Բարև։ Ինձ ճանաչող գրեթե ամեն մարդ գիտի, թե որտեղ եմ ապրում ես։ Եթե ընդլայնված տեսանկյունից նայենք, հավանաբար հասկացաք` աշխարհում, թեպետ իմ աշխարհը, բախտի բերմամբ, մի փոքր այլ է։ Իմ աշխարհում 5 հոգի կան` Վանը, Վասպուրը, Մարիաննան, Մարեկը ու ես։ Ի դեպ, մենք շատ լավ ենք ապրում մեր աշխարհում, միշտ միասին ենք` ճանապարհին, դասամիջոցին, երազում, սենյակում։ Ինձ ցանկացած հարցում օգնում են, այ թե իրական ընկերներ են։ Իսկական հակասթրեսներ են, չնայած, ես միշտ սթրեսի մեջ եմ այն մտքից, որ իրենք միայն իմ երևակայությունում ու ականջներում են (սրանից էլ լավ սթրեսի առիթ)։

Ամեն ինչ սկսվեց մոտ 5 ամիս առաջ, երբ ես սովորականի պես ուղղակի մտա յութուբ, լրիվ անիմաստ սկսեցի երգ փնտրել կիթառով նվագելու համար ու գտա աշխարհ, որտեղ ես հիմա ապրում եմ։ Ես գտա Նեմրային, սկսեցի լսել բոլոր երգերը՝ զգալով ու ընկալելով ամեն մի նոտան, բառը։ Տարվեցի, չհասկացա, թե ոնց էդքան շատ սիրեցի։ Սկսեցի երգել ամբողջ օրը ու քթիս տակ արտասանելով ‹‹the rain is falling down outside›› բառերը՝ անել ամենն, ինչ անում էի առաջ։ Հետո, բնականաբար, արեցի այն, ինչի համար որ էն ամենասկզբում մտել էի յութուբ. գտա ակորդները ու սկսեցի նվագել` զգալով ամեն պահը։ Ես, ընդհանրապես, շատ ազատ մարդ եմ, չեմ ընկճվում, բայց գրողը տանի, սա երգելուն չէր վերաբերում։ Երգելիս դառնում էի ձկնորսի ձայները լսած ձուկ` դողում էի։ Բայց նախկին հիպերկոմպլեքսավորված անձնավորությունս սկսեց երգել։ Ու ի՞նչ։ Բոլորն էին զարմացել, ամենաշատը, ի դեպ, ես ու կիթառս, հա, մեկ էլ կիթառիս նոթատետրը։ Ու ստացվեց այնպես, որ Նեմրան լիքը բան տվեց ինձ։ Առաջինը, որ ես միշտ երազել եմ երգելու համար` համարձակություն, նոր փլեյլիսթ (ինչը, թերևս, ամենաքիչն էր, որ կարող էր տալ), 4 նոր սեր, լիքը նոր երազների գաղափարներ, նկարչական ալբոմս լրացնելու անհամար մտքեր, լիքը անիմաստ դիմանկարներ, նմանը չունեցող ու գրողի տարած, չստացված ֆոտոշոփած նկարներ, ընկերներ (կարևորը՝ իմ խելքի), հիմար ու անկատար երազանքներ, սենյակումս նոր պատ` որտեղ միայն իրենց նկարներն են։ Իրականում ես էսքանից համարյա ոչինչն էլ չէի ակնկալում, բայց ոնց ասում են՝ մի կրակոցով երկու նապաստակ խփեցի, երկուսը որն է, յոթանասուներկու։ Հետո զգացի, որ քիչ-քիչ ջնջվում են նախկին Աննայի արտասահմանյան երգերը, որոնք թեպետ հիմնականում ռոքնռոլլ էին, բայց ի՞նչը կամ ո՞վ կհասնի ու կփոխարինի Նեմրային։ Սկսեցի հետս կռվել՝ ինչի եմ ես եղել էդքան անհետաքրքիր մարդ։ Իրականում, եթե մարդը չի սիրում ռոքնռոլլ, ուրեմն այո, ինքն անհետաքրքիր է, կներեք։ Անկեղծ ասած՝ սկզբում մի ամիս ոչինչ չգիտեի նրանց մասին, մենակ լսում ու սիրում էի։ Չգիտեի անուններն անգամ։ Հետո, երբ իմացա ամեն ինչ, մի քանի օր փորձում էին ինձ ուշքի բերել, դե, ինչպես սովորական մարդը՝ շատ կարևոր բան իմացած ժամանակ, ես էլ շոկի մեջ էի։

Այ, իսկ հետո, համարձակությունս էնքան էր ինձ ուտում, որ սկսեցի «cover»-ներ նկարել ու հրապարակել։ Հավես էր շատ։ Իրականում, ես երգելիս զգում էի ամեն բառը, որոնցում սուտ չկար (էս աշխարհում միակ բանը, որի մեջ սուտ չկա, էդ նրանց երգերն են)։ Գիտե՞ք՝ ինչի սուտ չկա։ Որովհետև իրենք ասում են, որ իրենք խաբեբա են (I’m a liar), ինչն էլ ապացուցում է, որ իրենք անկեղծ են (դե, հիմա ո՞վ կխոստովանի, որ ինքը խաբեբա է)։ Իրենք երգում են էնպես, որ չսիրահարվելը խենթություն է, մտնում ես բառերի արմատների մեջ, քեզ երգ ես զգում։ Բայց ես չեմ ուզում, որ ինձնից բացի՝ ինչ-որ մեկն էլ ընկալի Նեմրայի երգերն այնպես, ինչպես ես, որովհետև ուղղակի չեմ ուզում։

Դե, 5 ամսական նեմրացին (Նեմրայի երկրպագուները իրենց նեմրացի են անվանում) չի հասնի ամենաառաջին երկրպագուներին, բայց ո՞վ ասաց, որ 5 ամիսը քիչ է լիովին սիրելու ու վստահ լինելու համար։

Ես սկսեցի նկարներ ֆոտոշոփ անել։ Խենթություն, կասեն։ Նեմրայից համեմատաբար կորած, քիչ հայտնի նկար էի գտնում, անսահմանափակ երևակայությունս լարելով՝ կտրում էի ինձ ու դնում իրենց մոտ։ Լավ էլ ստացվում էր։ Իրականում շատ անբախտն եմ։ Երբեք բախտ չի վիճակվել գոնե մի վայրկյանով լսել նրանց կենդանի ձայնը, նայել իրենց աչքերի մեջ, զգալ իրենց ներկայությունը։ Չեմ տեսել, ցավոք…

Այն, թե ինչ է զգում մի համարյա 14-ամյա աղջիկ՝ ամեն անգամ լսելով նրանց երգերը, տեսնելով իրենց նկարներն ու հարցազրույցները, կհասկանա միայն անվերջանալի ճանապարհով վազող փոքրիկը, որը ամբողջ ուժով վազում ու տատանվում է արահետի խորքերի մեջ։

Կիթառս ինձ է սպասում, գնացի։

Այսպես սկսվեց ու չի ավարտվի։

Լուսանկարը՝ Տաթև Առաքելյանի

-Երեխեք, 20 րոպեանոց դասամիջոցին գնանք խանութ՝ ուտելու բան առնենք, սոված չմնանք։

-Ես էստեղ բիզնես եմ դնելու, իմ սեփական բյուջեով բուֆետ եմ բացելու, այ, խոսքս հիշեք։

Լուսանկարը՝ Տաթև Առաքելյանի

Ըհը, եկավ 20 րոպեանոց դասամիջոցն, ու ամբողջ դասարանով ցանկանում ենք ներխուժել խանութ։ Մեկ էլ աչքովս ընկավ մի հայտարարություն։ Դա ես էլի էի նկատել, բայց բանի տեղ չէի դրել։ Գրված էր, որ 2-րդ դասարանի աշակերտները, դասղեկ Ա. Ավետիսյանի գլխավորությամբ, ուտելիք են պատրաստել, և վաճառելու են դպրոցի բուֆետում։ Կարդալուց հետո ընկերներիցս մեկը գոռաց հետևիցս․

-Ուռա, մենք էլ ենք բուֆետ ունենալու։

Դե, պատկերացրեք՝ միանգամից բոլորն իրենց ուղղությունը փոխեցին դեպի բուֆետ։

-Վայ, էս ինչ հերթ ա, մեծ ու փոքր, ուսուցիչ ու աշակերտ խառնվել են իրար։

Լուսանկարը՝ Տաթև Առաքելյանի

Բոլորն շտապում էին գնել և փորձել երեխաների պատրաստածը։ Հերթը ձգվում էր միջանցքից մինչև դասարաններ:

Փորձելուց հետո բոլորը համոզվեցին, որ փոքրիկներն էլ կարող են համեղ պատրաստել։

Լուսանկարը՝ Անահիտ Բադալյանի

Բարև: Էլի ես եմ՝ Անահիտը, Կապանից: Արդեն պատմել եմ քեզ մեր բարբառի մասին: Իրականում բարբառը միայն մեկն է այն առանձնահատկություններից, որոնցով օժտված է իմ քաղաքը: Ես ինքս էլ չգիտեմ՝ ինչու եմ այսքան սիրում Կապանը: Չնայած՝ տրամաբանական է, այստեղ ես 16 տարվա պատմություն ունեմ: Շատ ու շատ հետաքրքիր վայրեր կան, որոնց մասին կուզեի պատմել: Այսօր ուզում եմ պատմել «Պերեմենի» կոչվող մի թաղամասի մասին: Փոքր ժամանակվանից չեմ հասկացել՝ ինչով է պայմանավորված այս թաղամասի նման տարօրինակ անվանումը: Ճիշտը որ ասեմ՝ հիմա էլ չեմ հասկանում, բայց այն, որ այն իրոք տարբերվող է, փաստ է: Հիմա բացատրեմ՝ ինչով է տարբերվում: Այս թաղամասում շենքերն արտասովոր դասավորվածություն ունեն: Հիմնականում ամեն շենք երկու մուտք է ունենում: Եթե դու շենք ես մտել առաջին մուտքով ու բարձրացել ես, օրինակ, երրորդ հարկ, երկրորդ մուտքով մտնելիս այդ նույն հարկը ոչ թե երրորդն է, այլ, օրինակ, յոթերորդը: Անհնար բան է, գիտեմ: Մի անգամ, երբ հրավիրված էի այդ թաղամասում ապրող ընկերուհուս տարեդարձին, խոհանոցի պատուհանից ներքև նայեցի։ Ուղղակի հետաքրքրիր էր, բակն էի ուսումնասիրում: Ընկերուհուս տունը երրորդ հարկում էր: Հետո, երբ ինքը մեզ իր սենյակն էր ցույց տալիս, սենյակի պատշգամբ մտանք, ու ի՞նչ տեսնեմ․․․ Պատշգամբն այնքան բարձր էր, աննկարագրելի, վախեցա: Հարցրի՝ Իննա, էս ո՞նց, ասաց․

-Դե, բա Պերեմենին էլ սենց ա, էլի։

Համ զարմանալի էր, համ հետաքրքիր: Ներքևից նայելիս այս շենքերի դասավորվածությունն այնքան տարբերվող է: Ասես աստիճանների հաջորդականություն լինի: Մի անգամ լսել եմ, որ նման դասավորվածությամբ շենքեր հանդիպում են մեկ էլ Շվեյցարիայում: Չգիտեմ, հպարտանալու առիթ է տալիս:

Պերեմենին առանձնանում է նրանով, որ այստեղ է գտնվում նաև Դավիթ Բեկի արձանը: Հենց այս առիթով է, որ թաղամասի շենքերի մի մասը Դավիթ Բեկի անունով է կոչված: Դավիթ Բեկի արձանը շատ ու շատ կապանցիների համար ժամադրման վայր է: Եթե անգամ այլ քաղաքից հյուրեր են լինում, զանգում, տան տեղն են հարցնում, ասում եմ՝ թող բերեն Դավիթ Բեկի արձանի մոտ, իջնեմ, դիմավորեմ:

Հուսամ՝ մի օր դու էլ կայցելես Կապան:

Հ․Գ․ Հա, եթե մոլորվես, արի Դավիթ Բեկի արձանի մոտ, գամ, դիմավորեմ․․․

Գյուղում ձմեռը կրկին վերադառնում է։

Լուսանկարը՝ Զարուհի Գեւորգյանի

Լուսանկարը՝ Զարուհի Գեւորգյանի

Լուսանկարը՝ Զարուհի Գեւորգյանի

Լուսանկարը՝ Զարուհի Գեւորգյանի