Իմ կյանքը 1000 հատիկ ունեցող փազլ է:
Դու իմացար, որ այն այդքան շատ հատիկներ ունի: Իմացար ու վախեցար: Վախեցար ու փախար: Փախար ու էլ hետ չեկար: Ես անգամ չհասցրի ասել, որ 999-ը ես արդեն վաղուց հավաքել եմ, քեզ միայն մեկն էր մնացել: Մեկը, բայց ամենակարևորն ու պատասխանատուն:
Քո գնալուց հետո իմ փազլի բոլոր հատիկները խառնվեցին իրար: Բայց ես քեզ պես վախկոտ չէի: Փազլիս՝ կյանքիս 999 հատիկը հավաքեցի ու սկսեցի փնտրել քեզ: Փնտրեցի ու չգտա: Չգտա ու տխրեցի:
Որպես օրենք՝ փազլ հավաքելիս մարդիկ կորցնում են վերջին հատիկը, փնտրում են ամենուր՝ տուփի մեջ, սեղանի ու բազմոցի տակ, անգամ այն տեղերում, որտեղ չեն էլ եղել, ու վերջում, երբ չեն գտնում՝ կանոնի համաձայն ասում են. «Ի սկզբանե տուփի մեջ չի էլ եղել այդ վերջին մի հատիկը»:
Կանոնից չշեղվելով՝ ես էլ չէի գտնում իմ վերջին ու 1000-րդ հատիկը, ու չէի կարողանում հասկանալ՝ կորցրել եմ, թե ի սկզբանե չի եղել:
Հիմա հասկացա, որ այդ մի հատիկը դու տարար քեզ հետ՝ չմտածելով, որ իմ մի մասնիկն ուրիշ փազլների համար խորթ է լինելու ու տարբեր: Իսկ դու միայն այդ մի հատիկն ունես՝ ամբողջություն լինելու համար:
Էլ ինչպե՞ս չատեմ քեզ, կամ էլ` ինչպե՞ս ներեմ, որ քո լինել-չլինելու պատճառով ուրիշները փորձում են իրենց կեղտոտ, ճմրթված ու անհամապատասխան փազլի հատիկը մտցնել իմ կյանք: Միևնույնն է՝ թույլ չեմ տա:
Եվ վերջապես, դու գիտես, թե ինչ է նկարված իմ փազլի վրա: Որքան էլ զարմանալի թվա քեզ, բայց փոկ, հեռավոր հյուսիսում ապրող փոկ: Դու ինձ սառն ու հաջողություն չբերող համարեցիր, փոխեցիր ճանապարհդ ինձ տեսնելիս: Իսկ ես գալիս էի քեզ մոտ, որ հասկանամ՝ ինչ կերպարանք ունես: Բայց դու միշտ փախչում ես ինձնից, նույնիսկ իմ մասնիկն ես վերցնում ու կորչում՝ չմտածելով ո՛չ իմ, ո՛չ էլ քո մասին: Չէ՞ որ դու կամ ավելի ես լինելու կամ պակաս, իսկ այդպիսի կիսատ-պռատ պատկերներով ո՞ւմ ես պետք: Հավատա, բոլորն էլ մեծ ու խոշոր, հասկանալի փազլներ են փնտրում, միայն ես եմ քեզ նման անհասկանալի, բայց նաև տարբերվող փազլի հետ կռիվ տալիս: Շատ եմ խնդրում, էլ ճամփադ մի փոխիր ինձ տեսնելիս, ես սառն ու անհաջողակ չեմ: Ես քո կիսատ սառնությունը լրացնող միակ մասնիկը կլինեմ։
Ես փազլի 1000, չէ՛, արդեն 999 հատիկից կազմված և 3 կյանք ունեցող փոկ եմ: Դու մի անգամ հեռացար ու սպանեցիր ինձ: Ես փազլի 999 հատիկից կազմված, 2 կյանք ունեցող փոկ եմ:
Լուսանկարը`Մանե Մինասյանի
Դեկտեմբերի 9-ին «Աղքատության կրճատում Ուրցաձոր համայնքային փնջում` զբաղվածության հնարավորությունների ստեղծումով» ծրագրի շրջանակներում անցկացվեց Սուրբ Ծննդյան տոներին նվիրված «Մեր սեղանից ձեր սեղան» գյուղական տոնավաճառ:
Տոնավաճառին մասնակցում էին Լուսաշող, Լանջանիստ, Շաղափ և Ուրցաձոր գյուղերի բնակիչները` վաճառելով տարվա ընթացքում իրենց ամբարած գյուղական մաքուր սնունդը:
Լուսանկարը`Մանե Մինասյանի
Բացի սննդից, գյուղերի երեխաները վաճառքի էին հանել նաև իրենց ձեռքի գեղեցիկ աշխատանքները` նկարներ, տոնածառի խաղալիքներ, ամանորյա հուշանվերներ և այլն:
Որպես սպառողներ ներկայանում էին մայրաքաղաքից եկած հյուրերը, ովքեր չէին կարողանում կողմնորոշվել, որ սեղանից, և որը գնել, որովհետև յուրաքանչյուր սեղան գերազանցում էր մյուսին:
Կոմպոտից մինչև հաց-պանիր-կանաչի:
Հաց-պանիր-կանաչուց մինչև խորոված ու պլեճ:
Թոնրի տաք լավաշ ու հորած պանիր:
Լուսանկարը`Մանե Մինասյանի
Մի խոսքով, այս ամենը պետք էր տեսնել ու համտեսել (գյուղացիները նաև կազմակերպել էին համեղ հյուրասիրություն):
Միջոցառմանը ներկա էր նաև ԵՄ դեսպան Պյոտր Սվիտալսկին, ով շնորհավորեց բոլոր արտադրողներին, կազմակերպիչներին և կամավորներին կատարած քրտնաջան աշխատանքի համար:
Լուսանկարը`Մանե Մինասյանի
«Գյուղական զբոսաշրջությունը Հայաստանում մեծ ներուժ ունի, և այս նախաձեռնությունը ևս մեկ ապացույց էր, որ համատեղ ջանքերով մենք կարող ենք հաջողությունների հասնել»,- ասաց նա:
Առավոտյան սառը օդը շնչելով՝ արթնանում ենք ու «սրթսրթալով» գնում դպրոց: Մտնում ենք դասարան ու բարևը կորցրած՝ սկսում ենք.
-Երեխե՛ք, էս ի՜նչ ցուրտ ա:
-Երեխե՛ք, մեռա՜:
-Արդեն ձմեռ ա, «մառոզները սկսվեցին»:
Ու էսպես սպասում ենք զանգին: Զանգը դեռ չի հնչել, ուսուցչուհին մտնում է ներս.
-Վա՜յ, երեխե՛ք ջան, էս ինչ ցուրտ է, բայց ձեզ տեսա, տաքացա, շատ լուսավոր դասարան ունենք:
-Մենք ենք դասարանը լուսավորողները, ոչ թե ձմռան «սառը» արևը կամ անսարք մարտկոցները:
Ու մի պահ մտածում ենք՝ ինչո՞ւ ենք մրսում՝ ցո՞ւրտ է, թե՞ դաս չենք սովորել: Շատերիս համար՝ երկուսը մեկում, կամ էլ երկրորդը: Փորձում ենք դասը շեղել, խոսել ավելի արդի թեմաներից: Օրինակ՝ ի՞նչ եք մտածում կառավարության տարկետման վերաբերյալ որոշման մասին: Բայց ապարդյուն, չի ստացվում:
-Ո՛չ, երեխանե՛ր, մեր Վարուժանը կնեղանա, որ մենք շեղվենք,- ասաց ուսուցչուհին ու անցանք դասին:
Երրորդ-չորրորդ ժամին արդեն ազատվում ենք ձմռան տաք վերարկուներից և մեզ «տալիս ենք արևին»:
Շշուկներ… ԳԹԿ-ն դպրոցում է: Նորից սկսում ենք մրսել:
-Հաստատ ա, երեխե՛ք:
-Ո՞նց ենք գրելու:
-Լավ, մի մտածեք, կօգնենք էլի իրար:
Ուրախության ու տխրության ճիչեր: Մեկ ուրախանում ենք, որ դաս չենք անելու, մեկ տխրում՝ «Ախր, դաս էի սովորել», կամ էլ երրորդ տարբերակը՝ «Մեկ ա՝ տասը րոպեում գրելու եմ, դուրս գամ, դուք մտածեք»:
Օրը սկսվում և ավարտվում է նույն ձևով՝ մրսելով գալիս ենք, մրսելով գնում: Միակ ուրախալի փաստը վերջին ժամին զանգի ձայնն է:
Տանն ենք…
Հունիսի 13-ն էր՝ ճամբար գնալու երկար սպասված օրը: Նախորդ երեկո արդեն հավաքել էի իրերս, ֆեյսբուքում ճամբար գնացող երեխաներով զրուցարան էինք ստեղծել և քննարկում էինք դեռ չեկած, սպասումներով լի վաղվա օրը։ Բոլոր այն երեխաները, ովքեր պետք է գնային վիքիճամբար, հավաքվելու էին Երևանում, իսկ այնտեղից մեկ ընդհանուր ավտոբուսով գնալու էինք Աղվերան։ Ավտոբուսի մեջ բոլորը ժպտերես, մի քիչ զննող հայացքներով նայում էին իրար։ Մեքենայում մի աղջկա նկատեցի՝ փոքրիկ, գեղեցիկ Սյուզիին: Ճամբարում իմ հարևան սենյակում էր մնում, իրար տեսնելիս գոչում էինք «Հարևա ՜ն», իմ ջոկատից էր՝ ամենափոքրիկն ու ամենաաշխույժը։ Եվ ահա, վերջապես հասանք Աղվերան՝ «Ոսկե Գետակ» հյուրանոց։ Շուտով բարձրացանք մեր սենյակները, տեղավորվեցինք, այնուհետև կրկին հավաքվեցինք նախասրահում։ Ծանոթացա երեխաների հետ, զրուցեցինք մեր ջոկատավարի՝ ընկեր Աշխենի հետ։ Այնուհետև դուրս եկանք զբոսնելու և որոշեցինք, թե մեր ջոկատում ով ինչ «պաշտոն» է զբաղեցնելու։ Ես ընկեր Աշխենի օգնականն էի, բայց հենց առաջին օրն ուշացել էի։ Ճամբարում ձեռք բերեցի նոր ընկերներ, ովքեր կարճ ժամանակում դարձան ինձ հարազատ մարդիկ։ Մեր ջոկատն ունի անվանում և կարգախոս՝ «Վիքի առաջնորդներ», որը Աննայի առաջարկած տարբերակն է: Հիշում եմ՝ այնքան մեծ սիրով և բարձր ձայնով էինք արտասանում այս խոսքերը։
Ճամբարում իմ ամենասիրելի պահը խմբագրելու ժամերն էին։ Խմբագրում էի մեծ հաճույքով։ Յուրաքանչյուր ջոկատ ուներ իր վիքիօգնականը, որը մեզ օգնում էին ամեն հարցում՝ կապված խմբագրելու հետ։ Ինձ ամենաշատը ճամբարում դուր են գալիս վիքիօգնականները, շատ մեծ ցանկություն ունեմ ինքս վիքիօգնական դառնալու, բայց, ցավոք, դեռ տարիքով փոքր եմ։ Իմ ջոկատի վիքիօգնականը ընկեր Նարեկն էր, որը կարճ ժամանակում դարձավ ինձ հարազատ մարդ։
Անմոռանալի են այն պահերը, երբ ընկերներով հավաքվում էինք մի սենյակում, զրուցում, ֆլեշմոբի փորձեր անում: Յուրաքանչյուր օր անցնում էր նորովի: Նախավերջին օրը տեղի ունեցավ ճամբարի փակման արարողությունը, որից հետո դրսում խարույկ վառեցինք։ Դժվար էր հրաժեշտ տալը, միմյանցից բաժանվելը:
Լուսանկարը` Միլենա Խաչիկյանի
Եթե այնպես է ստացվել, որ նոյեմբերին պարբերաբար չես հետևել 17-ին, ապա միգուցե բաց ես թողել այնպիսի հոդվածներ, որոնք իսկապես արժե կարդալ:
Դե, ասենք, ինչպես չկարդալ Մարիամ Տոնոյանի «Կյանքի արժեքը մեկ փամփուշտում» հոդվածաշարը: Մարիամը գրի է առել իր ազատամարտիկ հոր հուշերը Արցախյան ազատամարտի մասին: Դասագրքերում պատերազմը թվեր են, ժամանակներ և կարևոր իրադարձություններ, մինչդեռ ականատեսի հուշերը ձեզ տանում են դիրքեր, խրամատներ, ասես մասնակիցն եք դառնում թեժ մարտերի, զինվորների հետ մինչև ոսկորները սառում Օմարի լեռնանցքում… Ավելի է լավ է՝ կարդացեք, և փորձեք ինքներդ էլ վկայագիրը դառնալ կարևոր իրադարձությունների, զրուցել ձեր հարազատների հետ, գրի առնել ձեր կողքին ապրող մարդկանց հուշերը:
Մեր ընկերներն այսօր էլ սահմանին են, դպրոցական վերջին զանգից անմիջապես հետո, կամ ուսանողական լսարանից, նրանք ասես կիսատ թողեցին նաև մեր մանկությունն ու պատանեկությունը, ընդամենը երկու տարով, թեև երկու տարի հետո կյանքը այդ նույն կետից չի շարունակվելու: Մի խոսքով, կարդացեք Միլենա Խաչիկյանի «Դավոն» ակնարկը:
Լուսանկարը` Միլենա Խաչիկյանի
Ի դեպ, երբ գրում են հենց իրենց ծանոթ թեմաների մասին, կամ հարազատ քաղաքի ու գյուղի պատմություններից, կարդացվում է մեծ հափշտակությամբ: Եթե բաց եք թողել Անուշ Աբրահամյանի «Աշնան ապտակ» և «Հին օրերի արահետն ու հոկտեմբերի մութը» պատմությունները, ապա անպայման կարդացեք:
Կարդացեք նաև Աստղիկ Ղազարյանի «Միայն թե տանը լինեն» պատմությունը, օրեցօր դատարկվող տան ու մեծ գերդաստանից աստիճանաբար փոքրացող ընտանիքի մասին:
Նոյեմբերին մեզ հաճելի պահեր պարգևեց Անահիտ Ղազախեցյանը: Եթե սիրում եք, հիշում, կարոտում, ապա հենց այսօր նորից կարդացեք «Գնալ քեզնից, լքել ինձ» նյութը:
Լուսանկարը՝ Լիդա Արմենակյանի
Ի դեպ, Անահիտի «Վանաձոր (փոքրատառ ու սիրով)» բանաստեղծական էսսեն այս ամսվա ամենաշատ կարդացված նյութն է: Մեկ անգամ ևս կարդա և կհամոզվես, որ իսկապես արժանի ընտրություն է:
Լուսանկարը՝ Լիդա Արմենակյանի
Առհասարակ, նոյեմբերն էր պատճառը, աշնան ավարտը, թե միգուցե կարճացող օրերը, սակայն կային թեմաներ, որոնք գերակշռող էին: Օրինակ, ինքնաճանաչողության փորձերը, աշխարհը սեփական եսի տեսանկյունից զննելը: Դե, նաև տարիքը, որ ստիպում է ամեն բանի մի քիչ այլ հայացքով նայել: Աստղիկ Հունանյան «Նյարդային նյարդերիս ու էլի շատ բաների մասին», Անուշ Դավթյան՝ «Հինգ զգայարաններս», «Երբ դեռ 19 տարեկան էլ չկաս, բայց արդեն հավես չունես»:
Կան նաև հեղինակներ, որոնք այդ ճանաչողության փորձերը սկսում են ինքնակրթության ճանապարհով, սովորում են, ծանոթանում նոր ոլորտների հետ ու փորձում մեզ էլ հանրամատչելի ձևով փոխանցել նոր գիտելիքները: Բաց մի թողեք Անի Ավետիսյանի «Օճառային օպերաների պատմությունից» հանրամատչելի հոդվածը:
Իսկ մեր թղթակիցներից ոմանք ավելի հեռուն են գնացել. գիտական վարկածը, տեղեկությունը, ցանկացած ինֆորմացիա, նրանց ստիպել է խորհրդածել, փիլիսոփայել անգամ, աղերսներ գտնել մեր կյանքի հետ: Եթե ձեզ էլ գրավեց, ապա խորհուրդ ենք տալիս կարդալ Անետա Բաղդասարյանի՝ «Ով ում է պատկանում», Նելլի Խաչատրյանի՝ «Ռասելի թեյնիկը» և Վահե Ստեփանյանի «Ոսկե սկավառակի վրա» էսսեները:
Լուսանկարը` Միլենա Խաչիկյանի
Դե ինչ, բարի ընթերցանություն: Եթե կային հոդվածներ, որոնք ձեզ ավելի շատ են դուր եկել, սակայն մենք չենք հիշատակել, գրեք մեզ:
Կհանդիպենք մեկ ամիս հետո:
-Ապեր, ինձ կթողնե՞ս Թումո գնամ:
-Գնաս՝ ի՞նչ անես, քույրիկս:
-Ախ, դե էնտեղ տարբեր բաներ են սովորեցնում: Դե, օրինակ՝ մուլտերի ստեղծում, անիմացիա, դե, մի խոսքով տենց բաներ: Ապեր, անվճար ա, ինձ ընդամենը ճանապարհածախս եք տալու ու վերջ:
-Քույրիկս, դու հլը պուճուր ես, գիտես լա՞վ ա հիմիկվանից քաղաք ընկնելը: Մենք էլ հեռու՝ միշտ մտածելու ենք՝ ոնց հասար, ոնց հետ եկար: Դպրոցդ կավարտես՝ որտեղ կուզես, էնտեղ էլ կսովորես: Դասերիդ մասին մտածի, խելոք գնա դպրոց, արի տուն:
-Թին, կուզե՞ս նկարչական գնաս: Ափսոս ա տաղանդդ կորի,-հարցնում է մայրս:
-Հա, մամ, ո՞նց չեմ ուզում:
-Դե էն ծանոթդ որտե՞ղ ա սովորում: Իմացի՝ դու էլ կգնաս:
-Մամ, Դավթաշենում ա:
-Դե Հայաստան հենց գանք՝ կտանեմ էդ դպրոց:
-Ապրես, մամ ջան:
Երկու ամիս հետո.
-Մամ, բա չե՞մ գնալու նկարչական:
-Աղջիկ ջան, ամբողջ օրը էդ հիմարություններն ես նկարում: Քեզ ո՞վ կընդունի էդ դպրոց: Ավելի լավ ա խոսամ՝ ջութակի գնա:
-Ես ոչ մի ջութակ էլ չեմ ուզում՝ նկարչական եմ ուզում:
-Դե չես ուզում՝ նստի տանը: Գումար չկա: Բացի վարձից հազար ու մի ծախս կա: Նկարչական նյութեր ա, ճանապարհածախս ա:
-Միշտ ամեն ինչ սենց եք անում:
-Ձենդ չբարձրացնես, դու ես իմ էրեխեն, ոչ թե՝ հակառակը:
-Մամ, էսօր կարա՞մ «Մանանա» գնամ:
-Չէ, աղջիկ ջան:
-Մամ, լավ էլի, թող գնամ: Տեղից էլ ոչ մի տեղ չեք թողնում:
-Դե եթե դա ավելի կարևոր ա, քան ես՝ գնա:
-Մամ, նկարչական չտարար, գոնե Թումո գնանք էլի, խնդրում եմ:
-Թումո գնաս՝ ի՞նչ անես, աղջիկ ջան:
-Էն, ինչ մնացածը՝ սովորեմ:
-Լավ, վաղը կգնանք:
-Մխիթարը կարո՞ղ ա ջղայնանա:
-Ես կխոսեմ ապերի հետ:
-Ապրես, մամ:
-Քուրիկս, բարև, ո՞նց ես: Էդ ի՞նչ Թումո ես ուզում գնաս:
-Բարև, Արթ: Դե, Թումո, էլի: Չգիտե՞ս էդ ինչ ա:
-Քուրիկս, էդ անկապ տեղ ա: Ով ասես՝ գնում ա:
-Անկապ տեղ չի: Ես էդ «ով ասես»-ի համար չեմ գնում: Գնում եմ՝ սովորեմ:
-Թին ջան, ապերները ասում են՝ պետք չի Թումոն: Թող դասերով զբաղվի:
-Կլինի՞ մի անգամ ես որոշեմ ինձ ինչ ա պետք, ինչ՝ չէ: Մի անգամ մի բան թող իմ ուզածով լիներ: Միշտ ձեր ասածով պիտի լինի՝ անկախ նրանից՝ ճիշտ եք, թե չէ: Ինձ համար ոչ մի բան չեք ուզում անել: Մամա, հետո չասեք, թե ինչի մարդկանց հետ չեմ շփվում, սենյակիցս դուրս չեմ գալիս: Դու եք ինձ փակում՝ թույլ չեք տալիս դուրս գալ, մարդկանց հետ շփվել, զարգանալ: Մենակ դպրոցի տվածը ինձ հերիք չի:
Գիտեմ, մամ, չեք կարդալու սա, ոնց մնացած նյութերս: Հենց էնպես, ոնց չեք լսում, էդպես էլ չեք կարդալու: Բայց ես կասեմ՝ շնորհակալ եմ, որ թույլ եք տալիս զարգանալ: Իմ սենյակում: Առանց ընկերներ: Առանց ընտանիքի անդամների:
Ես չունեմ ոչ մի բանի իրավունք՝ հա դե ես աղջիկ եմ, չէ՞: Էդպես ո՞նց կլինի. ես 17 տարեկանից մենակ Երևան գնամ: Փոքր եմ, ախր:
Իմ արտահայտվելու միակ միջոցը գրելն է: Հա դե, շատ-շատ փոքր տարիքից ինձ բարդույթներով են մեծացրել: Ներսս մտել է, որ իմ կարծիքը միշտ սխալ է՝ ես երեխա եմ ու չեմ հասկանում: Ինձ միշտ ասել են՝ երբ մեծերը խոսում են, դու սուս մնա: Ու ես սուս եմ մնացել: Մինչև օրս: Ու էդ բարդույթով ապրել եմ համարյա 17 տարի:
Ոչ ոքի հուզելու մտադրություն չունեմ, ոչ էլ ուզում եմ խղճահարություն առաջացնել: Բարձրաձայնեցի, որովհետև կողքիս նման օրինակներ շատ ունեմ: Գիտեմ, որ ընտանիքս սա չի կարդալու, բայց գրում եմ, որ գոնե ինձ նման մի քանիսի ծնողները կարդան ու գիտակցեն, թե ինչպես են վարվում իրենց երեխայի ապագայի, ինչու չէ նաև հոգեբանության հետ:
7:50: Զարթուցիչը զնգաց: Մի կերպ անջատում եմ և՛ հեռախոսիս, և՛ զարթուցիչի ձայնը, գրկում արջուկիս ու քնում, բայց հինգ րոպե հետո ինչ-որ բան հուշում է, որ ուշանալու եմ (այդպես էլ չիմացա, թե ով կամ էլ ինչ է դա): Արագ-արագ արթնանում եմ, կամաց-կամաց գնում լվացվելու ու մի կերպ գալիս եմ հագնվելու: Տաք-Տաք հագնվում եմ ու դուրս գալիս տանից: Փողոցը չոր է՝ ծածկված բաց դարչնագույն հողով, ծառերն ազատվել են իրենց հագուստից, մի՞թե չեն մրսում: Ծառերը, մարդիկ և կլիման հակասում են միմյանց: Երբ շոգ է, ծառերը ծածկված են սաղարթով, իսկ մարդիկ պայքարում են տապի դեմ, և հակառակն է լինում ձմռանը: Ինչևէ:
Ինչ-որ բանի պակաս կա իմ բնակավայրում, իմ մարզում: Սպիտակի պակաս կա, նրբության պակաս կա:
3:05: Վերջացան դասերը: Վերադառնում եմ դպրոցից: Դուրս եմ գալիս փողոց թե չէ՝ տեսնում եմ ձմեռվան պատրաստվող շատ մարդկանց: Ամեն մեկն իր գործին է: Վաչիկ «ձաձան» իր գառանն էր մորթում, մյուսները փայտն էին շարում՝ ցուրտ ձմռանը դիմակայելու համար, կանայք ծառերից ընկած վերջին տերևներն էին մաքրում գետնից: Չէ՞ որ ձմեռ է: Արարատի մարզում ձմռանը բնորոշ է միայն այն, որ առավոտյան խոսելիս գոլորշի է դուրս գալիս բերանից:
Արդեն երեկո է: Ականջի ծայրով լսում եմ «Լրաբերը»: Բոլոր մարզերում արդեն կա ձմռան շունչը, սպիտակը, սպիտակ հեքիաթը: Թարմություն, հանդարտություն ու մաքրություն բերողը:
Քննարկում էինք դասը, երբ ուսուցիչը հարցրեց.
-Ի՞նչ է հարկավոր ձեզ երջանիկ լինելու համար:
-Ձյուն,- պատասխանեցի ես:
Երազանք է դարձել ինձ համար ձյունը: Քայլում եմ փողոցով ու երազում, որ երկնքից սպիտակ մի փաթիլ ընկնի վերարկուիս վրա: Ի՞նչ է հարկավոր երազանքների իրականացման համար:
Հ.Գ. Կարծես թե քիչ-քիչ երազանքս իրականանում է:
Ձյունը ծածկել է գյուղս, հետո վերածվել ցեխի, հիմա էլ նորից փորձում է ծածկել: Բոլորը հիանում են ձյան փաթիլներով, իսկ ես, տաք հագած, թեյը՝ ձեռքիս, պատուհանից նայում եմ դուրս, ու կռիվ եմ անում ձյան հետ: Բոլորը սպասում են Նոր տարվան, իսկ ես ցրտից գոռում եմ՝ երբ պետք է գա մարտի վերջը: Դե, մեզ մոտ` Գեղարքունիքում, ձյունը հալվում է մոտավորապես այդ ժամանակահատվածում: Շրջապատիս մարդիկ ասում են, թե ձմեռը շատ գեղեցիկ է և հեքիաթային, իսկ իմ կարծիքով այն ոչ թե հեքիաթային է, այլ հանելուկային, որովհետև ինչ անում ես՝ չես տաքանում: Ինքս ինձ ստիպում եմ ժպտալ ու սիրել ձմեռը, չէ՞ որ ծնունդս նույնպես ձմռանն է, փորձում եմ ինձ համոզել, որ ձյունը գեղեցիկ է, մխիթարվում եմ այն փաստով, որ հա՜-հա, հիմա տոնածառ ենք զարդարելու: Այն էլ կեսից էլի բողոքում եմ, որ չեմ կարողանում առանց աթոռին կանգնելու աստղը դնել տոնածառի գագաթին: Իբր ձմեռվանից շատ գոհ էինք, հիմա էլ արձակուրդները, որոնք ամենևին էլ հանգստանալու համար չեն, այլ սովորելու ռուսերենի և գրականության երկար անգիրները, քիմիայի դասը, որին ես երբեմն անվանում եմ «գերմաներեն», քանի որ ոչ մի բառ չեմ հասկանում:
Առհասարակ, ձմռանն ամեն ինչ ծածկվում է սառնությամբ և տխրությամբ, և հենց սա է պատճառը, որ ես չեմ սիրում այս «գեղեցիկ» ձմեռը:
Հ.Գ. Թող ներեն ինձ բոլոր այն մարդիկ, ովքեր սիրում են Ամանորն ու ձյունը: