Ուրեմն տանը գրչատուփս էի ման գալիս, մեկ էլ լույսերն անջատվեցին:
«Չէ, էլի, չէ…»,- մտածում եմ ես: Ինչ անհետաքրքիր ժամեր են սպասվում մեզ:
Այնինչ հետաքրքիրն առջևում էր:
Լույս չկա, ասացի՝ գնամ ընտանիքիս անդամների հետ ծանոթանամ:
Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի
Հենց այդ պահին լսեցի մայրիկի ձայնը.
-Էդ ի՞նչ ԱԻՆ-ի մեքենա ա կանգնած մեր շենքում, հո բան չի՞ եղել:
-Հո հոսանքի գիծը չի՞,- ասաց հայրիկը:
-Հո գազի վթար չի՞,- ասաց մայրիկը:
Մեկ էլ մեր դուռը թակեցին փրկարարները:
-Բարև, ախպեր, կարա՞նք ձեր տանից իջնենք երրորդ հարկ. դուռը փակվել ա, երեխեք կան տանը,- ասաց փրկարարը:
-Հա, եթե պետք ա՝ ինչի չէ,- ասաց հայրիկս:
5-6 տղամարդ մտան ներս, ու մեկը մյուսից առաջ ընկնելով ասում էին, որ հենց իրենք են ցած իջնելու: Այդ ժամանակ ինձ այնքան ապահով ու պաշտպանված զգացի, որ նման հայրենակիցներ ունեմ:
Փրկարաներից Արմենը, իր կյանքը վտանգելով, չորրորդ հարկից իջնում էր երրորդ հարկ:
-Այ տղա, կարո՞ղ ա ցած գցեք,- կատակով հարցրեց Արմանը:
-Քիչ խոսա, մենք քեզ ցած գցողը չենք:
Պարանը ամուր բռնել էին ու զգում էին, որ Արմանը վերջին շաուրման պիտի չուտեր…
Չէ, լավ, կատակում եմ:
Լուսանկարը՝ Միլենա Սեդրակյանի
Փրկարարներից մեկը հարցրեց ինձ.
-Ուղիղ եթեր ո՞նց են մտնում:
Ասացի, որ ինտերնետ չկա, տխրեց ու ասաց.
-Էհ, ոչ նկարեցինք, ոչ էլ ժողովուրդը տեսավ:
Չէ, դուք լրագրողի տանն եք, մտածելու ոչինչ չունեք:
Հենց Արմանը ոտքը դրեց հարևանի պատուհանի գոգին, լույսերը միացան:
Ու ես նրան կոչեցի «լուսավոր փրկարար»:
Լավ, մի քիչ էլ իմ կատարած գործերից պատմեմ: Լինելով ճամբարում՝ չէի կարող այնտեղի երեխաներին չսովորեցնել ազգագրական պարեր: Դե, ինչպես արդեն ասել եմ, ես պարում եմ «Կարին» ավանդական երգի պարի խմբի շառավիղը հանդիսացող «Հրայրք» ավանդական պարի խմբում, որը գործում է Գյումրիում: Օգտվելով առիթից, ասեմ, որ «Հրայրք» ավանդական պարի խումբը սեպտեմբերի 21-ին կազմակերպում է ֆլեշմոբ, որի ժամանակ պարելու ենք ազգագրական պարեր, ու հիմա «Հրայրք»-ի յուրաքանչյուր անդամ տարբեր տեղերում սովորեցնում է այդ պարերը: Դե, ես էլ որոշեցի ճամբարում սովորեցնել ու ձեզ էլ հրավիրում եմ Գյումրի, որպեսզի դուք էլ մասնակցեք ֆլեշմոբին:
Լավ, ոնց որ շեղվեցինք: Վերադառնանք ճամբարին: Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել ճամբարի բոլոր աշխատակիցներին, բայց կուզեի առանձնացնել իմ սիրելի ջոկատավարներ ընկեր Քրիստինեին, ընկեր Լիաննային, ընկեր Գայանեին և հատկապես ընկեր Վիկտորին, ովքեր մի կերպ էին մեր ձեռքը դիմանում:
Ճամբարում էի, նոր եմ վերադարձել: Մտածում ես, թե գնացել էի հանգստանալո՞ւ: Դե, դա էլ իր հերթին, բայց մեր՝ ճամբարականներիս գլխավոր նպատակը «Վիքիմեդիա Հայաստան»-ի մի մասնիկը դառնալն ու հայերեն Վիքիպեդիան զարգացնելն է:
