Մշակույթ խորագրի արխիվներ

sona sargsyan

Մշակույթի խոնարհ ծառան

Նույնը մնացիր դու ամբողջ կյանքում,
Նույն պարզ ու շիտակ լոռեցի տղան…

Ապրիլի 10-ին Հայաստանի գրողների միության մեծ դահլիճում տեղի ունցավ հայ բանաստեղծ, արձակագիր Լիպարիտ Սարգսյանի ծննդյան 80-ամյակին նվիրված գրական հանդիսությունը, որին ներկա էին սիրելի բանաստեղծի հարազատները, ընկերները, մարդիկ, ովքեր ծանոթ էին բանաստեղծի անցած ճանապարհին:

Հայաստանի գրողների միության նախագահ, բանաստեղծ Էդուարդ Միլիտոնյանն իր խոսքը սկսեց այսպես. «Բարև ձեզ, սիրելի մեծեր և փոքրեր, ինչո՞ւ ասացի՝ մեծեր և փոքրեր, որովհետև Լիպարիտ Սարգսյանն ինքն իր գրական ժանրի կեցվածքով, կերպարով համ մեծ է, համ փոքր, գրում է և՛ մեծերի, և՛ փոքրերի համար»:

Պարոն Միլիտոնյանը վարպետին հանձնեց «Լոռվա ձոր» հայրենակցական միության և Հայաստանի գրողների միության համատեղ ուժերով վերականգնված Հովհաննես Թումանյանի անվան մրցանակը և ՀԳՄ կողմից երկու գրիչ՝ մեկը՝ արձակ, մյուսը պոեզիա գրելու համար, իսկ երբ երկուսը խառնվում են, ստացվում են մանկական բանաստեղծությունները:

Ավ. Իսահակյանի անվան կենտրոնական գրադարանի տնօրեն Հասմիկ Կարապետյանը Լիպարիտ Սարգսյանին կոչեց «մշակույթի խոնարհ ծառա»:

Յուրաքանչյուրը յուրովի ներկայացրեց բանաստեղծի մեծ աշխատանքը, Լիպարիտ Սարգսյանին համեմատեցին Հովհաննես Թումանյանի հետ` ասելով, որ նրա գրիչը կարծես թումանյանական լինի:

Իսկ «Զատիկ» մանկատան երգչախմբի շնորհաշատ սաները կատարեցին Լիպարիտ Սարգսյանի արդեն երգ դարձած բանաստեղծությունները, ինչով նոր երանգ տվեցին հանդիսությանը:

Ցերեկույթը կազմակերպվել էր Հայաստանի գրողների միության, ՀՀ մշակույթի նախարարության և Ավ. Իսահակյանի անվան կենտրոնական գրադարանի ջանքերով:

Մշակույթի նախարարը Լոռու մարզում էր

Լուսանկարը՝ Սեդա Մխիթարյանի

Լուսանկարը՝ Սեդա Մխիթարյանի

Մարտի 29-ին Վանաձորի երիտասարդները հանդիպեցին  ՀՀ մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանի հետ։ Հանդիպումը կազմակերպվել էր Լոռու զարգացման կենտրոնի «Բանավեճ, քննարկում, փոփոխություն» ծրագրի շրջանակներում` բանավեճի ակումբի անդամների նախաձեռնությամբ։

Նախարարի առաջարկությամբ հանդիպումն ավելի շատ ուներ հարցուպատասխանի ձևաչափ։

Երիտասարդները նախարարին հարցեր ուղղեցին մշակույթի ամենատարբեր ոլորտների վերաբերյալ։

Հարցերի գերակշիռ մասը մարզերում մշակութային կյանքի ակտիվացման մասին էր։

Արմեն Ամիրյանը նշեց, որ վերջին շրջանում հսկայական աշխատանք է տարվել պատմամշակութային հուշարձանների նորոգման և պահպանման համար։ Նա նշեց, որ այդպիսի լայնածավալ աշխատանք կատարվել է նաև Լոռիում` Օձուն համայնքում։

Նախարարը անդրադարձավ նաև հայաստանյան կինոարտադրությանը և հեռուստաեթերին։ Նրա խոսքով հեռուստատեսությունը, թատրոնը պիտի բավարարեն հանրության պահանջարկը և ավելացրեց, որ հեռուստաեթերը պետք է տա այն առաջարկը, որը հանրության համար կդառնա պահանջարկ։

Մշակույթի զարգացման գործում կարևորելով երիտասարդների դերը, նախարարը նշեց, որ իրենք պատրաստ են քննարկելու ցանկացած առաջարկ։ Հանդիպման ընթացքում երիտասարդները հանդես եկան մի շարք առաջարկություններով, որոնք նախարարը խոստացավ ընթացք տալ։

Արմեն Ամիրյանի խոսքով մարզերում մշակութային կյանքի ակտիվացումը շատ կարևոր է, քանի որ հենց մարզերում, ժողովրդի մեջ են իրական տաղանդները, և պետք է նրանց բացահայտել։

Տիկնիկային թատերԱմիս Գավառի «Փոքրիկ Իշխան» սոցիալական կենտրոնում

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

«Տիկնիկային թատերԱմիս». առաջին հայացքից հետաքրքիր հնչողություն ունեցող այս միջոցառումն իրականացվեց «Հայկական Կարիտաս» բարեսիրական հասարակական կազմակերպության Գավառի «Փոքրիկ Իշխան» սոցիալական կենտրոնի կողմից: Մեկ ամիս շարունակ կենտրոնի տիկնիկավարության խումբը Գավառ քաղաքում հանդես եկավ ինտերակտիվ ներկայացմամբ` խաղացանկում ընդգրկելով Սուրբ Հարության տոնին նվիրված ներկայացում և բոլոր ժամանակներում սիրված «Կարմիր գլխարկը» հեքիաթը: Կենտրոնի սաները հյուրընկալվեցին և բարեգործական ներկայացումներով հանդես եկան Ավ. Իսահակյանի անվան թիվ 4 հիմնական դպրոցում, Կարմիրգյուղ գյուղի թիվ 1 դպրոցում, «Luna» պարային համույթում, Գավառի պետական համալսարանում, Գավառի պետական գյուղատնտեսական քոլեջում, ուսուցողական կենտրոնում, մանկապատանեկան ստեղծագործական կենտրոնում, թիվ 3 մանկապարտեզում և, իհարկե, «Փոքրիկ Իշխան» սոցիալական կենտրոնում: Ցուցադրվեցին նաև սաների պատրաստած խամաճիկները, Սուրբ Զատկի տոնին վերաբերող խորհրդանիշներ, տոնական զարդարանքներ, հուշանվերներ և բացիկներ:

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Նախաձեռնության մասնակիցները աջակցեցին «Փոքրիկ իշխան» կենտրոնին՝ նվիրաբերելով 100 դրամ մուտքավճար, որն ուղղվելու է ծրագրի հետագա իրականացմանը: Հանդիսատեսը տեսավ, թե ինչպես է տիկնիկավարը խամաճիկների միջոցով կարողանում արտահայտել իր պատկերացումները, զգացմունքները և երազանքները:

Գավառի «Փոքրիկ Իշխան» սոցիալական կենտրոնի համակարգող Սոնա Խաչիկյանն ամփոփելով միջոցառումը նշեց.

-Կենտրոնը բազմիցս հանդես է եկել տիկնիկային ներկայացումներով, սակայն առաջին անգամն էր, որ նախաձեռնությունը բարեգործական բնույթ ունեցավ: Միջոցառման արդյունքում կուտակված գումարը ուղղվելու է «Փոքրիկ Իշխան» կենտրոնի սաների համար մշակութային էքսկուրսիայի կազմակերպմանը մայրաքաղաքում:

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Խորին շնորհակալություն եմ հայտնում բոլոր մասնակից կառույցներին, շնորհավորում եմ խմբավար Նաիրա Ղազազյանին և տիկնիկավարներին՝ ձեռք բերած հաջողության համար: Հատկանշական է այն, որ համայնքի երեխաներն ու երիտասարդները իրենց մասնակցությամբ ու նվիրատվությամբ աջակցեցին իրենց հասակակիցներին:

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Ես` Լյուսի Կարապետյանս, հանդիսանում եմ Գավառի «Փոքրիկ Իշխան» սոցիալական կենտրոնի կամավոր և օգնում եմ տիկնիկային խմբին բեմադրություններ կազմակերպելիս: Սա մի յուրօրինակ աշխարh է ինչպես ինձ համար, այնպես էլ խմբի սաների համար: Կուզենամ նշել, որ այս ոլորտում հմտություններ եմ ձեռք բերել` հաճախելով Գեղարքունյաց թեմի Գավառի համայնքային կրթական կենտրոն:

Միջոցառման մասին խոսելիս հնարավոր չէ չանդրադառնալ պատանի տիկնիկավարներին, ովքեր այնքան մեծ ակնկալիքներով, խանդավառությամբ և պատրաստակամությամբ կատարեցին իրենց աշխատանքը և քաղաքի երեխաների առօրյան դարձրին գունեղ ու հետաքրքիր:

Տիկնիկավար Վահագն Աղեկյանը, ով Սուրբ Հարության տոնին նվիրված ներկայացման մեջ կերտում էր գլխավոր դերը, նշում է, որ նախկինում խաղացել է շատ պիեսներում, սակայն այս պիեսի տպավորությունները շատ ավելի ոգեշնչող էին և ուսուցանող, քանի որ և´ դերակատարը, և´ հանդիսատեսը առավել տեղեկացան Սուրբ Հարության խորհրդի մասին, այն մասին, որ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը շատ հրաշքներ գործեց, փրկեց մարդկանց, խաչվեց մարդկանց կողմից և հարություն առավ:

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Լուսանկարը՝ Լյուսի Կարապետյանի

Տիկնիկավար Ելենա Խաչատրյանը երեք տարի է, ինչ հաճախում է տիկնիկային խումբ և ունի մեծ հաջողություններ: Նրա կարծիքով հանդիսատեսի ամեն մի ժպիտը փաստում է իր ու իր ընկերների լավ խաղի մասին:

Իսկ Արաքսյա Տոնոյանը նշում է, որ նախաձեռնությունը հետաքրքիր էր, և յուրաքանչյուր կառույցում հանդիսատեսն իրենց դիմավորել է ծափերով, ժպիտով ու ոգեշնչող խոսքերով:

Տիկնիկավարներ Սևակ Ժամհարյանը, Անի Տոնոյանը, Պապին Մնացականյանը և Տիգրան Մովսիսյանը կիսում են իրենց ընկերների մտքերն ու տպավորությունները:

Մեր տիկնիկային խումբն արդեն իսկ ճանաչված ու սիրված է համայնքում և շարունակելու է ջանասիրաբար աշխատել առավել հմտանալու և հաջողություններ ձեռք բերելու համար:

«Բյուրեղապակե մարդը» մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել

Լուսանկարը՝ Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը՝  Արմինե Դանիելյանի

Միշտ երազել եմ ապրել այն քաղաքում, որտեղ մարդկանց բազմություն տեսնելիս՝ ոչ ոք չի մտածի, թե ինչ-որ վատ բան է պատահել: Միշտ երազել եմ լինել մի քաղաքում, որտեղ կտիրի արվեստանման ջերմություն, որտեղ կծնվեն նոր գրքեր, որոնց մեջ տեղ գտած ցանկացած բառ ու տառ իր մեջ կունենա խորը իմաստ, որը կունենա մեծ կարևորություն: Ծննդավայրս՝ Վանաձորը, ենթադրում եմ, որ իր մեջ ունի գերբնական ուժ: Այսքան տաղանդավոր, շնորհաշատ մարդիկ ինչպե՞ս կարող են ապրել միևնույն քաղաքում՝ ջերմ ու բարի մթնոլորտում:

Լուսանկարը՝ Դայանա Ամիրխանյանի

Լուսանկարը՝  Արմինե Դանիելյանի

 

Ահա և կրկին գրքի շնորհանդես: Վանաձորում՝ Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի ճեմասրահում, նշվում էր գրող, արտիստ Էլֆիք Զոհրաբյանի բազմաթիվ մրցանակների արժանացած հեքիաթների՝ «Բյուրեղապակե մարդը» գրքի շնորհանդեսը: Ներկա էին Գուգարաց թեմի առաջնորդ Սեպուհ արքեպիսկոպոս Չուլջյանը, փոխմարզպետ Տիգրան Բադոյանը, ավագանու անդամներ, մտավորական-արվեստագետներ, գրքասեր հյուրեր Երևանից և Գյումրիից: Միջոցառումը վարում էր «Ֆորտունա» հեռուստաընկերության լրատվական ծառայության ղեկավար Սարգիս Գոքորյանը: Կենդանի կատարմամբ հանդես եկան Կոմիտասի անվան արվեստի դպրոցի ուսանողները, ինչպես նաև Էլֆիք Զոհրաբյանի ղեկավարած դրամատիկական ստուդիայի սաները՝ ներկայացնելով մեկ դրվագ հենց «Բյուրեղապակե մարդը» հեքիաթից: Ըստ գրականագետ, դոցենտ Գայանե Մալումյանի՝ Էլֆիք Զոհրաբյանը հանճարեղ լուծում է տվել հենց «Բյուրեղապակե մարդը» հեքիաթին, ստեղծել է բավականին հետաքրքիր ժամանակակից հեքիաթներ: Վանաձորի պետական համալսարանի մագիստրանտ Կարեն Մանուչարյանը նշեց, որ այս հեքիաթները նորույթ են հայ հեքիաթագրության մեջ։ Բանաստեղծ-թարգմանիչ Խորեն Գասպարյանն ասաց, որ լավ գրել կարողացող երիտասարդները պետք է շարունակեն արժեքավոր գործեր ստեղծել: Թե՛ Երևանում, թե՛ Վանաձորում մեծ արձագանք է առաջացրել հեքիաթների այս գիրքը և արագորեն սպառվում է գրախանութներից: Գիրքը նախատեսված է 7-107 տարեկանների համար: Ներկաները, հիացմունքի խոսքեր ասելիս, բառեր չէին գտնում նկարագրելու Լոռվա զավակ Էլֆիք Զոհրաբյանին ու նրա կատարած գրականանվեր աշխատանքը: Մտածենք այնպես, իբր ամենքս էլ մի մի «բյուրեղապակե» մարդ ենք՝ զգայուն սրտով, և շնորհակալ լինենք այն մարդկանց, որոնց շնորհիվ արվեստն ու գրականությունը չեն մահանում:

Արհեստ և արվեստ

Լուսանկարը՝ Թամարա Ավագյանի

Լուսանկարը՝ Թամարա Ավագյանի

Մարտի 17-ին Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի պետական քոլեջում տեղի ունեցավ «Արհեստ և արվեստ» խորագրով ցուցահանդես, որին մասնակցում էին պատանիներ Հայաստանի 17 ուսումնարաններից, տարբեր մարզերից ու քաղաքներից` Գյումրիից, Վանաձորից, Երևանից։ Միջոցառման ընթացքում երգիծական ներկայացմամբ հանդես եկան Գյումրի քաղաքի արվեստի քոլեջի սաները, ներկայացվեցին նաև երգեր, երաժշտական համարներ:

Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի պետական քոլեջի տնօրեն տիկին Մնացականյանը իր խոսքը հղեց ներկաներին.

-Միջին մասնագիտական և արհեստագործական կրթությունը Հայաստանում ունի դարերի պատմություն: Դեռևս 4-րդ դարում Հայաստանի հնագույն մայրաքաղաք Դվինում զարգացած էին արվեստի տարբեր ճյուղերը՝ գորգագործություն, խեցեգործություն, ապակու արտադրություն։ Արվեստը ծնվել է մարդու հետ և կմեռնի մարդու հետ։ Այս ցուցահանդեսով մենք ցանկանում ենք բարձրացնել, արժևորել միջին մասնագիտական կրթությունը, այն իսկապես մեծ դեր է խաղում երկրի զարգացման հարցում։

Լուսանկարը՝ Թամարա Ավագյանի

Լուսանկարը՝ Թամարա Ավագյանի

Միջոցառմանը ներկա էր նաև Հայատանի Հանրապետության կրթության և գիտության նախարարության մասնագիտական և արհեստագործական կրթական հաստատություններով զբաղվող վարչության պետ Ա. Աղբալյանը, նա իր ողջույնի խոսքը հղեց բոլորին, շնորհավորեց քոլեջների սաներին։
-Գյումրու 4-րդ արհեստագործական ուսումնարանում ուսանում են մի քանի մասնագիտություններ` փայտի գեղարվեստական փորագրում, խոհարարություն, համակարգչային օպերատորություն։ Միջոցառումը շատ լավ բնութ ունի. երեխաները հնարավորություն ունեն տեսնելու, համեմատելու և ավելի զարգանալու,- նշում է արհեստագործական ուսումնարանի ներկայացուցիչը:

Կին, արվեստ, տոն

Լուսանկարը՝ Նարինե ԳեւորգյանիԱրարչագործության հրաշքը Աստծո մենաշնորհն է: Բայց Աստված այնքան սիրեց մարդուն, որ նրան ևս տվեց ստեղծելու, արարելու շնորհը։

Հովհաննես Շարամբեյանի անվան  Ժողովրդական արվեստի կենտրոնում գարնանամուտի մեկնարկը տրվեց մարտի 3-ին «Կին, արվեստ, տոն» խորագրով ժողովրդական վարպետների ցուցահանդեսով:

Լուսանկարը՝ Նարինե Գեւորգյանի

Լուսանկարը՝ Նարինե Գեւորգյանի

Արվեստի գործեր ստեղծում են բոլորը, սակայն կնոջ ստեղծածը աչքի է ընկնում իր նրբագեղությամբ, կնոջը հատուկ բծախնդրությամբ և խորաթափանցությամբ։

Ներկայացված ցուցահանդեսը իր մեջ ներառում է դեկորատիվ-կիրառական արվեստի, խեցեգործության, կարպետագործության, ասեղնագործության, արծաթագործության նմուշներ, հուշանվերներ` նախատեսված կանանց համար։

Լուսանկարը՝ Նարինե Գեւորգյանի

Լուսանկարը՝ Նարինե Գեւորգյանի

Ցուցահանդեսի մասնակիցներից Նարինե Գևորգյանը մեկ տարի է, ինչ ժողովրդական վարպետի կոչում է ստացել և արդեն ունեցել է վեց ցուցահանդես։ «Ես անում եմ այն, ինչ-որ չկա, գոյություն չունի։ Եթե գոյություն ունի, դա ինձ արդեն չի հետաքրքրում»։

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Գաղտնիք չէ, որ երաժշտությունը կարող է ոգեշնչել մարդուն, արարելու ոգի տալ։ Եվ  ես տեսա կակաչներով կոլաժ, որը ստեղծելիս հեղինակը ոգեշնչվել է «Կարմիր ծաղիկ մը գարունի» երգից:

Նարինեն առաջիկայում ծրագրում է ևս մեկ անհատական ցուցահանդես, որտեղ ընդգրկված կլինեն բոլորովին նոր աշխատանքներ։

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Ցուցահանդեսը գործելու է մինչև մարտի 11-ը: Ի դեպ, կարող եք նաև ձեռք բերել ձեզ դուր եկած աշխատանքները, քանի որ սա ցուցահանդես-վաճառք է:

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Լուսանկարը՝ Հեղինե Ենոքյանի

Ցուցադրված էին նաև նկարչուհիներ Սիրանուշ  Բաղրամյանի, Ալվինա Աբելյանի, խեցեգործ Ժասմենա Տեր-Մանուկյանի, կարպետագործ Սոնա Մակարյանի, Լալա Մնեյանի և Մարալ Շիօղմելյան- Բերբերյանի ձեռագործ աշխատանքները, ինչպես նաև Անահիտ Գրիգորյանի կաշվե զարդերի հավաքածուն:

Անցորդը

Մարտի 1-ին կկայանա պոետ, երգահան Վախթանգ Հարությունյանի մենահամերգը և թվով յոթերորդ, «Հարազատ ստվերներ» ձայնասկավառակի շնորհանդեսը: 

Ամեն ուրբաթ երեկոյան Թումանյան փողոցի գողտրիկ անկյուններից մեկում մեկ տանիքի տակ հավաքվում են տարբեր տարիքի, մասնագիտության և մտածողության տեր մարդիկ՝ ունկնդրելու բարդերին՝ երգող պոետներին: Այն ինձ համար էլ է դարձել հարազատ մի վայր: Ես արդեն հինգ տարի է, ինչ այդ ունկնդիրների շարքերում եմ: Բարդ երաժշտության հետ իմ ծանոթությունը կայացավ  Բարդերի ակումբի հիմնադիր Վախթանգ Հարությունյանի շնորհիվ, ում հետ հարցազրույցը սկսվեց հետաքրքիր հարց ու պատասխանով:

-Ո՞վ է Վախթանգ Հարությունյանը:

-Անցորդ:

-Ի՞նչն է մղում ձեզ ստեղծագործելու, կամ ի՞նչը կարող է ներշնչանքի աղբյուր դառնալ:

-Առաջինը զարմանալու հնարավորություն ունենալը, երկրորդը՝ ինձանից դուրս մղելու զգացողությունը:

-Ի՞նչ է նշանակում բարդ:

-Դա անգլիական բառ է: Բարդեր, մենեստրելներ, երգող պոետներ, աշուղներ, գուսաններ, բոլորը նույն երգող պոետի տարբեր տեսակի դրսևորումներ են: Ծագումնաբանության մեջ եկել է Անգլիայից, հետո ամրապնվել է ռուսական իրականության մեջ, հետո նոր կիրառական է դարձել մեզ մոտ: Շատ հաճախ ասում են հեղինակ-կատարղներ, երգող պոետներ:

-Նպատակ ունե՞ք արդյոք Ձեր արվեստով ինչ-որ բան փոխելու:

-Եթե արվեստը, առհասարակ, չունենա այդ առաքելությունը, արդեն իմաստ չունի: Հետևաբար, եթե այդպիսի անուն կարելի է տալ ինչ-որ մի բանի` արվեստ, ապա ինքը պիտի փոփոխություն մտցնի, իսկ իմ պարագայում, եթե ես ինչ-որ բան փորձում եմ, առաջին հերթին ինձ համար:

-Որքանո՞վ է Ձեզ համար կարևոր, թե ով է Ձեր ունկնդիրը:

-Շատ կարևոր է: Ես հայացքներ եմ որսում, տեսնում, թե ինչքանով է հասկացված այն ամենը, ինչը որ ասում եմ: Կարող եմ գտնել ամբողջ դահլիճում մեկ հոգու, որի հայացքը խաչեմ և ամբողջ համերգը նվիրեմ նրան:

-Դուք նաև հանդիսանում եք «Հուսո առագաստ» հեղինակային երգի միջազգային փառատոնի հիմնադիրը: Ի՞նչ պայմանով եք առաջնորդվում փառատոնի նախնական փուլի մասնակիցներին ընտրելիս:

-Ամեն ինչ սկսվում է նրանից, որ բանաստեղծությունը գոնե պիտի ունենա բանաստեղծական հիմք: Երիտասարդի պարագայում միգուցե այդ նիշը մի քիչ ցածր է դրվում, բայց սերմի մակարդակը այնուամենայնիվ պահպանվում է: Բանաստեղծական կալորիայի քանակը չպիտի լինի զրո և մինուս, գոնե զրոյից մի քիչ բարձր: Իսկ ինչքան ավելի բարձր, այնքան լավ: Ոչ մեկը չի ակնկալում, որ 18-ից 25 տարեկան երիտասարդը պիտի գրի խորը փիլիսոփայություն, բայց գոնե պիտի գիտակցական չափաբաժինը և բանաստեղծական ձիրքը առկա լինեն, որը խոսում է տաղանդի սերմնային վիճակի մասին:

-Ի՞նչ խորհուրդ կտաք արվեստի այս ուղին ընտրած երիտասարդներին:

-Ես առհասարակ կարծում եմ, որ 20-25 տարեկան երիտասարդներին որպես հեղինակ-կատարող կարող ենք կոչել, բայց բարդ դեռևս ոչ: Ինքը կարող է սկսել է ստեղծագործել, բայց բարդ կոչելու համար պիտի անցնի որոշակի ապրումների միջով, պիտի առաջին հերթին ծառայելու գաղափարին հանգի, իսկ երիտասարդը հիմնականում փորձում է ծառայեցնել: Այդ աստիճանը անցնելուց հետո նա պիտի կարողանա իր ներսում հաղթահարել իր հպարտության շատ կարևոր տարրեր, հետո նոր միգուցե ինչ-որ բան սկսվի ստացվել:

dayana amirkhanyan

Երիտասարդ գրողի շնորհանդեսը

Ասում են, երբ մարդը կարողանում է առանց խոսելու բառեր ասել, առանց ձայնի մեծ աղմուկ բարձրացնել, դա նշանակում է, որ նա արդեն բանաստեղծ է։

2018 թվականի փետրվարի 9-ին Սարգիս Գոքորյանի գրքի շնորհանդեսն էր։ Նա կշարունակի իր ստեղծագործական ուղին ավելի ոգեշնչված, հետաքրքիր գաղափարներով ու մտքերով։

Լոռու մարզ, քաղաք Ստեփանավան. ահա և այստեղ էլ նա ծնվել ու մեծացել է՝ ստանալով հայրենի բնության ուժն ու ոգին:

Սարգիս Գոքորյան՝ հեռուստամեկնաբան, լրագրող, երիտասարդ ստեղծագործող: Այ թե Թումանյանն ու իր գրականագետ ու բանաստեղծ ընկերները տեսնեին այս նոր սերնդի տաղանդավոր երիտասարդներին:

Սարգիսը, սկսած 2010 թվականից, ստեղծագործում է արձակ ժանրում:

Նրա աշխատանքներից «Չորս կյանք» գիրքը լույս է տեսել 2017 թվականին: Ահա և 2018 թվականի փետրվարյան օրերից մեկն էլ Սարգիսինն է։ Նա ոչ միայն նշում է մեդիա ոլորտում իր գործունեության տասնամյակը, այլ նաև իր երկրորդ՝ «Առանց նախապայմանների» գրքի շնորհանդեսը:

Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանի հարկի տակ էին հավաքվել գրքասերներ ու պաշտոնյա անձինք, բանաստեղծներ ու արվեստի նվիրյալ մարդիկ, երիտասարդ «գրչի» բարեկամներն ու ընկերները:

Սարգիսի աչքերում նկատելի էր երջանկությունը, հատկապես, երբ նրան շնորհավորագրեր հանձնեցին Լոռու մարզպետ Արթուր Նալբանդյանի և Ստեփանավանի քաղաքապետ Միքայել Ղարաքեշիշյանի կողմից: Դե, իհարկե, Սարգիսը շնորհակալ էր բոլորից ուշադրության, սիրո ու հարգանքի համար: Այնուամենայնիվ, նա ի ցույց դրեց բոլորին իր սերը դեպի մայրը։ Նրա ամենամեծ շնորհակալությունը իր մորն էր ուղղված, որ կյանք է ընծայել իրեն ու շարունակում է լինել իր կողքին՝ որպես ամենամեծ կորով:

Արվեստի վարագույրները բացում ենք. Արտիստը

Այս անգամ հարցազրույց վարեցի Կապանի Ալ. Շիրվանզադեի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, դերասան Արթուր Գաբրիելյանի հետ:

-Արթուր, ինչպե՞ս սկսվեց ձեր ու թատրոնի սիրավեպը:

-Սկսվեց սրանից շատ-շատ տարիներ առաջ, երբ իմ՝ Երևանի Դ.Վարուժանի անվան դպրոցում ստեղծվեց «Առլեքին» թատրոն-ստուդիան: 8-րդ դասարանում էի, միշտ մաթեմատիկայի դասերից փախչում էի, գնում և փորձերն էի նայում: Հետո 9-րդ դասարանում ես էլ ստացա փոքրիկ դերեր, ու իմ հրապուրանքը դարձավ ճակատագիր, կյանքի ուղի, նպատակ: Դա երևի եկավ լրացնելու իմ մանկության տարիների մեծ հրապուրանքը, երբ մութ ու ցուրտ տարիներին, երբ դեռ մանկապարտեզի տարիքի էի, իմ մայրը գրեթե ամեն շաբաթ ինձ տիկնիկային թատրոն էր տանում:

-Իսկ ինչպե՞ս հայտնվեցիք Կապանի թատրոնում:

-Կապանի թատրոնում հայտնվեցի 2012 թվականին զինորական համազգեստով իմ կուրսղեկի՝ Հրաչյա Աշուղյանի շնորհիվ: Նա ասել էր Կապանի թատրոնի տնօրեն Կամո Արզումանյանին, որ իր ուսանողը ծառայում է Կապանում, և Կամո Արզումանյանի ցանկությամբ և գրությամբ նախարարից ստացվեց հրաման՝ ինձ թույլատրել մասնակցել թատրոնի փորձերին և ներկայացումներին, թատրոնի գործունեությանը: Ու ծառայության ավարտից հետո, Կամո Արզումանյանից ստացա հրավեր որպես դերասան աշխատել թատրոնում: Ես շատ էի կապվել թատրոնի հետ, ու քանի որ ինձ հետ կապվել էր նաև թատրոնի ողջ ստեղծագործական անձնակազմը, մնացի Կապանի թատրոնում:

-Գիտեմ, որ Ձեզ կոչում են Արտիստ: Որտեղի՞ց առաջացավ այդ մականունը:

-Արտիստ ինձ առաջինը կոչեց ծառայակից ընկերս, և այդպես դարձավ մականուն: Ճիշտն ասած, սկզբից ինձ համար վախեցնող մականուն էր՝ կրել այդ մեծ կոչումը, հատկապես, երբ բոլորը համընդհանուր ինձ Արտիստ էին դիմում: Իսկ հիմա, փառք Աստծո, դերերովս կարողանում եմ արժանի լինել այդ պատասխանատու կոչմանը:

-Թվեք ձեր մարմնավորած լավագույն կերպարներին:

-Սիրում եմ իմ բոլոր դերերը: Դրանք իմն են, իմ ստեղծածը, ես եմ արարել, միս ու արյուն տվել և առանձնացնել մեկը մյուսից չեմ կարող: Յուրաքանչուր կերպարում մեկը մյուսից յուրահատուկ զգացում, հաճույք եմ ստացել: Սիրում եմ բոլոր կերպարները. թե Կուլիգին՝ Օստրովսկու «Ամպրոպում», թե Գաբրոն՝ Շիրվանզադեի «Եվգինեում», Համհարզ՝ «Գարեգին Նժդեհում» և այլն:

-Դասավանդում եք Երևանի Թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Գորիսի մասնաճյուղում, ինչպիսի՞ կադրեր կան այնտեղ:

-Այո: Գորիսի մասնաճյուղի դերասանական արվեստ բաժնում հուսադրող է իրավիճակը: Այսօրվա ուսանողներից արդեն երկուսը խաղում են թատրոնի խաղացանկային ներկայացումներում: Կրթական առումով մասնագետների կարիք չունենք. լավագույն մասնագետներն են դասավանդում: Գորիսի մասնաճյուղի շրջանավարտներից երեք հոգի արդեն աշխատում է թատրոնում: Ի դեպ, նրանցից մեկը շուտով կզորացրվի և կմիանա մեզ: Նաև ունենք Կապանի արվեստի դպրոց, որի սաները կապված են թատրոնի հետ:

-Իսկ ձեր երազանքների կինը ինչպիսի՞ն է:

-Ինձ համար չկա մտացածին ինչ-որ իդեալական կերպար: Ընդամենը մեկ բան է պետք. լինի իմը հոգով, մտքով, մարմնով: Լինի իմ ընկերը, իմ կինը, իմ սրտակիցը, իմը:

Ահա այսպիսի անկեղծ զրույց Արթուրի հետ: Կհանդիպենք շուտով նոր կյանքի պատմությամբ:

seda mkhitaryan

Տաքուկ ֆիլմեր

Տեղավորվեցի տաքուկ բազկաթոռի մեջ։ Փայտերը ճարճատյունով վառվում են վառարանում։ Կողքի սենյակում հեռուստացույցով իմ ամենասիրելի ֆիլմն է` «Մենք ենք, մեր սարերը»։ Անգիր գիտեմ ֆիլմի ամեն կադր ու ձայն։ Հարյուր  անգամ նայել  եմ։ Կան ֆիլմեր, որոնք չեն հնանում։ «Դե, տղերքը սոված էին, երկու ոչխար ենք մորթել…» լսվում է Իշխանի ձայնը…

Հայկական այս հին ֆիլմերի ձայների տակ է անցել իմ մանկությունը։ Դրանք նայելով եմ ես սկսել հասկանալ, թե ինչ է կինոն։ Հասկանալ ու սիրել։ Բնական են այդ ֆիլմերը։ Նայելիս տեղափոխվում ես իրենց աշխարհ. Իշխանի հետ ոչխար ես մորթում, Ավագի քնկոտությունը ստիպում է հորանջել, Պավլեի հետ միասին կռիվ ես տալիս անարդարության դեմ, Զավենի հետ ընդունվում ես համալսարան։

Հիմա այդպիսի ֆիլմեր չեն նկարահանվում (դե, հայկական, իհարկե)։

Հայերը ճաշակով են եղել։ Ի՞նչն է պակասել տեսնես։ Այս ֆիլմերը հիմնականում  նկարվել են սովետական շրջանում ու այդ տարիների կյանքի մասին են։ Գուցե Հրանտ Մաթևոսյա՞ն այլևս չունենք, որ նրա գրածների հիման վրա ֆիլմ նկարենք։ Չգիտեմ։ Բայց բոլոր ֆիլմերի հիմքում հո նրա գրածները չե՞ն։

Հիմա մեր ֆիլմերը հիմնականում կատակերգական ժանրի են ու բոլորում գրեթե նույն սյուժեն է։

Մհեր Մկրտչյանը, Սոս Սարգսյանը կամ Ազատ Շերենցը այլևս չկան, բայց մի՞թե հիմա լավ դերասաններ չունենք։ Հաստատ կունենանք։ Խնդիրը սրանում էլ չէ։

Միգուցե հարցը ֆինանսավորո՞ւմն է, պակաս հնարավորությունները։ Բայց այս դեպքում էլ առհասարակ ֆիլմեր չէին նկարվի։

Բայց մի ֆիլմ կա, որը կարելի է բացառություն համարել`«Կյանք ու կռիվ»-ը։

Մտածում եմ, իսկ Իշխանը հարևան սենյակում լողացնում է Ավագին ու համոզում ամուսնանալ։