107 տարեկանների համար: Ներկաները, հիացմունքի խոսքեր ասելիս, բառեր չէին գտնում նկարագրելու Լոռվա զավակ Էլֆիք Զոհրաբյանին ու նրա կատարած գրականանվեր աշխատանքը: Մտածենք այնպես, իբր ամենքս էլ մի մի «բյուրեղապակե» մարդ ենք՝ զգայուն սրտով, և շնորհակալ լինենք այն մարդկանց, որոնց շնորհիվ արվեստն ու գրականությունը չեն մահանում:

dayana amirkhanyan

Ես՝ 17-ամյա 17.am-ցի

Ամեն տարի յուրովի գալիս ու գնում է: Կամա թե ակամա մենք ենթարկվում ենք տարվա ընթացքում կատարվող դեպքերին ու իրադարձություններին:

Թվում է, թե դա այդպես էլ պետք է լիներ:

Այնուամենայնիվ, մենք երբևէ ինքներս մեզ հարց տվե՞լ ենք. «Եթե մի փոքր մտածեմ այլ կերպ», «Իսկ մի՞թե ես չեմ անելու այն ամենը, ինչի մասին երազում եմ», «I have a dream- Մարտին Լյութեր Քինգի խոսքերը մի՞թե ես նույնպես չեմ կարող ասել ու կոչ անել աշխարհին»:

Հավանաբար, այո՛:

Ես կարող եմ անել այն, ինչ միայն մտքումս է:

Ես երիտասարդ եմ, սակայն չեմ զգում երիտասարդ լինելու քաղցրությունն առայժմ: Միգուցե մի քանի սերունդ առաջ ավելի գեղեցի՞կ էր երիտասարդ լինելը:

Ես երիտասարդ եմ…. 17-ամյա 17.am-ցի:

Սիրում եմ այն ամենը, ինչ անում եմ: Սակայն ուզում եմ անել ավելին:

Հասարակության անդամ երիտասարդներն ավելի շատ ասելիք ու անելիք ունեն:

Դե ինչ, չհամախմբվե՞նք:

17.am-ն էլ հնարավորությունների մի մեծ աշխարհ է, հնարավորություն ազատ կարծիք արտահայտելու ու ներգրավված լինելու հասարակության մեջ…. Պետք է ամեն բան օգտագործել, որը շատերս չենք անում…

Եկեք մի փոքր այլ կերպ մտածենք…. Եթե մեզնից ոչ ոք չմտածի այնպես, որ իր դերը շատ փոքր է հասարակության մեջ, և մեկ անձը չի կարող անել կամ փոխել ոչինչ, ապա այդ ժամանակ մենք կունենանք ամուր և ուժեղ հասարակություն, որի գլուխ կանգնած կլինի ոչ թե կառավարությունը, այլ երիտասարդությունը:

Երիտասարդությունը կյանքի ամենակարևոր ու հետաքրքիր  ժամանակաշրջանն է:

Հայաստանում մենք ուզում ենք անել ամեն բան, որպեսզի մեր օրն անցնի ոչ միայն դասերով ու հավելյալ պարապմունքներով, այլ որևէ հետաքրքիր իրադարձությամբ: Կարելի է օրինակ բերել՝ քաղաքի, գյուղի, ինչ-որ բնակավայրի, որտեղ մենք ապրում ենք, որևէ խնդրի լուծումը: Նախքան խնդրի լուծմանը սպասելը, փոխարենը, մենք՝ երիտասարդներս, պետք է փորձենք ինքներս լուծման ճանապարհներ գտնել:

Ես՝ Վանաձոր քաղաքի երիտասարդս, տեսնում եմ, որ իմ քաղաքում շատերը փորձում են անել ամեն ինչ, իսկ մյուս մասը՝ չի անում ոչինչ, և բացի դա փորձում է «ձուլվել» կարծրատիպերով ու խանգարել մյուսներին:

Այստեղ՝ իմ քաղաքում, երիտասարդներն ունեն շատ մեծ դեր:

Շատերը դժգոհում են. «Ես չեմ կարող, ես ի զորու չեմ, դա իմ իրավունքը չէ, դա իմ պարտականությունը չէ….»: Այս շարքը կարելի է դեռ էլի ու էլի շարունակել: Սակայն պետք չէ ասել չեմ կարող՝ առանց փորձելու, և ասել պարտականությունս չէ՝ առանց իրավունքն իմանալու:

Ուղղակի հարկ է չվախենալ ու չխուսափել:

Մենք՝ երիտասարդներս ենք վաղվա ուժը: Մենք ենք լինելու այն անձիք, ովքեր իրենց ուսերին կրելու են ողջ երկիրը:

Մենք երիտասարդ ենք, իսկ երիտասարդ լինել, իմ կարծիքով, նշանակում է ունենալ կյանքի նպատակակետ ու «կանաչ կետ», որով շարժվելիս մենք կգործենք րոպեի համար, սակայն վստահ լինելով, որ դա մնայուն է լինելու անգամ  մեկ ժամ հետո…

Դե ինչ, եկեք այս պահից սկսած մտածենք գաղափարներ, և դրանք իրագործելու ճանապարհ գտնենք:

 

ԽՄԲԱԳՐՈՒԹՅԱՆ ԿՈՂՄԻՑ.  Հուսանք, որ սա հերթական կոչ-հորդորը չէ: Կսպասենք քո վերափոխմանն ու կոչ-հորդորներից գործի անցնելու մասին նյութերին:

Որքա՞ն ծաղիկ է վառել գարունը

Վանաձորի Շարա Տալյանի անվան համար 2 երաժշտական դպրոցում խառնվել էր գարունը գարնանային տոներին ու նրբանոտա երաժշտությանը:

Նորաթուխ երաժշտասերներն իրենց առաջին քայլերը կատարեցին ու ներկայացան հանդիսատեսին՝ իրենց գեղեցիկ երաժշտական կատարումներով: Ծնողներն ու ուսուցիչները հուզվում էին՝ տեսնելով իրենց երեխաներին: Ամեն ինչ ընթանում էր կատարյալ ու գեղեցիկ:

Ես նույն երաժշտական դպրոցի շրջանավարտն եմ և մեծ պարտավորություն զգացի այն ժամանակ, երբ զանգահարեցին ու ասացին, որ ես նույնպես պետք է ներկա լինեմ ու իմ մասնակցությունն ունենամ այդ միջոցառմանը:

Այնքան հաճելի է, երբ քեզ չեն մոռանում, անգամ երեք տարի անց:

Երբ մի խարտյաշ աղջնակ, քանոնը՝ ծանր ու մեծ երաժշտական գործիքը, ձեռքերի մեջ հազիվ պահելով, բեմ բարձացավ, մի պահ իմ առաջին երաժշտական քայլերը հիշեցի։

Համերգի վերջում դպրոցի տնօրեն Անահիտ Խանզադյանը նույնպես շնորհավորանքի խոսքեր ուղղեց մայրության, գեղեցկության տոների կապակցությամբ և Լոռու մարզի մարզպետ Արթուր Նալբանդյանի կողմից տրված շնորհավորագրերը, որոնք դպրոցի սաները ստացել էին «Պետական աջակցություն մշակութային միջոցառումներին» ծրագրի շրջանակներում «Պատանի երաժիշտ կատարողների» Լոռու մարզային փառատոնին լավագույնս ներկայանալու համար, հանձնեց տաղանդաշատ աշակերտներին:

Գարունը, իսկապես, նոր կյանք է վառել։ Թող բարի լինի գարունը բոլորիս։