Լուսանկարը՝ Միլենա Խաչիկյանի

ԲարՔեմփի մասին առաջ էլ էի լսել ընկերներիցս, չէի էլ պատկերացնում՝ ինչ է դա, ու որ մի օր էլ կհասնի Վանաձոր: Գրանցվելու հայտը լրացրեցի էնպես, ինչպես չէի լրացնի. խոսելիս էլ ասում էի, որ հա, գնամ, տեսնեմ, էս-էն:

Լուսանկարը՝ Միլենա Խաչիկյանի

Իսկ ամենաիրականն այն է, որ ԲարՔեմփը դարձավ տոն, որը կիրակի մեզ հետ էր: Առավոտյան Միլենան եկավ Երևանից, 10:30-ից մի փոքր ուշացած հասանք տեղ. Վանաձորի տեխնոպարկը էնքան գրավիչ ու սիրուն էր էդ օրը, մարդիկ՝ էլ առավել: Դեղին պատերից ու կապտավուն ապակիներից ներս, գունավոր բազմոցներին նստած, թենիս խաղացող, կամ մի տեղ մեկի հետ խոսող գունավոր մազերով, շարֆերով, ժակետներով մարդիկ էին. դե ինչ, սկիզբը շատ էր խոստումնալից: Բացման արարողությունը չկոնֆերանսի մասին հստակ պատկերացում տվեց. ազատ, անկաշկանդ մթնոլորտ էր, ծիծաղ, փռշտոց, հետևող՝ «էդքան էլ ճիշտ» էր, բաց դռներ, առանց կոստյումների ու փողկապների հյուրեր, ակտիվ հումոր, աստիճաններին նստած լիքը մարդ:

Լուսանկարը՝ Միլենա Խաչիկյանի

Բացման արարողությունից հետո մնում էր որոշել՝ դեպի ուր գնալ: Գիտեինք, որ Սամվել Մարտիրոսյանն էր գալու, ու էդ արդեն մի մեծ, պայծառ կետ էր: Մինչև դա երկուսին մասնակցեցինք: Հատկապես Անդրանիկի ելույթը տպավորեց, չնայած ծրագրավորման հետ կապ չունեմ, ու բավականին դժվար էր հասկանալը:

Նորություն ու ահավոր հետաքրքիր էր «ոտքերով քվեարկելու» տարբերակը. չես հավանում՝ վեր կաց ու դուրս արի:

Սամվել Մարտիրոսյանի «Մութ ապագայից» վորքշոփը չափից դուրս հետաքրքիր էր, չնայած պարանոյայի սիմպտոմներ էի նկատում մոտս կամաց-կամաց:

Լուսանկարը՝ Միլենա Խաչիկյանի

Երևի միակ բանը, որից հիասթափված եմ, ես եմ: Դե, որովհետև ԲարՔեմփին մինչև վերջ չմնացինք ու մեր ուզած մնացած վորքշոփերին կամ պրեզենտացիաներին չմասնակցեցինք: Մեկ-մեկ էնքան պետք են էսպիսի միջոցառումներ. քեզ զգում ես, զգում ես, որ կաս, ժամանակի մեջ ես, մասնակցում ես, զգում ես, որ Վանաձորը էնքան էլ մեռած չի իրականում:

Հետո էլ՝ անսպասելի հանդիպած ծանոթ կամ հարազատ մարդիկ: Էսքան հագեցած, տեղեկացնող ու պայծառ օրերն են մեզ պակասում: Շատ են պակասում:

Լուսանկարը՝ Միլենա Խաչիկյանի

Լուսանկարը՝ Վանաձորի տեխնոլոգիական կենտրոնի

Ըհըն, Վանաձորի տեխնոլոգիական կենտրոնը պաշտոնապես բացվեց, հիմա էլ հայությանը հիացնելու ու նրանց մեջ Վանաձոր գալու ցանկություն առաջացնելու ժամանակն է։ Ոնց կարելի է դա անե՞լ։ Իհարկե՝ ամենալավ միջոցառումները Վանաձոր բերելով։

Ա՛յ, ամենաթարմ օրինակը՝ Բարքեմփ Վանաձորը, որը տեղի ունեցավ ընդամենը երկու օր առաջ՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 6-ին։ Հարց. ի՞նչ է բարքեմփը։ Սխալ բաներ չասելու համար ես միշտ նախընտրում եմ մեջբերել. «ԲարՔեմփ են անվանում Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, Ինտերնետի և Նոր մեդիաների թեմաներով չկոնֆերանսները։ Այդ կոնֆերանսներն իրենցից ներկայացնում են «մասնակցային» աշխատանքային սեմինար-միջոցառումներ, որոնք բաց են բոլոր ցանկացողների համար։ Սա ամենամասնակցային ֆորմատի միջոցառումներից է. մասնակիցներն են նախաձեռնում, կազմակերպում ու անցկացնում միջոցառումը, մասնակիցներն իրենք են բերում ներկայացվելիք թեմաներն ու նյութերը, իրենք են զեկուցումներն անում ու քննարկում դրանք։ Ելույթները կատարվում են բաց ու անկաշկանդ միջավայրում։ Հիմնական կարգախոսներից մեկն էլ այն է, որ չկան հանդիսատեսներ, բոլորը մասնակից են: Մասնակիցները «քվեարկում են ոտքերով»: Այսինքն, եթե թեման հետաքրքրական չէ, նրանք ազատ կարող են լքել այդ լսարանն ու տեղափոխվել այլ սրահ՝ լսելու զուգահեռ ընթացող մեկ այլ ելույթ:»

Իմ կարծիքով՝ բարքեմփը հրաշալի միջոց էր մի քանի ժամվա ընթացքում ծանոթանալ մեկը մեկից սարուձորով տարբերվող շատ թեմաների հետ, ծանոթ թեմայով «պրեզենտացիայի» ժամանակ ստանալ քունդ փախցրած, գիշեր-ցերեկ հանգիստ չտվող բոլոր հարցերի պատասխանները, կամ էլ՝ ինչու չէ, շփվել, ծանոթանալ ու մտերմանալ վերջապես քունդ քեզ վերադարձրած բանախոսների հետ։

Լուսանկարը՝ Վանաձորի տեխնոլոգիական կենտրոնի

Բարքեմփի ժամանակ, ամենայն հավանականությամբ, յուրաքանչյուր մասնակից ունեցավ իր նախընտրելի բանախոսին ու թեման։ Ես առավոտվանից ժամատախտակների վրա փնտրում էի Սամվել Մարտիրոսյանի «Մռայլ ապագայի մասին» ելույթը։ Ինձ համար շատ հետաքրքիր, հագեցած, հաճելի ու երկար ծափահարությունները արժանի վաստակած ելույթ էր։ Խորհուրդ կտամ՝ դիտեք, համացանցում անպայման կլինի, վերնագրից չվախենաք. շատ ուրախ հանդիպում էր։

Ես ելույթի ավարտին սրտանց ուզում էի, որ այն շարունակվեր գոնե էլի մի հիսուն րոպե, որովհետև մի հիսուն րոպեն, ինձ թվաց, չբավականացրեց թեմայից «հոգնելու» համար։ Իմ մասնակցած չորս ելույթներից միայն այս մեկն էր, որ հասավ 5 անգամ ժամանակի ավարտի վերաբերյալ նկատողությունների, ընթացավ ամենամեծ դահլիճում ու անընդհատ փորձեց իր մեջ տեղավորել մինչև վերջին րոպեն ավելացող մասնակիցներին։

Թեմայի վերաբերյալ շատ կխոսեի, բայց իրականում նյութի բուն էությունը դրանում չէ։ Ես ուզում էի ասել, որ այսուհետ Վանաձորն էլ լինելու է լավ քաղաք՝ անկախ ընտրություններից (մենք, համենայն դեպս, ուզում ենք, մի քիչ էլ՝ փորձում)։

Մի խոսքով, մենք՝ վանաձորցիներս, շատ հաճախ լավագույն իրադարձություններին մասնակցած լինելու համար ստիպված ենք եղել հասնել Երևան կամ Գյումրի, իսկ հիմա որոշել ենք, որ այս անգամ Երևանն ու Գյումրին են հավաքվելու ու արշավելու #ԴբաԼավը։

Ես սովորում եմ Կոտայքի մարզի Արզական գյուղի Արցախյան պատերազմին զոհված հերոս Խաչիկ Խաչատրյանի անվան միջնակարգ դպրոցում, որը ստեղծվել է 1976 թվականին: Այսօր ես հարցազրույց եմ վարել Արզականի դպրոցի տնօրեն Կարինե Գևորգյանի հետ: Նա արդեն 2 տարի է մեր դպրոցի տնօրենն է:

-Որպես նորընտիր տնօրեն, ի՞նչ կասեք դպրոցի մասին:

-Դպրոցը բավականին լավ վիճակում է գտնվում: Աշակերտները ապահովված են ամեն ինչով, ունենք համապատասխան գույք, տեխնիկա:-Քանի՞ երեխա է սովորում դպրոցում:

-Դպրոցում սովորում է 307 աշակերտ, մի փոքր պակասել է աշակերտների թիվը: Դա կապված է ծնելիության մակարդակի հետ: Անցյալ տարի 12-րդ դասարանում ավելի շատ աշակերտներ են սովորել:

-Ինչո՞վ է մեր դպրոցը տարբերվում ուրիշ դպրոցներից:

-Առաջին հերթին կնշեմ համայնքի առանձնահատկությունները: Ինչպես բոլոր համայնքներում, մեր համայնքում նույնպես ժողովուրդն ունի իր առանձնահատկությունները, որոնք մեր դպրոցում արտացոլվում են: Բայց ես պիտի ասեմ, որ ինքս ավագ դպրոցից եմ եկել այս դպրոց, և ինձ համար դպրոցի առավելությունն այն է, որ կարգ ու կանոնով են աշակերտները՝ ավելի լսող են, ենթարկվող են, համեմատած քաղաքային դպրոցների հետ: Աշակերտ-ուսուցիչ –ղեկավար-ծնող կապը այստեղ շատ ավելի գեղեցիկ, շատ ավելի նորմալ հարաբերությունների մեջ է գտնվում:

-Իսկ ի՞նչ հիմնախնդիրներ կան դպրոցում: 

-Բնականաբար, ինչքան շատ ենք աշխատում, այնքան ավելի շատ խնդիրներ են առաջանում: Դպրոցում հիմնականում, ըստ իս, հիմնախնդիրները ուսումնական ոլորտում են: Առարկաներ կան, որոնց դրվածքը դեռ ինձ դուր չի գալիս, որի վրա մենք աշխատում ենք: Ուսուցիչների պարտականությունների ճիշտ և պատշաճ կատարելուց բխում է ուսումնական ոլորտի ավելի բարձր մակարդակը: Կրթության ոլորտում պետք է փոփոխություններ կատարվեն, որոշ առարկաների դրվածքը հիմնովին պետք է փոխվի:-Որո՞նք են եղել ձեր կատարած առաջին փոփոխությունները դպրոցում:

-Ամենակարևորը՝ ստեղծել ենք համակարգչային կաբինետ, որովհետև այսօրվա դպրոցի պայմաններում անհնար է չունենալ նման կաբինետ: Կարծում եմ, սա ամենագլխավոր ձեռքբերումներից մեկն է: Նկատում եմ նաև փոփոխություններ կապված կարգապահության, աշակերտների հագուստի, դպրոցի բացակայությունների, աշխատողների աշխատանքային հարաբերությունների ճիշտ ձևավորման հետ:

-Ինչպիսի՞ն է դպրոցի տեխնիկական հագեցվածությունը, կա՞ արդյոք ինտերնետ կապ, կարծում եմ ձեր նախկին սաներից շատերը, ովքեր գտնվում են օտար ափերում, կցանկանային հաղորդակցվել մայր դպրոցի հետ:

-Այո՛, դպրոցում կա ինտերնետ կապ, նաև ունենք համացանցում դպրոցի անձնական էջը, իսկ դպրոցի նախկին սաների հետ կապված՝ մենք ամեն տարի կազմակերպում ենք միջոցառում և հրավիրում դպրոցի նախկին աշակերտներին: Դա կարծես արդեն ավանդույթ է դարձել, հավաքվում են նախկին աշակերտները, հիշում իրենց դպրոցական տարիները:

-Ունե՞ք առարկայական օլիմպիադաների հաղթողներ:

-Այո՛, առարկայական օլիմպիադաների հաղթողներ ունենք, օրինակ՝ Հովհաննիսյան Վարդանը, Առաքելյան Աննան, Ավետիսյան Ռիման, Ավետիսյան Հունանը:

-Դուք ունե՞ք կարգախոս, որով առաջնորդվում եք:

-Միշտ առաջ: