Վազում էի, անընդհատ վազում: Առանց կանգ առնելու՝ առաջ էի վազում: Վազում էի դեպի դպրոց: Լսում էի: Լսում էի այդքան երազած եկեղեցու զանգերի ձայնը: Վերջապես հասա տեղ:

-Այո,՜ վերջապե՜ս:

Խոնարհվելով մտա եկեղեցի: Խաչակնքվեցի, նույնիսկ չեմ հիշում, թե քանի հատ մոմ գնեցի: Բայց հիշում եմ, որ ամեն մոմ վառելիս միայն ու միայն շնորհակալություն էի հայտնում…

-Շնորհակա՜լ եմ, Տե՛ր: Շնորհակալ եմ, որ վերջապես իմ և իմ գյուղացիների երազանքը կատարվեց:

Երկար ժամանակ նստած էի եկեղեցու նստարանին: Ժամանակն էր, որ տուն գնայի, բայց չգիտեմ ինչու, չէի կարողանում վեր կենալ նստարանից: Երևի նրանից էր, որ միշտ երազել եմ, որ գյուղում եկեղեցի ունենանք:

-Նինա՜: Այ քնկո՛տ, վե՛ր կաց, ուշացա՛ր դպրոցից,-արթնացնում էր մայրս:

-Արթնացել եմ, հիմա կգա՜մ,- քնաթաթախ, տխուր ձայնով ասացի ես:

Կրկին երազ էր: Կրկին ես արթնացա իմ ամենօրյա երազով, որը չի իրականանում: Հիշեցի տատիկիս խոսքերը. «Բալե՛ս, եթե ինչ-որ բան սրտանց ուզում ես, կլինի, մի՛ մտածիր»:

Դանդաղ քայլերով գնում էի դպրոց և ուշադիր նայում դիմացի փոքրիկ սարին (Յալին): Չէի տեսնում, չէի զգում, չէի լսում այդքան բաղձալի եկեղեցու ղողանջները: Այն ձայնը, որը պետք է լսեի դեռ շա՜տ վաղուց: Պետք է այդ ձայնը դառնար իմ լացի ձայնը կտրելու տարբերակներից մեկը: Բայց պետք է լինի իմ գյուղում եկեղեցի, որ միշտ ղողանջներ արձակի: Եվ իմ գյուղում փոքրիկ երեխաները լինեն այնտեղ՝ քահանայի մոտ հավաքված…

2015թ.-ի նոյեմբեր ամսին մեր գյուղ՝ Լոր, այցելել էր VivaCell MTS-ի գլխավոր տնօրենը՝ մեզ հետ նշելու գյուղի կարևոր իրադարձություններից մեկը՝ ջրերի բացման արարողությունը: Նրանք կտրեցին կարմիր ժապավենը, ու դրանից հետո, իբրև թե պետք է ունենայինք մաքուր ջուր:

Ջրի հարցը մեկ անգամ ևս բարձրացվեց 2016թ.-ին, ու այս անգամ ստացավ վերջնական լուծում: Մի սովորական օր երեխեքով դպրոցից տուն էինք գնում ու տեսանք, որ գյուղից դպրոց տանող ճանապարհը ամբողջովին քանդել էին և շարունակում էին քանդել: Սկսեցինք գյուղացիներից հարցնել, թե ինչի՞ համար են քանդում և ստացանք կարճ ու կոնկրետ պատասխան. «Մաքուր ջուր են քաշում, երեխեք ջան»: Այսպես մեզ պատասխանեց եկեղեցու բակում նստած պապիկներից մեկը: Բոլորս էլ մի պահ ժպտացինք, ուրախացանք, որ վերջապես մեր տներում էլ կլինի մաքուր խմելու ջուր, բայց նաև մի պահ տխրեցինք, որովհետև այլևս չէինք կարողանալու ջուր բերելու նպատակով տանից դուրս գալ և հանդիպել մեր ընկերներին:

Կարդալով նյութիս վերնագիրը, գուցե շատերը «մթություն» բառը հասկանան ուղիղ իմաստով, մտածեն, որ ես վախենում եմ իսկական խավարից, անլույս տարածություններից։ Սակայն հուսով եմ նաև, որ կլինեն մարդիկ, ովքեր հենց միայն վերնագիրը կարդալով՝ կհասկանան մտքերիս իրական ուղղությունը, «մթություն» բառիս իրական իմաստը։ Կհասկանան, որ ես ոչ թե վախենում եմ գիշերը միայնակ բակ դուրս գալուց, այլ ցերեկը, այդ նույն բակում, փողոցում, ու ընդհանրապես կյանքում «մութ» մարդկանց հանդիպելուց։ Երևի դրանք կլինեն այն մարդիկ, ովքեր իրենք էլ զգում են իմ ունեցած վախը՝ վախ «մութ» մարդկանցից։

Մարդիկ կորչում են իրենց իսկ ներսում ապրող խավարում, ամբողջովին պարուրվում են նրանով՝ այլևս անտեսելով ամենայն մարդկայինն ու արժեքավորը կյանքում՝ բարությունը։ Ու ամեն օր մենք ականատես ենք լինում մի նոր ողբերգության, մի նոր մարդկային մթության։

Գումարը չվճարելու համար՝ տանտերը դուրս հանեց մորն ու զավակներին՝ անօթևան թողնելով բաց երկնքի տակ․․․ Հայրը մեկնել էր գումար վաստակելու, ու հանդիպելով փողի գայթակղությանը՝ մոռացավ նորաստեղծ ընտանիքի մասին, թողեց բախտի քմահաճույքին նրանց, ովքեր սպասում էին իրեն․․․ Բժիշկը չվիրահատեց հիվանդին, որովհետև նրա հարազատները չկարողացան նույն պահին վճարել, ու նա մահացավ: Վարորդը, խախտելով երթևեկության կանոնները, վրաերթի ենթարկեց հետիոտնին, ապա դիմեց փախուստի՝ նրան ընկած թողնելով փողոցում: Դատավորը վճիռ կայացրեց ընդդեմ անմեղի, որովհետև մեղավորն ավելի հարուստ էր: Ու էլի խավար…

Այս երևույթների աղբյուրը «մթությունն» է։ Բայց դեռ ամբողջովին չի տիրել խավարը, մենք դեռևս դիմավորում ենք այգաբացը, տեսնում ենք արևը, լույսը։ Ու «մութ» մարդկանց կողքին դեռ հանդիպում են «արևները», նրանց շնորհիվ է, որ մենք դեռևս փարատում ենք մեր վախերը։ Սխալվել կարող է յուրաքանչյուրը բայց ոչ ոք չպետք է չարանա, կրկնելով՝ թե «կյանքն է ստիպում սառը լինել»։

Բարությունը կյանք արժե, ու երջանկություն է դիմացինին օգնելն առանց շահադիտական նպատակների։ Բարին տարածելու լավագույն ճանապարհը բարություն գործելն է։

Ես վախենում եմ «մթությունից», դրա համար էլ պաշտում եմ «արևը»։