Ամեն տարի հոկտեմբեր ամսվա վերջին կիրակին, Ալափարս գյուղում ալափարսեցիները մեծ շուքով նշում են Սբ.Վարդանա ուխտը, որին մասնակցում են ոչ միայն տարածաշրջանից և Հայաստանից, այլ նաև արտերկրից։ 

Պապիկս պատմում է, որ այն ժամանակ  Ալափարս են գաղթել խոյեցիները, որոնք իրենց հետ բերել են Ավարայրի դաշտում Վարդան Մամիկոնյանի արյամբ ներկված երկու սև քար, որոնցից մեկը պահում են Ալափարսի եկեղեցիներից մեկում, և այն դարձել է Սբ.Վարդանա եկեղեցու հիմնաքարը: Դրանից հետո մարդիկ ամեն տարի նշում են Սբ.Վարդանա ուխտը: Այս տարի այդ տոնը նշեցին հոկտեմբերի 23-ին:

Ես ինքս շատ եմ սիրում այդ տոնը և ամեն տարի անպայման տատիկիս և պապիկիս հետ գնում եմ Ալափարս`  մասնակցելու այդ տոնակատարությանը: Այս տարի ևս բացառություն չէր: Նշեմ, որ այդ տոնի անբաժանելի մասն է կազմում փահլևանը: Այդ օրը ամենուրեք հանդիպում ես  հարյուրավոր վաճառականների, որոնք վաճառում են տարբեր զարդեր, հուշանվերներ, խաչեր, խաղալիքներ, բամբակ, շաքարաքլոր, սարի ծամոն և էլի ու էլի շատ բաներ:

Լուսանկարը` Միշել Հարությունյանի

Ամեն ինչ շատ հիանալի էր, անմոռանալի: Ուղղակի մի բանի ինձ դուր չեկավ, որ վաճառականները վաճառում էին գրպանի դանակներ, չար հոգիների դեմքով դիմակներ և մոխրամաններ: Ինչպե՞ս կարելի է եկեղեցու դիմաց նման բաներ վաճառել, կամ սա սրբերին նվիրված տոն է, և այս ամենը չի կարելի վաճառել: Մնացած ամեն բան լավ էր: Խորհուրդ եմ տալիս, մյուս տարի անպայման մասնակցել այդ տոնակատարությանը:

Չկա ավելի վատ բան, քան երբ քո չսիրելի եղանակին գումարվում է մոշով տաք թեյը, մի մեծ տոպրակ դեղերը, հարբուխը, ջերմությունն ու գրիպը:

Չսրիրելի եղանակ ասածիս հետ ոչ բոլորը կհամաձայնվեն: Հետևելով 17-ի նյութերին, հասկացա, որ մեծ մասը գրում է անձրևի սքանչատեսիլ գեղեցկության, ձյան սպիտակ փաթիլներից արբածության մասին: Չէ´, չմտածեք, որ վատ տեսանկյունից եմ ասում, կամ էլ չեմ հավանում ձեր նյութերը: Ախր, դուք այնքան պարզ ու անկեղծ եք գրում, որ դրանք չհավանելն ուղղակի անհնար է:

Սակայն եկեք խոստովանենք, որ առանց անձնական կարծիքի կյանքն ուղղակի անիմաստ կլիներ:

Լավ, անցնենք բուն նյութին:

Առողջապահության նախարարությունը չի հայտնում, որ Հայաստանում հիմա գրիպի համաճարակ կա: Որտեղից գիտե՞մ: Մեր դպրոցի հաշվարկներով, երեխաների մեծ մասը հիվանդ է: Եվ բացակա չստանալու համար հիվանդ գալիս են դասի, ամենաշատը երեք ժամ նստում և ավելի ծանր վիճակով, իհարկե, բժշկի թույլատվությամբ գնում տուն: Ինչն էլ հանդիսանում է վարակի տարածման պատճառ: Նկարագրածիս զոհը այսօր դարձա ես:

Ինչ եմ ուզում ասել. կամ մի քանի օրով դադարեցրեք դասերը, կամ էլ այն երեխաներին, որոնք իսկապես հիվանդ են, անհարգելի բացակա մի դրեք, ընդհակառակը, կանգնեք դպրոցի մուտքի մոտ առավոտյան, եթե տեսնում եք դպրոց է եկել կարմրած քթով, ջերմությամբ. Հազում է, անընդհատ քիթն է սրբում, հենց մուտքի մոտից տուն ուղարկեք, որպեսզի մյուսներին էլ չվարակի:

Իսկ իմ հասակակիցներին էլ կխնդրեմ, որ լսեն իրենց մայրիկներին և տաք հագնված դուրս գան տանից: Եղանակն այնքան խաբուսիկ է, մի քանի րոպեում կարելի է մրսել ու հիվանդանալ:

Երբ փոքր էի ու կողքից մեկը մյուսին ասում էր, որ իզուր տարի է կորցրել, կամ նմանատիպ բաներ, անկեղծ ասած չէի հասկանում:

Բայց ինչպես շատերն են ասում, լավ է մի անգամ տեսնել, քան տասն անգամ լսել:

15 տարեկանում, երբ ընդունվեցի լրագրության դպրոց, ինձ հետ ընդունվեցին նաև 12-14 տարեկաններ, ես ուշադրություն չդարձրի դրան:

Սակայն մի քանի ամիս սովորելուց հետո հասկացա, թե քանի տարի եմ կորցրել:

9-րդ և 10-րդ դասարաններում, երբ դպրոցից տուն էի գալիս, ու ձանձրանում միապաղաղ օրերից, իմ հասակակիցներն այդ ժամանակ Երևանում սովորում էին ապագա մասնագիտության կարևոր դասերը:

Կորցրած տարիներ… Եթե չկորցնեի դրանք, հիմա ինչքան շատ բան կիմանայի:

Կորցրած տարիներ… Եվ ինչո՞ւ պիտի հիմա ես իմ տարիներն անվանեմ կորցրած, որովհետև ապրում եմ մարզո՞ւմ, ու սա՞ է միայն պատասխանը: Որովհետև եթե ապրում եմ մարզում, պետք է սահմանափակվեմ միայն դպրոցո՞վ, ու ո՞վ է սահմանել այս խտրականությունը և ո՞վ պետք է տա իմ կորցրած տարիների լիարժեք պատասխանը: