Հարցազրույց տատիկիս` Գայանե Ղուկասյանի հետ
Լուսանկարը` Լիլիթ Վարդանյանի
-Տատ, երբ փոքր էիր, ի՞նչ էիր ուզում դառնալ:
-Երբ փոքր էի, ուզում էի դառնալ բժիշկ, ուզում էի դառնալ ուսուցչուհի: Քո տարիքում արդեն ուզում էի դառնալ բուժքույր:
-Իսկ ինչո՞ւ որոշեցիր բուժքույր դառնալ:
- Սիրում էի մարդկանց օգնել:
-Փոքր ժամանակ ինչպե՞ս և որտե՞ղ էիր սովորում:
-Սովորում էի Դանիել Վարուժանի անվան համար 89 դպրոցում: Լավ էի սովորում:
-Ո՞ ր առարկաներն էիր սիրում:
-Պատմություն, աշխարհագրություն, հայոց լեզու:
-Որտե՞ղ շարունակեցիր քո կրթությունը:
-Շարունակեցի Բժշկական ուսումնարանում, բուժքույրական բաժնում:
-Ես գիտեմ, որ քո երկու քույրերն էլ են բուժքույր, իսկ դու ինչո՞ւ որոշեցիր բուժքույր դառնալ:
-Սիրում էի այդ մասնագիտությունը:
-Որտե՞ղ ես աշխատել:
-Սկզբում աշխատել եմ Մալաթիայի հիվանդանոցում՝ դիմածնոտային բաժնում, հետո 8-րդ բուժմիավորումում՝ տեղամասում, հետո աչքի կլինիկայում, դրանից հետո աշխատել եմ Աշոցքում, դրանից հետո աշխատել եմ Համալսարանական կլինիկայի աչքի բաժնում:
-Քեզ ավելի շատ ո՞ր աշխատանքը դուր եկավ` դիմածնոտայի՞ն բուժքույրի, թե՞ ակնաբուժական, և ինչո՞ւ:
-Ակնաբուժական: Երեխաների հետ եմ աշխատում, դրա համար էլ սիրեցի:
-Հիշո՞ւմ ես քո աշխատանքային առաջին օրը: Այդ ժամանակ քեզ ինչպե՞ս էիր զգում և քանի՞ տարեկան էիր:
-1968թ. հունիսն էր: Այդ ժամանակ 19 տարեկան էի: Ինձ ոչ շատ վստահ էի զգում: Հերթապահում էի, իմ առաջին հերթապահությունն էր, բայց ինձ օգնեց իմ ավագ բուժքույրը, որի հետ հերթապահ էի:
-Երկա՞ր ես աշխատել:
-48 տարի է` աշխատում եմ:
-Իսկ ինչպե՞ս ես սովորել օգտվել բժշկական սարքերից:
-Սարքերից օգտվել սովորեցրել են բժիշկը, մասնագետները:
-Ինչ-որ բան սովորե՞լ ես քեզնից ավելի փորձառու աշխատողներից:
-Նրանք ինձ սովորեցրին խնամքով վերաբերվել հիվանդին: Միշտ հիվանդը ճիշտ է, եթե սխալ էլ լինի, պետք է չհակաճառել:
-Մի հետաքրքիր դեպք պատմիր, որ պատահել է քո աշխատանքի տարիներին:
-Տնտեսական ճգնաժամի տարիներն էին: Մի երեխայի տեսողությունը ստուգում էի, ասացի` նկարները ասա: Ինքը չէր ասում, վատ էր ասում, հետո ինձ ասաց. «Մի բարկացի: Որ գնամ գյուղ, քեզ համար հաց կբերեմ»: Հաց չկար այդ տարիներին…
-Դու թոշակի ես անցել, բայց դեռ աշխատում ես: Պատկերացնո՞ւմ ես քո կյանքը առանց աշխատանքի, սիրո՞ւմ ես քո աշխատանքը:
-Առանց աշխատանքի չեմ պատկերացնում իմ կյանքը, բայց ստիպված եմ լինելու պատկերացնել:
